Σώματα σε παράταξη, επαγγελματικές πόζες, μελετημένες μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Το πηγούνι ελαφρώς ψηλά, το «καλό» προφίλ στραμμένο προς τον φακό, το βλέμμα που προδίδει αυτοπεποίθηση. Τα χέρια πάντα απασχολημένα, στη μέση, στις τσέπες, χαμηλά στους γοφούς. Τα πόδια σταυρωμένα με ακρίβεια χιλιοστού, ύστερα από πολύωρες πρόβες μπροστά στον καθρέφτη. Η πλάτη ίσια, τα δάχτυλα χαλαρά, και παγωμένη έκφραση. Αγωνία, περισσότερη αγωνία από ποτέ.
Να δείξω το μπότοξ χωρίς να φανεί. Την αιώνια λιακάδα του προσώπου μου. Τους κοιλιακούς, τη δίαιτα που έκανα, τα χαμένα κιλά, το αποτέλεσμα της πειθαρχίας μου. Ό,τι έχει ο καθένας να επιδείξει, σε μια βραδιά που όλα μετριούνται. Οι Golden Globes 2026 δεν ήταν ακόμη μία απονομή αλλά μια παρέλαση εικόνων, σωμάτων και συμβολισμών, μέσα κι έξω από το Beverly Hilton, στις 11 του μηνός.

Διαβάστε ακόμη: It-girl: Τελικά ποια έχει αυτό το “κάτι”;

Πού αλλού θα έβλεπες την Jennifer Lawrence να βρίσκεται ξαφνικά στο ίδιο τραπέζι με την Kylie Jenner και να γελούν ασταμάτητα σαν νέες κολλητές; Την Julia Roberts με τον σύζυγό της, Daniel Moder, να αποθεώνεται μόλις ανεβαίνει στη σκηνή για να απονείμει βραβείο, με όλη την αίθουσα να σηκώνεται όρθια; Υποψήφιοι, παρουσιαστές, VIPs, plus ones, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι, στο ίδιο έργο θεατές.

Οι ημίγυμνες είχαν και πάλι την τιμητική τους. Η Jennifer Lawrence με Givenchy, φλόραλ απλικαρισμένα στα επίμαχα σημεία και μια ασορτί ετόλ για τις στιγμές αμηχανίας μπροστά στους φωτογράφους. Υπάρχουν άραγε ακόμη αυτές οι στιγμές; Η Jennifer Lopez με Jean-Louis Scherrer (από την μπουτίκ Lily et Cie με vintage δημιουργίες στην California) κι εκείνη τη φράση που αιωρείτο στον αέρα: παραείναι εύπορη για να είναι τόσο κακοντυμένη. Η Teyana Taylor με έναν φιόγκο χαμηλά στην πλάτη, η Emma Stone με εκτεθειμένη κοιλιά, η Jenna Ortega με κοψίματα στο πλάι, η Zoë Kravitz με ροζ μακρύ νυχτικό, χωρίς τον Harry Styles στο πλάνο.

Διαβάστε ακόμη: Οι αγνώριστοι

Γιατί είναι και τα αγαπημένα ζευγάρια που προσφέρουν τη δική τους αφήγηση στα φλας, «με ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι». Benny Blanco και Selena Gomez, George και Amal Clooney, Ashton Kutcher και Mila Kunis. Το χιούμορ για τον Leonardo DiCaprio που ερωτεύεται αποκλειστικά νεαρά μοντέλα, που δεν φαίνεται να απολαμβάνει. Οι άνδρες με νέο χτένισμα, mullet à la Jacob Elordi και Patrick Schwarzenegger.

Αλλά και διαμάντια. Παπιγιόν ή μαύρη γραβάτα. Ασημένιες αποχρώσεις, με την Kate Hudson να ζει το παραμύθι της. Είδαμε λιγότερα χρυσά φορέματα, φτερά και ασπρόμαυρα σύνολα. Χέρια τοποθετημένα στρατηγικά στην κοιλιά για να υπονοήσουν εγκυμοσύνη. Πράσινο και όχι κόκκινο, αν εξαιρέσουμε την Amal. Η Miley Cyrus πόζαρε με μάξι μαύρο φόρεμα με παγιέτες και γυαλιά ηλίου. Η Pamela Anderson επιμένει με λευκά: πουκάμισο, μάξι φούστα, πλατινέ μαλλί, ελάχιστο μακιγιάζ και η Ariana Grande με Vivienne Westwood, μαύρο φόρεμα με όγκο, σχεδιασμένο αποκλειστικά για εκείνη.

Αναμενόμενα; Ίσως. Υπάρχουν και γυναίκες, οι οποίες μετά τα 50 επιλέγουν μακρυμάνικα φορέματα. Η Julia Roberts ζήτησε από τη σχεδιαστική ομάδα στον Armani Privé να τονίσει ντεκολτέ και λαιμό, προσθέτοντας ένα κόσμημα που τη γλίτωσε από το σχόλιο «άλλο ένα βαρετό μαύρο φόρεμα στο κόκκινο χαλί».

Και κάπως έτσι επιστρέφουμε στην αρχή, στο «μια φορά κι έναν καιρό», στην ετυμηγορία. Στην αγωνία. Στο χιούμορ. Στην παρέλαση. Στο μπλινγκ μπλινγκ. Στο παλιό Hollywood που επιμένει να επιβιώνει μέσα από την υψηλή ραπτική και το prêt-à-porter. Έχει σημασία αν οι φετινές καλεσμένες φορούσαν Schiaparelli, Armani ή Chanel; Ίσως λιγότερο απ’ όσο νομίζουμε.

Προτιμάμε το κουτσομπολιό, την ανθρωποπαρατήρηση, τις απουσίες, τα κενά. Η Michelle Williams δεν πήγε να παραλάβει τη Golden Globe της (γιατί παίζει στο θέατρο). Ο George Clooney μίλησε γαλλικά για να προκαλέσει με την προφορά του. Συνομίλησε και με τον Paul Mescal. Οι νεότεροι ηθοποιοί θαύμαζαν τα είδωλά τους χωρίς να το δείχνουν. Ο Sean Penn έμοιαζε να αδιαφορεί για το τσίρκο δίπλα του, και κάπνιζε με μανία στο τραπέζι, μέσα στην αίθουσα.

Κι όμως, μας αρέσουν αυτές οι βραδιές, οι απονομές, η λάμψη, το μπούστο, η πόζα τύπου Angelina Jolie.

Οι Golden Globes λειτουργούν πλέον σαν καθρέφτης, γιατί δείχνουν τι φοβόμαστε να χάσουμε. Τη νεότητα, τη θέση μας στο κάδρο, τα likes.

Το κόκκινο χαλί δεν είναι χώρος ελευθερίας αλλά σκηνή πειθαρχίας, παράσταση χωρίς σκηνοθέτη, δημόσιες ασκήσεις ελέγχου εικόνας. Ίσως γι’ αυτό συνεχίζουμε να κοιτάμε στην οθόνη της τηλεόρασης, σκρολάροντας στο σκοτάδι. Όχι για τα φορέματα, ούτε για τα βραβεία αλλά για εκείνες τις μικρές ρωγμές στη λάμψη, όπου για λίγα δευτερόλεπτα φαίνεται κάτι αληθινό. Και μέχρι να ξανασβήσουν τα φώτα, αυτό μας αρκεί. Μέχρι την επόμενη απονομή.

Ραντεβού στα Oscars, στη μεγαλύτερη πασαρέλα της χρονιάς. Με νέο μπότοξ.

Creative: Ανδρέας Κωστόπουλος