«Πετάχτηκα από το κρεβάτι από έναν πολύ δυνατό κρότο. Σείστηκε όλο το σπίτι. Το βράδυ έλαβα μήνυμα στο κινητό που μας προειδοποιούσε για νέες εκρήξεις και πιθανή εκτόξευση πυραύλων. Κατεβήκαμε σαν τρελοί από τον 20ο όροφο για να κρυφτούμε στα υπόγεια. Διαρκώς περνούν από πάνω μας αεροπλάνα. Μέχρι χθες η ζωή εδώ κυλούσε κανονικά. Και ξαφνικά, όλα άλλαξαν». Αν αυτά τα λόγια ανήκαν σε κάποιον από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, που ξυπνούσε μέσα στη σκιά του πολέμου, θα τα ακούγαμε με δέος, με σεβασμό, με σιωπή, με κατανόηση. Αν όμως προέρχονται από κάτοικο του Ντουμπάι, τότε τα ακούμε βερεσέ, κι αν είναι γένους θηλυκού, στο βερεσέ κολλάμε κι ένα τζάμπα. Γιατί στο ελληνικό timeline ακόμη και ο φόβος έχει τις προϋποθέσεις του.

Διαβάστε ακόμα: Όταν το κουτσομπολιό φοράει κοστούμι 

Καταρχάς, κορίτσι του Ντουμπάι, είναι ανεπίτρεπτο να βγαίνεις σε απευθείας σύνδεση με φόντο το Burj Khalifa ή το Burj Al Arab και να μας λες ότι φοβάσαι. Γιατί, αν συνοδεύεται από ουρανοξύστες, πισίνες και κοκτέιλ, ο φόβος παύει να θεωρείται φόβος. Πρέπει να έχει πιο λιτό σκηνικό. Πιο σκοτεινό φόντο. Πιο αξιόπιστη αγωνία. Αν παίζει να σου πέσει στο κεφάλι το ταβάνι ενός βομβαρδισμένου σπιτιού στη Βηρυτό, πάει καλά. Αν τρέχεις να κρυφτείς σε καταφύγιο στο Τελ Αβίβ, ακόμη καλύτερα. Αν όμως κινδυνεύεις στη Dubai Marina, με πλάτη σκάφη και rooftop bars, τότε σκασίλα μας μεγάλη και δέκα rose-ringed παπαγάλοι, για το ντεκόρ.

Κατά δεύτερον, κορίτσι του Ντουμπάι, γιατί εμφανίζεσαι έτσι; Δεν σου έχουν πει ότι η αγωνία απαιτεί και το σωστό styling; Θέλει μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, όχι contour. Θέλει τρεμάμενα χέρια, όχι φρεσκοβαμμένο μανικιούρ. Θέλει τσαλακωμένα ρούχα, όχι σινιέ φορέματα, σορτσάκια και μπουστάκια. Θέλει μαλλιά ανάκατα και, ει δυνατόν, λιγότερο botox και καθόλου υαλουρονικό. Θέλει μέτωπο που να τσακίζει. Να κάνει μια ρυτίδα, βρε αδερφέ. Το τσίτα κούτελο δεν πείθει. Θέλει στόμα που τρέμει, όχι χείλη φουσκωμένα σαν σαμπρέλες. Θέλει θολωμένο βλέμμα, όχι φρεσκογεμισμένα ζυγωματικά. Θέλει πρόσωπο κουρασμένο, όχι μούρη τίγκα στα fillers. Γιατί, ως γνωστόν, οι πύραυλοι σέβονται τη φυσικότητα. Οι πάπιες σαν κι αυτές του λόγου σου, μας είναι παγερά αδιάφορες.

Και κατά τρίτον και βασικότερο όλων, κορίτσι του Ντουμπάι. Γιατί έχεις πάει στο Ντουμπάι; Τι δουλειά έχεις εκεί; Ξέρω, μη μου πεις. Για επαγγελματική υποχρέωση δήθεν. Για συνέδριο. Για μπάτσελορ. Για ψώνια στα malls. Για τσάρκες στη χλιδή. Για ξιπασμένο ταξιδάκι αναψυχής με ξιπασμένες φίλες. Για να το παίξεις influencer της φακής. Για τη μόστρα. Για το θεαθήναι. Για να μας δείξεις πώς περνάνε οι τυχερές. Για να ζηλέψουμε. Για να λυσσάξουμε. Ε, δεδομένων των συνθηκών, δεν ζηλέψαμε. Ούτε λυσσάξαμε. Τουναντίον μάλιστα. Οπότε κάτσε τώρα μόνη σου να φας τα λυσσακά σου από τον τρόμο και τον πανικό. Να δεις τι εστί βερίκοκο. Και μη μας ζαλίζεις. Έχουμε και δουλειές. Σοβαρές δουλειές. Και άπλετο χρόνο για να αράξουμε αναπαυτικά στην καναπεδάρα μας μπροστά στο πληκτρολόγιο και να ξεβράσουμε, πίσω από την ανωνυμία, παρέα με τη φραπεδιά μας και την ελληνική τη λεβεντιά μας, τα ένστικτα τα ποταπά μας.

Κοίτα κορίτσι του Ντουμπάι. Αφού είσαι στη Μέκκα της χλιδής, έχεις χρήμα. Κι αφού έχεις χρήμα καλώς να τα λουστείς όσα σου συμβούν. Όλα να τα χάσεις. Να γίνεις σαν κι εμάς. Να τρέξεις, να ιδρώσεις, να παλέψεις, να κοπιάσεις, να στριμωχτείς, να δυσκολευτείς και να προσγειωθείς στην πατρίδα όταν κι όπως εμείς το αποφασίσουμε. Να δεις πώς είναι η real life σε real time. Σε λόγια απλά «Να πάθεις για να μάθεις». Αν πάλι είσαι στο βασίλειο της ερήμου νέα, όμορφη και έρημη από φράγκα, ξέρουμε πολύ καλά γιατί πήγες. Ιδίως τα γένους αρσενικού τέρατα ηθικής το γνωρίζουν με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού. Πώς το ξέρουν; Από «κάτι ντοκιμαντέρ», φυσικά. Και από την προσωπική τους εμπειρία, που ως γνωστόν είναι πάντα καθαρά… ερευνητική. Γι’ αυτό, κορίτσι του Ντουμπάι, ξέχνα τα γούστα με πρίγκιπες και σεΐχηδες κι έλα στον Σάκη. Χρήμα μπορεί να μην έχει, αλλά η αποψάρα του για τις γυναίκες και την ηθική τους παραμένει αμύθητη. Όπως αμύθητη παραμένει, κορίτσι του Ντουμπάι, και η υποκρισία πολλών γυναικών που τάχα τους αρέσει να μεγαλώνουν ήσυχα και φυσικά, την ώρα που οι πλαστικοί έχουν μετατραπεί στο alter ego τους.

Κοίτα κορίτσι του Ντουμπάι πώς έχει ανάψει το πληκτρολόγιο. Φωτιά έχει πάρει για σένα. Δες τα σχόλια που πετάγονται σαν σπινθήρες, έτοιμα να σε ρίξουν στην πυρά. Δες το μίσος. Δες τον φθόνο. Δες την ειρωνεία. Δες την κακία. Γιατί; Μα επειδή είσαι άλλη. Πλούσια για τη φτώχια τους. Ανήθικη για τα μέτρα τους. Ψεύτικη για τα γούστα τους. Τραβηγμένη για την αισθητική τους. Προκλητική για τα ήθη τους. Υπερβολική για τις αντοχές τους. Ξιπασμένη για τη νοοτροπία τους. Ελαφριά για την ηθική τους. Επιδεικτική για τη σεμνότητά τους. Φωναχτή για τη μικρότητά τους. Ακριβή για την τσέπη τους. Δες. Διάβασε. Κατάλαβε. Κι όταν όλο αυτό με το καλό τελειώσει, φτιάξε βαλίτσα. Ξέρεις εσύ για πού…

Photo credit: @emmabourson/Ιnstagram