Λάκης Γαβαλάς: “Eγώ θεωρούμαι πάντα εργάτης και αυτό θα είμαι”

Το thefashionbible.gr συνομιλεί με τον Λάκη Γαβαλά, τον άνθρωπο που έχει "γράψει" σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας του στιλ.

08 Ιανουαρίου 26 | 17:38

Πώς ξεκινά μια ελληνική Βίβλος Μόδας; Γιατί η τσάντα Birkin είναι πιο σημαντική από πολλά ρούχα haute couture; Πώς διαχειρίζεται κανείς την κριτική, το fame και την ακεραιότητα σε έναν κόσμο που κυνηγά τη στιγμιαία επιβεβαίωση; Το thefashionbible.gr ξεκινά μια συζήτηση για το πώς το πνεύμα, η ιστορία και ένα αιχμηρό μυαλό δημιουργούν το πιο αξιοθαύμαστο αξεσουάρ: τη νοημοσύνη.
Ο Λάκης Γαβαλάς μιλά για το πρώτο κεφάλαιο μιας ελληνικής Βίβλου Μόδας, που ξεκινά από τα αγάλματα της Ακρόπολης, εξηγεί γιατί το ρούχο είναι μια «πανοπλία» και πώς η κριτική είναι το πιο ευγενές δώρο, παρουσιάζοντάς μας τις ιστορικές τσάντες που σχεδίασε, σε μια αφήγηση που ξεκινά με ελληνικό τυρί και καταλήγει στη βιτρίνα της Rue du Faubourg Saint-Honoré.

Διαβάστε ακόμη: Ορσαλία Παρθένη: “Δεν είμαστε για όλους και αυτό είναι η δύναμη μας”

Λάκη μου, καλώς όρισες στη Βίβλο της Μόδας.

Σάντυ μου, αυτή η Βίβλος σου είναι υπέροχη, αλλά σε θεωρώ λίγο εγωιστική στη ζωή σου. Έχεις δύο υπέροχες κόρες και αντί να τους δίνεις την σκυτάλη να κάνουν αυτές τα πράγματα, τα κάνεις πάντα εσύ. Μήπως τα κάνεις καλύτερα;

Θα κάνουν κι εκείνες, αλλά ξέρεις αν θέλουν να ασχοληθούν με αυτό το χώρο, με τη μόδα, τι λες, τι θα τους πρότεινες;

Α, μετά από αυτή τη βιβλιοθήκη που είσαι εσύ, αν δεν ασχοληθούν οι επόμενοι με τη μόδα, καταστρεφόμαστε.

Διαβάστε ακόμη: The Fashion Bible Connections | Βασίλης Ζούλιας: Η ομορφιά ως στάση ζωής

Ποιο θα ήταν το πρώτο κεφάλαιο για σένα, Λάκη μου, σε μια ελληνική Βίβλο Μόδας;

Το πρώτο κεφάλαιο θα είναι να αξιολογήσουμε τα αγάλματα που υπάρχουν στα διάφορα μουσεία και πόσο μάλλον αυτό της Ακρόπολης, που από τότε που έχει ανακαινιστεί και έχει μεταφερθεί, είναι ένα σημείο, μια συνθήκη που θα πρέπει κανείς να τη βλέπει κάθε χρόνο και κάθε φορά για διαφορετική άποψη. Τη μία θα είναι για το ποιος ήταν ο καλλιτέχνης, οι σκαλιστές των αγαλμάτων. Την άλλη θα ήταν για τα ρούχα που φοράνε τα αγάλματα, τις χλαμύδες και όλα αυτά. Έπειτα θα πήγαιναν στο τμήμα που έχει το Λαογραφικό Μουσείο να δούνε τις στολές. Και από εκεί θα ξεκινούσαμε να κάνουμε τη Βίβλο.

Αν λες για μένα, εσύ είσαι μια ζωντανή εγκυκλοπαίδεια. Είσαι ένας άνθρωπος μαέστρος που εκπληρώνεις και ερμηνεύεις τόσο διαφορετικούς ρόλους. Τελικά, εσύ πώς συστήνεσαι σήμερα;

Έλα ντε! Όχι, κάποια φορά λέω, μα αυτός, ας πούμε, ποιο είναι το carte de visite, δηλαδή η κάρτα του; Και μετά λέω Λάκη μου… έχω όμως στην τσάντα μου που λέει καθηγητής Πανεπιστημίου με πολύ τιμητικό τίτλο στο UCLan University της Κύπρου. Έχω καθηγητής των σχολών ΙΕΚ Άλφα που, δόξα τω Θεώ, έχω αρκετά παιδιά Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη. Είμαι luxury advisor, αυτό κρατάω περισσότερο γιατί τελικά αυτό με έφερε η ζωή μου να είμαι, χωρίς να πάει να πει ότι, δηλαδή και στην εκκλησία που πάω προσεύχομαι μία φορά στις τόσες και δεν λέω ότι είμαι πιστός, όπως όταν λέω luxury advisor, για μένα είναι μια δουλειά. Δεν είναι ότι έτσι αισθάνομαι εγώ και μόνο. Και το άλλο είναι creator, art director, αυτό. Έχω λοιπόν 4-5 κάρτες και πίστεψέ με ότι και για τις 4-5 αυτές κάρτες διδάσκομαι καθημερινά, διαβάζοντας, μελετώντας, παρακολουθώντας, πρώτα απ’ όλα τον εαυτό μου. Έχω ένα μαγνητοφωνάκι που λέει, Λάκη μου, σήμερα υπήρξες λιγότερο ηλίθιος από πριν ένα χρόνο την ίδια μέρα. Την άλλη φορά, λέει Λάκη μου, έπρεπε να δώσεις περισσότερα και τις άλλες φορές ακούς ένα μουγκρητό. Πάει να πει ότι είναι πόνος αυτός γενικότερος. Οπότε, λοιπόν, το ακολουθώ λίγο και ανάλογα προσαρμόζομαι.

Αυτή την ενέργεια και αυτό το χιούμορ και αυτό τον αυτοσαρκασμό και που όλοι σε αγαπάνε και σε θέλουν γιατί ό,τι πεις είναι κάτι σοφό. Πώς γίνεται, πώς έρχεται σε μια ισορροπία;

Όταν είσαι 20 ώρες το 24ωρο, επί 50 χρόνια στην πίστα, σίγουρα θα έχεις πάρει πράγματα, θα έχεις μάθει πράγματα. Δηλαδή, οι λέξεις απόρριψη, οι λέξεις hate, οι λέξεις “άστον μωρέ αυτόν το βλάκα”, δεν τις έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου. Και να σου πω κάτι, το ότι δεν έχω haters δεν είναι και υγιέστατο, γιατί δεν είμαι δόγμα, δεν είμαι θρησκεία, είμαι ένας απλός άνθρωπος. Δεν μπορεί λοιπόν να είναι πιστοί όλοι σε αυτό το πράγμα και φυσικά το ευγνωμονώ που είμαι, αλλά δεν το επιδιώκω. Δηλαδή, η καλή μου ενέργεια, ας πούμε τώρα, είμαι εδώ για ένα γεγονός. Είναι τα παιδάκια, τα οποία οι γονείς μπορεί να πάρουν την αγκαλιά σας για να πάρουν την ενέργειά σας. Και ας το λέω και συγκλονίζομαι και ανατριχιάζω. Αυτό φυσικά το κέρδισα με την πορεία μου, θεωρώ με την αξιοπρέπειά μου, με την πειθαρχία μου, με την εργατικότητά μου, αλλά δεν το ακούς και πάρα πολύ τακτικά, ειδικά σε μια εποχή που είτε οι μόδες, είτε το lifestyle γενικότερα, είτε οτιδήποτε. Να βλέπεις, εγώ έμεινα τώρα με την πίπα στο χέρι, χωρίς το πούρο.

Πού πήγε το πούρο;

Πήγε σε αυτούς που μπορούν να το καπνίζουν και που το αφήνουν με την ετικέτα επάνω. Εγώ θεωρώ και πρέπει να τους πω, για να δίνουμε και μερικά tips ενδιάμεσα, ότι καλύτερα να το κάνουν με πίπα, για να το φιλτράρουν. Έτσι λοιπόν φιλτράρω στη ζωή μου, αγαπημένημου, τα πράγματα πριν τα απολαύσω. Δεν είμαι ο άνθρωπος που λέει, έλα μωρέ, πάμε και δεν πειράζει. Ήδη και σε σένα σήμερα, μπορούσα να πω, έλα μωρέ, πάμε και δεν πειράζει, αλλά είπα ότι θα το κάνουμε μελετημένα, πρέπει να μιλήσουμε για κάτι πολύ σοβαρό. Μιλάω με τη Σάντυ που είναι μια κολόνα της μόδας έτσι αξιοπρεπής και γλυκιά και πάρα πολύ ωραία τα γράφεις, φοβερά. Πολύ πιο ωραία από ό,τι τα λέμε, τουλάχιστον εγώ. Και λέω, εντάξει πάμε, θα το κάνουμε.

Ευχαριστώ Λάκη μου. Το κομμάτι της κριτικής Λάκη, πώς μπορείς να κρατήσεις, να μη δυσαρεστήσεις κάποιον, δηλαδή εσύ είτε μιλάς σε ένα μοντέλο, κρίνεις ένα μοντέλο, είτε μια γυναίκα για τον τρόπο που έχει ντυθεί, είτε την Kimberly Guilfoyle που όλοι σε ρωτάνε πια για την Kimberly, είτε την Άννα Βίσση, πώς εκεί μπορείς, χωρίς να γίνεσαι δυσάρεστος, να λες την αλήθεια σου;

Δεν τη λέω ολόκληρη, λέω τη μισή για να μην θίξω κανέναν, γιατί το ρούχο, Σάντυ μου, είναι μια πανοπλία του ανθρώπου για να πάει στον πόλεμο του και να τον μην κερδίσει. Όμως, δεν είναι η πανοπλία που κυνηγάει, που ρίχνει το δόρυ ή το τουφέκι ή τη σφεντόνα. Είναι ο χαρακτήρας, είναι η δύναμη που έχεις. Άρα, λοιπόν, όσο είναι μια πανοπλία, την κρίνεις. Εγώ κρίνω και την πανοπλία που είχε ο Μέγας Αλέξανδρος. Είπα πολύ φράντζα, πολύ τέτοιο, πολύ δέρμα, πολύ σίδερο. Οι Πέρσες, ας πούμε, οι πολεμιστές, που τους αγαπώ, πολύ ωραίο το παρουσιαστικό τους, αλλά είναι και αυτό το κριτικάρω. Όμως, βλέπω ότι παίρνουν πίσω. Οπότε, προσπαθώ να είμαι όσο γίνεται πιο ήπιος. Αλλά ξέρεις κάτι, όταν έχεις μια δύναμη που την έχεις αποκτήσει από την πολύ σου δουλειά, δεν γίνεται να μην κρίνεις κάτι. Εγώ το κρίνω και σε μένα. Βέβαια δεν το κρίνω πια, γιατί τώρα υποτίθεται ότι σήμερα θα πήγαινα σε μια εταιρεία να με παρουσιάσουν πώς είμαι για να με πουλήσουν, για να πάρω τη δουλειά. Και μου είπαν ότι κάναμε το AI σου. Το AI… Κάλεσα το AI στην εφαρμογή να με φτιάξει. Και με έφτιαξε και είπε το AI ότι έχουμε δυσκολία να προσαρμοστούμε στην προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου, γιατί τα έχει κάνει όλα πριν την ώρα τους. Δηλαδή, εγώ, από ό,τι θυμάσαι κι εσύ, σε ντυσίματα κι όλα που τώρα όλες επιδείξεις έχουν δίνουν τα μοντέλα ειδικά τα αγόρια, ένα AI ήμουνα. Από 30 χρόνια πριν. Τώρα είμαι AI 2.

Αυτό, λοιπόν, προσπαθώ να μην είμαι κριτής του κόσμου, αλλά κριτής στα τηλεοπτικά που με επιλέγουν να με βάλουν. Από την άλλη μεριά, όμως, επειδή υπάρχει μια διαστροφή στο σχεδιασμό των… Αυτό που βλέπουμε στις μεγάλες επιδείξεις και στους μεγάλους οίκους. Καταρχήν δεν μένει κανείς που δεν… Όλοι αλλάζουν. Ο ένας πάει από εδώ, ο άλλος πάει από εκεί. Και εγώ, επειδή είμαι και buyer, που ξέχασα να σου πω, σε ένα μεγάλο όμιλο από τη Θεσσαλονίκη που έχει έξι καταστήματα υπέροχα, με όλα τα super brand, τα πάντα, όλα, και πόσα θέλουν ακόμη να μας δώσουν που δεν τα παίρνουμε, είναι το Grigio Gallery, το οποίο έχουμε Costa Navarino, έχουμε Mandarin Oriental, έχουμε στη Χαλκιδική, έχει στη Θεσσαλονίκη, υπέροχη και φανταστική κυρία που το έχει. Πάω στο showroom και λέω, μα μας μπερδεύατε διαρκώς. Τελικά δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Τι θέλετε. Επειδή όμως οι περισσότεροι οίκοι θεωρούν ότι η elegance σταματάει στο παπούτσι και στη τσάντα, δεν ασχολούνται πάρα πολύ με το τι θα κάνουν όσον αναφορά τα ρούχα. Άλλωστε τη τσάντα και το παπούτσι ποτέ, μα ποτέ, δεν τα σχεδιάζει ο σχεδιαστής. Αυτό τα κάνουν ειδικοί άνθρωποι, οι οποίοι κάνουν τσάντες και ένας από αυτούς είμαι και εγώ. Έχω κάνει και για αυτούς που δουλεύω, αλλά και για την Hermes, έχω κάνει πάνω από πέντε τσάντες, οι οποίες εξελίσσονται από το 1999. Είναι και οι Lakis, οι Birkin, οι Lakis, οι Kelly και πάει λέγοντας. Βέβαια εγώ διαμορφώνω σήμερα τις τσάντες που ήδη υπάρχουν, και οι Birkin και τα λοιπά. Δεν θέλω να είμαι ένας τσαντάς απλός. Όμως κάνω και σε άλλες εταιρείες, σχεδιάζω τσάντες και βλέπω ότι το ατελιέ και το team των τσαντών τους είναι πολύ πιο πλούσιο, πολύ πιο μεγάλο από ό,τι είναι το ατελιέ που κάνουν τα ρούχα.

Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση σου, όταν ειδικά τώρα που με το TikTok, με τα social media είναι τα κορίτσια τώρα αγόρια, κορίτσια ανακαλύπτουν τον Hermes, νομίζουν ότι αν κρατήσουν μια Birkin κάτι είναι, άλλος δεν θα κάνει τίποτα άλλο. Θα έλεγε παιδιά έχω σχεδιάσει για τον Hermes και συγγνώμη μην με πλησιάζετε.

Όλα αυτά είναι δουλειά. Έχω κάνει και άλλα πάρα πολύ σπουδαία πράγματα. Έχω κάνει για την Kartell μία καρέκλα. Έχω κάνει για την La Rue Copenhagen και τον Georg Jensen ένα δαχτυλίδι. Δεν είναι μόνο αυτά. Στο πέρασμα μου έκανα πολλά, πολλά. Και τώρα τελευταία, ειδικά μετά από τη φυλάκιση μου, γιατί θεώρησαν ότι εγώ πρέπει να φυλακιστώ, ενώ έπρεπε εγώ να πω «θου Κύριε φυλακήν τω στόματι μου», γιατί έτσι και το ανοίξω και πω για αυτούς πράγματα θα πρέπει αυτοί όχι να πάνε φυλακή, να είχαν λιώσει στη φυλακή. Άρχισα να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. Δηλαδή άρχισα να περιποιούμαι το σώμα μου, τη διατροφή μου, περισσότερο από παλιά, γιατί παλιά δούλευα και τρελές ώρες για να κάνω μια αυτοκρατορία που όντως είχα κάνει. Τα λέω σε σένα γιατί ξέρεις πολύ καλά. Το λένε τα έργα μου.

Δηλαδή χθες, ένας μαθητής μου στον Πειραιά μου έφερε ένα Marie Claire του 1996 με τη διαφήμιση που είχα κάνει, την καταχώρηση, και μέσα υπάρχει ένα άρθρο που γράφει για μένα. Και λέω ρε παιδί μου, καλά, εγώ ξεκίνησα από το 1985 να κάνω τέτοια πράγματα στην Ελλάδα, έντονα. Το 1982 ξεκίνησα, αλλά το 1985 άρχισε να ανεβαίνει το θέμα. Άρα, εγώ θεωρούμαι πάντα εργάτης και αυτό θα είμαι. Θέλω να έχω τα παιδιά μου γύρω-γύρω που μου δίνουν ενέργεια, παίρνω ενέργεια, τους δίνω ενέργεια, μετάλαμπαδεύω αυτό που ξέρω και προσπαθώ να τους κάνω χωρίς να τους κουτουπώνω, να αλλάξω χαρακτήρα, να γίνουν adapted, να προσαρμοστούν σε αυτό που ζητάει η σημερινή κοινωνία και αυτή του AI, αυτή της τεχνοτροπίας που αλλάζει διαρκώς, και γιατί όχι και του TikTok.

Είναι πολύ τυχεροί που σε έχουνε.

Εγώ και εγώ είμαι με αυτούς.

Γιατί τους εμπνέεις και σε εμπνέουν. Ο Sarkozy έγραψε μέσα σε 20 ημέρες βιβλίο, μετά από την εμπειρία του αυτή. Μέσα σε αυτές τις 20 ημέρες έχει κανείς αυτή την εικόνα του πώς είναι αυτός ο άλλος κόσμος; Προλαβαίνει;

Εγώ, τους τρεις πρώτους μήνες εκεί που ήμουν έγκλειστος είχα μια απογοήτευση γιατί δεν ήξερα πώς θα με αντιμετωπίσουν και τι θόρυβο προκάλεσε σε αυτούς που ήδη με ξέρουν πάρα πολύ καλά. Και πίστεψε με ότι οι ξένοι, οι συνεργάτες μου, αρχικά νομίζω ότι είμαι drug dealer γιατί λέει οικονομικό, γιατί δεν γίνεται, αποκλείεται να έκανε κάτι, διότι συνεργαζόμαστε μαζί πολύ καλά, ξέρουμε ότι στη χώρα του παράγει χρήματα άρα αποκλείεται να είναι από αυτό. Τελικά μας ξεγέλασε και εμάς, ενώ ξέρω ότι είμαι υγιέστατος, δεν έχω πάρει ποτέ drugs και ποτέ δεν πήρε και ούτε θα πάρω ή οτιδήποτε άλλο. Σου λέει δεν γίνεται. Όταν όμως το καταλάβανε τι συνέβαινε, κάνανε συνέχεια στην Ελλάδα μηνύσεις και αγωγές και τα λοιπά γιατί και αυτοί είχανε διαφυγόντα κέρδη από τις εταιρείες τους γιατί είναι σε πολυεθνικές εταιρείες και είπαν όλοι μα δεν γίνεται. Τι είναι αυτό που έκανες που τελικά σε έφερε σε ένα σημείο να σου λένε οικονομικό έγκλημα; Είναι αυτό ότι δεν ταυτίστηκα με αυτούς, δεν μοιράστηκα λεφτά με αυτούς και δεν τα το έκανα ποτέ μου και τώρα μου προσέφεραν στις τελευταίες ευρωεκλογές να γίνω ευρωβουλευτής με πολλά λεφτά, με πολλά κι εκείνα και τα άλλα. Σαχλαμάρες. Τους φτύνω όλους αυτούς.

Δεν σε ενδιαφέρει καθόλου;

Καθόλου.

Και από το βιβλίο τι έμεινε απέξω;

Και τελικά από το βιβλίο αυτό που λες για τις 20 ημέρες δεν γίνεται σε 20 ημέρες να γράψεις, αλλά ο Sarkozy ο οποίος είναι ένας άνθρωπος δολοπλόκος με την καλή και κακή έννοια γιατί έτσι είναι όλη η πολιτική ανεξαιρέτως, είχε προγραμματίσει και αυτό που θα του συνέβαινε, καταρχήν έχει και αυτός ένα πάθος στη γυναίκα του την Carla Bruni, όπως είχε και ο εκλιπών Τσοχατζόπουλος με τη δική του γυναίκα. Θυμάμαι ότι ήμασταν μαζί στη φυλακή και κάθε μέρα δεν τον ενδιέφερε η στέρηση που είχε παρά αν έφαγε η γυναίκα του ή όχι. Άρα λοιπόν η φυλακή σου παίρνει και φιλτράρει στη διαστροφή σου και έχεις το άλλοθι ότι όλο αυτό το έκανες για το καλύτερο μέλλον της γυναίκας σου. Εγώ δεν έχω γυναίκα, δεν μου βρήκατε ποτέ καμία. Συγγνώμη. Και έχω τόσες τσάντες να βάλει, τόσα κοσμήματα και πάνε άδικα.

Σκηνοθετείς όλα τα άλλα Λάκη μου, οπότε νομίζει κανείς ότι δεν έχεις ανάγκη. Έχεις αυτή τη μαγική μπέρτα την κόκκινη του Σούπερμαν οπότε γι’ αυτό κανείς. Σαν τελευταία ερώτηση θέλω να σε ρωτήσω σαν σύμβουλος της πολυτέλειας λοιπόν.

Σαν;

Σύμβουλος της πολυτέλειας. Πού νομίζεις ότι θα πάει με τη βοήθεια του AI; Πού πηγαίνει, τι αλλάζει στη μόδα; Βλέπουμε όλες αυτές τις μουσικές καρέκλες με τους Creative Directors. Τι θα δούμε από το 2026 και μετά;

Καταρχήν, αυτήν τη στιγμή, αυτό που πρέπει να σπουδάσει κανείς, λέω για τους νέους που θα προσφέρουν στα AI, είναι graphic design. Γιατί αυτή είναι η δουλειά του μέλλοντος. Το luxury ανεβαίνει τρελά. Τα χρήματα πήγανε πίσω σε αυτούς που είχανε ξανακάνει χρήματα το 1990. Αν δεις αυτήν την Αμερική κλπ. Εκεί πηγαίνουν τα χρήματα. Γι’ αυτό βγήκε ο Trump. Γιατί είναι φίλος του 1990, που το ξέρανε τότε που ακόμη είχε μαλλιά. Ναι, και ήταν και μικρή η γυναίκα του, οπότε και χαριτωμένη. Ή είχε τότε την πρώην γυναίκα του που ήταν ντάνα. Άρα, λοιπόν, προβλέπω ότι τα fast fashion και τα λοιπά, τα οποία θα κάθεσαι στο καναπέ σου για να έχεις παραλύσει από την κίνηση από τα διάφορα, θα παίρνεις 20 ρούχα, άλλωστε είναι με refunding, δηλαδή μπορώ να σου δώσω πίσω τα χρήματα. Θα τα δοκιμάζεις στο σπίτι σου, θα κάνεις τα βίντεό σου, θα τα επιστρέφεις, θα ξαναπαίρνεις άλλα. Αυτό θα είναι το fast fashion. Τώρα, το couture θα είναι πάντα couture. Δηλαδή, Φαντάσου ότι ο Matthieu Blazy πήγε στην Chanel μόνο και μόνο εγώ παρήγγειλα δύο τσάντες που αν δεν έχω τσάντες και ξέρεις γιατί τις πήρα, όχι γιατί μου λείπουν. Γιατί ήθελα να μπω στο ρεύμα της πρόκλησης και πώς την κάνει κάποιος. Γιατί έτσι εκπαιδεύομαι και εγώ. Δηλαδή, αντί να κάνω ένα μάστερ, πήρα δύο τσάντες.

Έτσι το βλέπω και να το ξέρουν οι φίλοι μας ότι εγώ δεν παίρνω τις τσάντες, οι οποίες έχω και ιστορικές τσάντες, φτιαγμένες από το Atelier και γι’ αυτό τώρα τέλος Γενάρη, αρχές Φεβρουαρίου, στην Κύπρο θα εκθέσω τις τσάντες, όχι τις οποιαδήποτε, γιατί γι’ αυτό και δεν θέλω να έρθει μια κυρία και μου πει “εγώ αυτή την έχω κι εγώ σε πράσινο”, γιατί δεν είναι έτσι. Είναι τσάντες πολύ ειδικές. Φυσικά είναι ιστορικές, Kelly, Birkin και τα λοιπά, αλλά είναι φτιαγμένες για μένα, γιατί είναι μουσειακά κομμάτια. Άρα λοιπόν θα υπάρχει αυτό το κομμάτι, θα υπάρχει το fast fashion και ο κόσμος δεν θα έχει πια την ηδονή ούτε των νεύρων και των οργάνων του, αλλά ούτε και την απόλυτη ηδονή της εικόνας. Γιατί θα τον κατευθύνει το pc του και αυτό είναι. Ενώ παλιά μας καθοδηγούσε το pc μας και το άλλο μας, τώρα θα μας ευγνωμονεί το pc που υπάρχουμε και το χρησιμοποιούμε.

Υπέροχα. Μια τσάντα Λάκης Γαβαλάς από την ιστορική αυτή συλλογή που λες που θα παρουσιάσεις, η μία που έχει συναίσθημα, έχει για σένα κάτι πολύ ξεχωριστό. Ποια θα ήτανε;

Είχα πάει μια φορά στο ατελιέ και είχε μια λαμαρίνα που θα την κάνανε για display, η λαμαρίνα αυτή όμως είναι που έχει σαν πυραμιδούλες μικρές και την είδα, φτιάχνω τότε μία από τις δικές μου, τις άλλες που θα εκθέσω, και πήγα λοιπόν σε ένα κατάστημα, στη Fauchon συγκεκριμένα, πήρα ένα πολύ ωραίο ελληνικό κεφαλοτύρι και πήγα εκεί στο ατελιέ, ήτανε και ο αείμνηστος Jean-Louis Dumas και του λέω ελάτε να σας πω έχετε φάει, λέω στην Ελλάδα σας έχει κάνει η Irene, η γυναίκα του, μακαρόνια με κιμά, λέει αυτός, α βέβαια και μου αρέσει πάρα πολύ γιατί ερχότανε στην Αίγινα εκεί που τον θάψαμε και αυτόν και εκείνην και ήμουνα στην κηδεία δυστυχώς, και παίρνω αυτό το τυρί, το ανοίγω από τη Fauchon όλο που είχε ένα υπέροχο πακέτο, λέω δείτε τι πακέτο σας έφερα, καταλάβατε λέω, τώρα ανοίγω λοιπόν αυτό το τυρί και αρχίζω να το τρίβω πάνω σε αυτή τη τσάντα που θα τη δείτε στο… ιστορική, και μου λέει τι είναι αυτό, λέω αυτό είναι τσάντα που θα μου κάνεις μία Kelly, λέει αυτός δεν υπάρχει περίπτωση, λέω καλά θα φάμε τώρα, θα ανοίξεις ένα πολύ ωραίο κρασί, γιατί κανονικά πρέπει να σας φέρω τσίπουρο αλλά δεν είμαι στην Ελλάδα, τώρα το σκέφτηκα που είδα την λαμαρίνα και θα το πιούμε και αν σου αρέσει και κάνει μμμ, τι ωραίο, έτσι θα πεις και για τη τσάντα που θα κάνουμε σε λίγο.

Στο λέω και πάλι ανατριχιάζω για να καταλάβεις δηλαδή τι χαρές έχω πάρει στη ζωή μου και χ… για εκατό φυλακές ακόμη, όταν η ελευθερία μου ήταν σαν να έχω ζήσει τρεις αιώνες και τελικά μου φτιάχνει αυτή την Κelly, αυτός είμαι εγώ, αυτόν έκλεισαν φυλακή, με λαμαρίνα και δέρμα φυσικά και έγινε μια ασύλληπτη τσάντα, την παίρνω λοιπόν εγώ αφού μου ετοιμάστηκε μετά από 8 μήνες, ένα χρόνο και κάποια στιγμή το δεξί του χέρι, τότε η Leila Menchari που ήταν φίλη του Alaia που πάντα ανοίγαμε τις βιτρίνες και ερχόντουσαν αυτοί και βλέπαν τις βιτρίνες, την κεντρική, την γωνιακή βιτρίνα της, έντονα ωραία και μου λέει στην επόμενη βιτρίνα θέλω να μας δανείσεις την τσάντα σου να την βάλουμε στη βιτρίνα, του λέω όχι, τα βάλεις στην Kelly Lakis και η Kelly Lakis, ο κόσμος το ξέρει, και μπορούμε να τρέξουμε καλά στις βιτρίνες, στις Hermes για τέσσερις φορές από τότε που τη σχεδίασα έχει μπει στην βιτρίνα την κεντρική σε διάφορες, σταδιακά έχουν μπει, αυτός είναι ο Λάκης Γαβαλάς και αυτόν πρέπει να χρησιμοποιούμε για την καλή διάθεση, τη γνώση, την εμπειρία και την αντοχή πάνω απ’ όλα και ας είναι και αυτό δεν θα γίνει ποτέ στάχτη, όπως δεν θα γίνει και αυτό γιατί δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο η πίπα.