Για τους περισσότερους, τα καλλιστεία είναι ένας θεσμός που δεν χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης. Μάλλον επειδή έχουμε βαρεθεί να ακούμε την φράση “παγκόσμια ειρήνη”. Χτες όμως τα καλλιστεία των Η.Π.Α. έσπασαν ένα στερότυπο και μας έδωσαν μια είδηση που μοιάζει περισσότερο με δικαίωση. Μια διακίωση που εκκρεμούσε από τα τέλη της δεκαετίας του ’50.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Paris Hilton: Η αναγέννηση, το rebranding μέσα από τον ακτιβισμό και η λίστα των 100 πιο επιδραστικών προσωπικοτήτων στην Τεχνητή Νοημοσύνη

Ήταν το 1957 όταν η Mary Leona Gage φόρεσε για λίγες ώρες το στέμμα της Μις ΗΠΑ. Το επόμενο πρωί, της το πήραν πίσω. Επειδή ήταν παντρεμένη. Επειδή είχε παιδιά. Πέρασαν χρόνια. Πολλά. Όσα χρειάζονται για να μεγαλώσει ένας άνθρωπος, να κάνει οικογένεια, να γεράσει. Και μέσα σε αυτές τις δεκαετίες, ο κόσμος άλλαξε αλλά ο διαγωνισμός έμεινε πίσω, προσκολλημένος σε μια πολύ συγκεκριμένη περιγραφή. Σαν αγγελία. Ζητείται νέα, ανύπαντρη, χωρίς παιδιά, διατεθειμμένη να αφοσιωθεί στη λάμψη. Η μητρότητα δεν χωρούσε πουθενά.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Η “αναλογική” Hailey Bieber και το τέλος των wireless ακουστικών

Και, ξαφνικά το 2023, ο θεσμός άνοιξε την πόρτα. Επέτρεψε σε παντρεμένες γυναίκες να συμμετάσχουν. Ή μήπως όχι και τόσο ξαφνικά;  Το 2024, έπεσε και το τείχος της ηλικίας. Ξαφνικά, η Miss U.S.A. δεν ήταν πια αποκλειστικά υπόθεση είκοσιχρονων κοριτσιών. Μπορούσε να είναι και μια γυναίκα στα τριάντα της. Μπορούσε να είναι και μητέρα. Ήρθε λοιπόν η Justus Kelley. Τριάντα ενός ετών. Παντρεμένη. Ανάδοχη μητέρα δύο παιδιών. Και κέρδισε.

Δεν ήρθε με άδεια χέρια. Ήρθε με τα πράγματα της σε σακούλες σκουπιδιών. Για να θυμίσει ότι χιλιάδες παιδιά σε αναδοχή μεταφέρουν έτσι τα υπάρχοντά τους. Χωρίς βαλίτσα, χωρίς κάτι να τα κάνει να νιώσουν ότι αξίζουν. Και το έκανε μπροστά σε κάμερες, μπροστά σε ένα κοινό που για χρόνια ήξερε να βλέπει τα καλλιστεία μόνο ως θέαμα. Μας έβαλε να σκεφτούμε. Κάτι που ως τώρα δεν αφορούσε τον θεσμό.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Justus Anye (@justuskells)

Η νίκη της ήταν ιστορική. Και αυτό, για όποιον θυμάται το 1957, ακούγεται σαν δικαίωση. Φυσικά, τα καλλιστεία δεν έγιναν ξαφνικά φεμινιστικό μανιφέστο. Οι διαγωνιζόμενες εξακολουθούν να βαθμολογούνται με μαγιό και βραδινά φορέματα. Φέτος προστέθηκε και μια νέα κατηγορία με τον τίτλο “commercial appeal”, ένας ευφημισμός για το πόσο εμπορεύσιμη είναι η εικόνα των διαγωνιζομένων. Η διοργάνωση περνά τεράστια κρίση, έχασε την τηλεοπτική της μετάδοση μια εβδομάδα πριν τον τελικό και μεταδόθηκε από ένα μικρό δίκτυο. Ίσως ο θεσμός με αυτή την “ανορθόδοξη” στέψη να θέλει να ξεπλύνει τις αμαρτίες του. Να  ήταν μια αναγκαία κίνηση επιβίωσης.

Αλλά ίσως αυτό να μην έχει τόση σημασία. Γιατί η εικόνα που μένει δεν είναι η κρίση του θεσμού. Είναι η Justus Kelley με το στέμμα να μας μιλάει για τα παιδιά που αξίζουν μια βαλίτσα.

Photo Credits: @justuskells