Θα μπορούσε να είναι αφορμή για debate τώρα που είναι και επίκαιρα. Να κάνουμε ένα πάνελ και να προσπαθήσουμε να επαναπροσδιορίσουμε το σορτς ως ρούχο. Γιατί αν κρίνω από αυτά που βλέπω τον τελευταίο καιρό, κάπου έχουμε μπερδέψει τα shorts με τα εσώρουχα και το ντύσιμο με το γδύσιμο. Γενικά, περνάμε μια ενδυματολογική κρίση.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Ο David Beckham γράφει ιστορία: Ο πρώτος ποδοσφαιριστής με αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Hollywood

Ξεκινάμε από το γεγονός ότι δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε τι είναι ντύσιμο. Και τι είναι σορτς . Μέχρι πρόσφατα σορτς λέγαμε ένα ρούχο που φοράμε το καλοκαίρι και το μήκος του ποικίλλει ξεκινώντας από ένα με δύο εκατοστά κάτω από εκεί που φαντάζεστε και εσείς, και φτάνοντας λίγο πιο πάνω από το γόνατο. Είχαμε συμφωνήσει όλοι σε αυτόν τον ορισμό, δεκαετίες τώρα. Τον τελευταίο καιρό όμως σαν να διαφωνούμε με τον ορισμό. Και σαν να βγαίνουμε έξω με κάτι που νομίζουμε ότι είναι σορτς. Έλα όμως που δεν είναι.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Τα lifting στο σκαμνί: Γιατί κατακρίνουμε κάτι που θα ευχόμασταν να μπορούσαμε να κάνουμε;

Η αυτοψία μας στους δρόμους της Αθήνας δείχνει μια εικόνα πολύ ανησυχητική. Ειλικρινά. Οι υψηλές θερμοκρασίες ίσως είναι η αιτία. Σίγουρα είναι το άλλοθι. Και κάπως έτσι παρά το γεγονός ότι δεν βρισκόμαστε σε νησί, τα σορτς μοιάζουν πλέον περισσότερο με μαγιό. Δεν εξετάζουμε καν σε ποιο σωματότυπο ταιριάζει το κάθε ρούχο για να μην κινδυνεύσουμε να κατηγορηθούμε για body shaming. Και γιατι αυτό που βλέπουμε να κυκλοφορεί δεν είναι ρούχο. Η συζήτηση για σωματότυπους και ρούχα θα είχε νόημα αν υπήρχε ρούχο στην εικόνα.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Αναστασία Γαλερού-Βλάσση: “Η μόδα προσθέτει ταυτότητα, είναι άλλος ένας τρόπος να δείξεις ποιος είσαι πριν αρχίσεις να μιλάς”

Αυτό που βλέπουμε να κατακλύζει την πόλη ευγενικά λέγεται μαγιό. Και με ωμή ειλικρίνεια λέγεται εσώρουχο. Συγγνώμη αν σας χαλάμε την επανάσταση, αλλά μια κοινωνία έχει κανόνες. Έχουμε συμφωνήσει όλοι καιρό τώρα ότι δεν είμαστε Πρωτόπλαστοι. Και ότι χιλιάδες χρόνια τώρα όταν είμαστε σε δημόσιο χώρο φοράμε ρούχα. Μακριά ή κοντά είναι θέμα γούστου. Αλλά ρούχα. Το αστείο επιχείρημα της ζέστης κάπου πρέπει να σταματήσει. Γιατί η έλλειψη υφάσματος και η έκθεση του δέρματος στον ήλιο δεν δροσίζει. Μπορείτε να ρωτήσετε τους κατοίκους της ερήμου Σαχάρας.

Εξίσου άκυρο είναι και το επιχείρημα της δημοκρατίας. Γιατί αν ο καθένας έκανε ότι ήθελε στους δρόμους της πόλης νομίζω θα είχαμε πολλές viral στιγμές. Αν με βλεπατε με μαγιό, μπρατσάκια με τον Superman και κουλούρα με την Barbie στον δρόμο δεν θα τραβούσατε στα κλεφτά μια φωτογραφία που θα αναρτούσατε asap; Θα το κάνατε. Μα γιατί; Χλευάζετε το δικαίωμα μου να φορώ ότι θέλω;

Για να μην καταλήξουμε λοιπόν να ζούμε σε παράσταση του Ιονέσκο, καλό θα είναι να συνεννοηθούμε το είναι σορτς και τι δεν είναι. Ας συμφωνήσουμε στα βασικά. Είμαστε πολλοί και δεν μπορώ να κάνω εικόνα πέντε εκατομμύρια γυμνών ανθρώπων στην πόλη. Θα ήταν μια πολύ κακή ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ανεξαρτήτως γούστου, φυσικής ομορφιάς και κανόνων υγιεινής. Έτσι για να μην μας λένε Πρωτόπλαστους.

Photo Credits: @juicycouture