Να μιλάει αυστηρά σε δημοσιογράφους που γνωρίζει χρόνια τώρα και να κρατά την προσωπική της καθημερινότητα μακριά από όλους;  Το σκεφτόμουν όταν διάβασα συνέντευξη του γιου της, Sean Hepburn Ferrer, ο οποίος αποφάσισε, στα 65 του χρόνια, να εκδώσει ένα βιβλίο για τη μητέρα του, την «επίσημη βιογραφία», όπως την αποκαλεί, και «βαθιά προσωπική», για αποφυγή παρεξηγήσεων.

Διαβάστε ακόμα: Ο διάβολος φορούσε Raf

Όλα για τη μητέρα του, λοιπόν. Τι θα μάθουμε διαβάζοντας το «Intimate Audrey» που δεν γνωρίζαμε ήδη; Θα εστιάσουμε στη γυναίκα, όχι στο είδωλο. Στη γυναίκα πίσω από τον μύθο που «επιστρέφει στο σπίτι». Θα μεταφερθούμε στην πόλη όπου γεννήθηκε, στο Βέλγιο, και έπειτα στο Άμστερνταμ, στο Χόλιγουντ, στην οικογενειακή τραπεζαρία.

Κάθε φορά που βλέπω την Audrey Hepburn σε ασπρόμαυρες και έγχρωμες εικόνες, όχι μόνο στο «Πρόγευμα στο Τίφανις», αλλά και σε λιγότερο γνωστές ταινίες της, μου έρχεται στο μυαλό η φράση «Σε έναν κόσμο γεμάτο από Kardashians, μπορείς να επιλέξεις να είσαι Audrey». Eίναι στ’αλήθεια τόσο απλό;

«Το στιλ μου είναι προσιτό. Οι γυναίκες μπορούν να μοιάζουν με την Audrey Hepburn απλώς αφήνοντας τα μαλλιά τους να πέφτουν ελεύθερα, αγοράζοντας υπερμεγέθη γυαλιά ηλίου και μικρά φορέματα χωρίς μανίκια», είχε πει.

Παρατηρώ τη γλώσσα του σώματος. Μια γυναίκα που ποτέ δεν προκάλεσε. Δεν υπήρξε Marilyn Monroe, ούτε Gina Lollobrigida ή Jayne Mansfield. Επέλεγε φορέματα και αξεσουάρ που δεν έγραψαν τυχαία ιστορία. Ακόμη και το γεγονός ότι εμπιστεύτηκε έναν δημιουργό, τον Hubert de Givenchy, για να τη ντύνει, κάτι λέει. «Κάποιοι ονειρεύονται να έχουν μια μεγάλη πισίνα, εγώ όμως ονειρεύομαι τις ντουλάπες», είχε δηλώσει.

Είναι η Audrey που επέζησε του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Θέλησε να μετατρέψει τον φόβο και το τραύμα σε καλοσύνη και τέχνη. Το ίνδαλμα της μόδας που έκανε το Μικρό Μαύρο Φόρεμα διαχρονικό σύμβολο κομψότητας. Και είναι η στιγμή να βγάλουμε όλες την Audrey που κρύβουμε μέσα μας. Το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος, την «Ωραία μου Κυρία» που μαθαίνει να τρώει και να μιλά σωστά, ερωτεύεται, μεταμορφώνεται, απογοητεύεται, γίνεται πριγκίπισσα για να πετάξει το στέμμα της, εκκεντρική κοσμική κυρία, καλόγρια που αγωνίζεται με την πίστη της. Και φυσικά, ανθρωπίστρια στον ρόλο της ζωής της.

Αλλά και η μόδα της Audrey Hepburn δεν ήταν αποκλειστικά μαύρη ή άσπρη. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα κοστούμια που επέλεξε για ταινίες όπως το «Roman Holiday» και το «Funny Face». Στο βιβλίο «Intimate Audrey» ο γιος της αφηγείται με ειλικρίνεια πώς το ντροπαλό «κορίτσι της διπλανής πόρτας» έγινε σταρ. Το καταλαβαίνουμε από τις ανέκδοτες φωτογραφίες, τα αποσπάσματα από τις προσωπικές της επιστολές, το οικείο πορτρέτο μιας διαφορετικής Audrey.

Με ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι; Η Audrey που γνώρισε πόλεμο και φτώχεια, πλούτο και δόξα, αγάπη και προδοσία. Αν η διάσημη ηθοποιός ζούσε σήμερα, μάλλον δεν θα ήταν ενθουσιασμένη με την προσέγγιση του γιου της. Γιατί το «τρέιλερ» της ζωής της μοιάζει τουλάχιστον μελό.

Γιατί η ίδια ισχυριζόταν ότι έζησε μια «τρομερά βαρετή» ζωή. Ο γιος της παρουσιάζει μια πολύ διαφορετική εικόνα στη νέα βιογραφία της «μαμάς». Ο ίδιος επιμένει ότι ποτέ δεν ένιωσε σαν γιος μιας σταρ και μάλιστα βραβευμένης με Όσκαρ. Θυμάται μια «φυσιολογική παιδική ηλικία» στην Ελβετία και τη Ρώμη, μακριά από το Χόλιγουντ, με «κανονικές προτεραιότητες».

Εμείς πάλι, θέλουμε να την γνωρίσουμε όσο γίνεται καλύτερα και να διαπιστώσουμε πόσο demode μπορεί να είναι μια γυναίκα με τη δική της ακτινοβολία. Γιατί όλα είναι θέμα αισθητικής και στιλ. Ο τρόπος που γελάς, που χορεύεις, ακόμη και που ποζάρεις στον φακό. «Υπάρχει μια απόχρωση του κόκκινου για κάθε γυναίκα», μία φράση που ανήκει στην «αθάνατη» Audrey.

Ο γιος της, o oποίος έχει αποκτήσει πέντε παιδιά με τρεις συζύγους, έχει αναλάβει να προστατεύει την εικόνα της. «Η Όντρεϊ Χέπμπορν είναι σαν μια Ferrari», λέει. «Πρέπει να μάθεις πώς να τη χειρίζεσαι». Για τον ίδιο ακόμη και τα πορτρέτα της δεν ήταν απλές φωτογραφίες: «Ήταν η βασίλισσα του Instagram προτού υπάρξει το Instagram».

Μετά τη βιογραφία, θέλει να γυρίσει και μια ταινία για τη ζωή της. Να οργανώσει ένα ταξίδι από τη Σομαλία έως το Βέλγιο και την Ολλανδία, να τη συναντήσουμε ως χορεύτρια στο Λονδίνο, στα πρώτα της βήματα στο Χόλιγουντ. Kαι κυρίως να διδαχτούμε από τα μαθήματα ζωής που έδινε χωρίς, ίσως, να το γνωρίζει.

«Πιστεύω στο ροζ. Πιστεύω ότι το γέλιο είναι ο καλύτερος τρόπος για να κάψεις θερμίδες. Πιστεύω στα φιλιά, στα πολλά φιλιά. Πιστεύω στο να είσαι δυνατή όταν όλα φαίνονται να πηγαίνουν στραβά. Πιστεύω ότι τα ευτυχισμένα κορίτσια είναι τα πιο όμορφα. Πιστεύω ότι αύριο είναι μια καινούργια μέρα και πιστεύω στα θαύματα».

Photo credit: Grand Central Publishing