Όσο πλησιάζει η άνοιξη και τα μανίκια κονταίνουν διαπιστώνω κάτι που κατά τη διάρκεια του χειμώνα είχα, βολικά, ξεχάσει. Τα τατουάζ. Όχι τα δικά μου. Των άλλων. Εγώ δεν έχω. Και δεν κρύβω πως έχω αρχίσει λίγο να κουράζομαι με το τόσο μελάνι που βλέπω γύρω μου. Αρκετή μαυρίλα μας περιβάλει ήδη.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Αλέξανδρος Κασσανδρινός: Αν καταφέρω να ευαισθητοποιήσω έστω και έναν άνθρωπο, αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου

Όχι δεν είμαι εκατό ετών. Ούτε συνταξιούχος. Απλά με ενοχλεί η μαζικότητα. Και ο μιμητισμός. Τα τατουάζ που κάποτε είχαν σχέση με τη μουσική, μια φιλοσοφία ή μια εμπειρία που μας στιγμάτισε πλέον καλύπτουν ολόκληρο το κορμί σαν ταπετσαρία. Σαν τοίχος με γκράφιτι. Και ναι, όλοι έχουμε δικαίωμα να χειριζόμαστε το σώμα μας όπως εμείς θεωρούμε σωστό. Και ναι, είναι άδικο να έχει ο καθένας γνώμη για την εμφάνιση μας αλλά δυστυχώς όπως κρίνουμε καθετί που βλέπουμε έτσι συμβαίνει και με αυτό. Δεν κρίνουμε σε καμία περίπτωση τον χαρακτήρα κάποιου από το αν έχει η όχι τατουάζ. Η αισθητική πλευρά όμως δυστυχώς είναι, κατά την γνώμη μας, debatable.

Κάτι μικρό ίσως είναι χαριτωμένο. Κάτι που να είναι συνδεδεμένο με μια ιστορία ίσως κερδίσει την περιέργεια και την συμπάθεια μας. Αλλά  ένα ολόκληρο ανθρώπινο μέλος καλυμμένο με μαύρο μελάνι σε μια “ζωγραφιά”που έχει τόση πληροφορία που με ζαλίζει και ενίοτε με τρομάζει γιατί; Πως είναι δυνατόν να μου αρέσουν τα ροζ φορέματα της Chanel και το μαύρο μπράτσο του Justin Beiber; Με συγχωρείτε που δεν είμαι διχασμένη προσωπικότητα και το μαύρο μου αρέσει μόνο σε μπλουζάκια και σοκολάτα. Δεν θα το ξανακάνω.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Δήμητρα και Σοφία Βάμιαλη: «Η Τέχνη είναι μια επιλογή ζωής, δύσκολη, μοιραία, αναπόφευκτη αλλά εντελώς συναρπαστική!»

Αν και στην Ελλάδα τα υψηλά ποσοστά των “τατουαζμένων” περιορίζονται σε νεαρότερες ηλικίες, και το δικαιολογώ απόλυτα, το γεγονός ότι αν ρωτήσεις κάποιον γιατί το έκανε είναι πολύ πιθανό να σου απαντήσει μονολεκτικά και να σου πει “έτσι”. Γιατί παρήγγειλες ριζότο; Έτσι. Γιατί αγόρασες το φόρεμα; Έτσι. Γιατί έκανες τατουάζ; Έτσι. Αυτή η έλλειψη σκοπού σε κάτι που θα με συντροφεύει για πάντα είναι που με ξενίζει. Έτσι.

Γιατί κακά τα ψέμματα αυτή η επιπολαιότητα με τρομάζει. Και αυτή η μαυρίλα με θλίβει. Όχι δεν είναι “statement” που το έχουμε κάνει ψωμοτύρι. Ούτε δήλωση. Δήλωση θα ήταν αν δεν το κάναμε έτσι. Αν δεν το κάναμε γιατί το κάνουν όλοι. Και αν δεν πονούσαν τα μάτια μας όταν βλέπουμε μόνο το κεφάλι κάποιων να ξεχωρίζει καθώς το σώμα τους είναι πλέον αόρατο. Είναι όμως ειρωνικό αν το καλοσκεφτείτε. Να το κάνεις για να σε βλέπουν και να καταλήγεις αόρατος. Και μεταξύ μας συνηθισμένος. Γιατί δεν ξέρω αν σας το είπαν. Η στάνη έχει πολλά πρόβατα. Αλλά μόνο ένα βοσκό.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: ΤΗΕ FASHION BIBLE CONNECTIONS | Αfrodite Hera: Η επανάσταση του χρώματος σε έναν κόσμο αντιγραφής

Το πιο ανησυχητικό είναι πως πολλοί τα κάνουν “έτσι” για την μόδα. Και είναι νέοι. Και μετά αλλάζουν γνώμη. Γιατί δεν είναι πια νέοι. Έχουν χτίσει την προσωπικότητα τους ώστε να μην ακολουθούν άκριτα ότι κάνουν οι άλλοι. Και λόγω νοοτροπίας και ωριμότητας δεν πράττουν πλέον “έτσι”. Πράττουν επειδή.

Photo Credits: IG @isabelifontana