Το θέμα μας για σήμερα είναι η ψυχοθεραπεία. Μάλιστα. Έχω τόσα πολλά πράγματα να πω, και παράλληλα τίποτα. Λέξη. Κουβέντα. Κιχ. Χρειάζεται, βλέπετε, σιωπή για να ακούσει κανείς πού και πόσο πονάει το μέσα. Όμως θα κάνω μιαν απόπειρα να πω δυο λέξεις, με αφορμή τον πέμπτο κύκλο ψυχοθεραπείας στον οποίο μπήκα πριν λίγες μέρες.

Η καυτή πατάτα

Έκανα την πρώτη μου συνεδρία τον Δεκέμβριο του 1999, στα 23 μου. Δεν θα μπορούσα να την θυμάμαι πιο έντονα. Για πολλούς λόγους. Ζούσα μια εξαιρετικά (εννοώ πάρα πολύ) δύσκολη περίοδο στα προσωπικά μου. Ήμουν επί πτυχίο, αλλά και χωρίς πτυχίο ταυτόχρονα. Χρωστούσα 1 μάθημα. Το είχα περάσει, όμως, από κάποιο τεχνικό λάθος, ο βαθμός δεν είχε καταγραφεί επισήμως, και ήταν στη διακριτική ευχέρεια της καθηγήτριας να τον καταθέσει στο εαρινό εξάμηνο. Από εκεί πρέπει να βγήκε η έκφραση “ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι”.

Εξαιτίας της καθυστέρησης του πτυχίου, δεν μπορούσα να καταθέσω επισήμως τα χαρτιά μου για το διδακτορικό που με περίμενε στο Πανεπιστήμιο Πατρών, και για το οποίο ήδη έκανα δουλειά. Ως εκ τούτου, δεν είχα ιδέα τί θα κάνω στα επαγγελματικά μου. Η οικογένειά μου ζούσε τα απότοκα ενός σημαντικού οικονομικού προβλήματος που είχε προκύψει 3 χρόνια πριν. Παράλληλα, μετά από πίεση, είχα πει ναι στο να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο στον τουρισμό. Εκείνη την περίοδο ζούσα νομάδας, 4 μήνες στη Νάουσα της Ημαθίας, τους 2 μήνες του καταχείμωνου στην Ύδρα, και μετά πάλι βόρεια για το κλείσιμο. Κάτι παραπάνω από 7 μήνες στον δρόμο. Κι όλο αυτό εν μέσω μιας πάρα πολύ δύσκολης και επώδυνης προσωπικής ιστορίας.

Μπορείτε να διαβάσετε ακόμη: 49 χρόνια γάμου

Η σημασία του να μάθεις να ζητάς βοήθεια

Η φάση ήταν ανεξέλεγκτο χάος. Εκεί, στη Νάουσα, λοιπόν, ξεκίνησε η ψυχοθεραπεία, ο πρώτος κύκλος από τους 4 συνολικά. Διήρκησε σχεδόν 2 χρόνια. Με κράτησε στην επιφάνεια της κατάθλιψης, όταν όλα έδειχναν πως πήγαινα σούμπιτη για τον πάτο. Το σημαντικότερο πράγμα που έμαθα τότε ήταν να ζητάω βοήθεια. Δεν το λες λίγο. Μέσα στα 26 χρόνια που ακολούθησαν έχω κάνει άλλους 3 κύκλους θεραπείας, και έχω περάσει από διάφορες σχολές: γνωσιακή, συμπεριφορική, ψυχοδυναμική, ομαδική. Δεν πήγαν πάντα όλα ρόδινα. Κάποιες φορές το βάρος της αποκάλυψης μπορεί να ήταν πολλαπλασίως μεγαλύτερο από το βάρος του ίδιου του προβλήματος. Άλλες φορές, πάλι, ένιωθα πως κάνω εγώ θεραπεία που δεν την “χρειάζομαι” πια, επειδή δεν κάνουν άλλοι άνθρωποι γύρω μου, παρόλο που την έχουν απελπιστική ανάγκη (σας θυμίζει κάτι;)

Άλλες φορές, πάλι, ένιωθα πως κάνω εγώ θεραπεία που δεν την “χρειάζομαι” πια, επειδή δεν κάνουν άλλοι άνθρωποι γύρω μου, παρόλο που την έχουν απελπιστική ανάγκη.

26 χρόνια θεραπευόμενη

Όταν ένας άνθρωπος κάνει ψυχοθεραπεία, όλοι οι οι άνθρωποι στο περιβάλλον του κερδίζουν. Αρκετοί από αυτούς οφελούνται σημαντικά. Ισχύει. Το έχω ζήσει προσωπικά. Σε κάθε περίπτωση, δηλώνω 26 χρόνια θεραπευόμενη. Ξεκινώντας σε μια εποχή που ήταν πολλαπλασίως πιο στιγματιστικό το να πεις “κάνω ψυχοθεραπεία”.
Η θεραπεία με έκανε καλύτερη μαμά, καλύτερη συνεργάτη, καλύτερη σύντροφο και καλύτερη φίλη από αυτήν που θα μπορούσα να είμαι χωρίς.
Κι αν είμαι πάρα πολύ περήφανη για κάτι, είναι αυτό. Το γεγονός πως συνέβαλα, έστω και κατ’ ελάχιστον, έστω και μέσα στον δικό μου, μικρό κύκλο, στην αντίληψη πως η θεραπεία είναι καλό πράγμα. Καλό για την ψυχή.
Η θεραπεία με έκανε καλύτερη μαμά, καλύτερη συνεργάτη, καλύτερη σύντροφο και καλύτερη φίλη από αυτήν που θα μπορούσα να είμαι χωρίς.

Ψυχοθεραπεία κύκλος 5ος

Σύμφωνα με την εμπειρία, αλλά και τις σχετικές γνώσεις που έχω πάνω στο αντικείμενο, ένας άνθρωπος ξεκινά ψυχοθεραπεία για 2 λόγους. Ο πρώτος είναι η καυτή πατάτα στα χέρια. Ένα πένθος, ένας χωρισμός, μια ακραία σύγκρουση. Για εμένα ήταν η συνθήκη που περιέγραψα στην αρχή του κειμένου.
Όταν η θεραπεία ξεκινά υπό τη σκιά της καυτής πατάτας, είναι αυτονόητο πως όλο το βάρος πέφτει εκεί. Μπορεί να γίνει διόρθωση και σε κάποια περιφερειακά πράγματα, κυρίως όσα έχουν σχέση με την πατάτα. Ωστόσο, το αντικείμενο είναι σαφές. Και η βαρύτητα επίσης.
Στην παραπάνω κατηγορία εμπίπτει η συντριπτική πλειοψηφία των ατόμων που ξεκινούν θεραπεία. Το θεραπευτικό αίτημα* είναι ένα, και είναι γύρω από την καυτή πατάτα. Απολύτως λογικό.
(*Θεραπευτικό αίτημα είναι όρος στην ψυχολογία, και είναι αυτό που κάνει ο θεραπευόμενος όταν ξεκινά τη θεραπεία του. Δηλώνει τον λόγο που θέλει να την ξεκινήσει και το τί προσδοκά από αυτήν.)

Χωρίς καυτή πατάτα

Η παραπάνω συνθήκη, ωστόσο, δεν είναι επαρκής για όλους. Υπάρχουν και κάποιοι, συνήθως άτομα που είχαν πατάτα κι έχει κρυώσει πια, τα οποία επανακάμπτουν στη θεραπεία. Χωρίς θεραπευτικό αίτημα, αυτή τη φορά. Ή, για να το πω πιο σωστά, χωρίς θεραπευτικό αίτημα με τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος που προσδίδει μια καυτή πατάτα. Μπαίνουν πιο χαλαρά. Με διάθεση να φτιάξουν την ποιότητα ζωής τους. Ίσως, ακόμα, επειδή κάτι απροσδιόριστο τους τρώει, παρόλο που δεν μπορούν να το ονοματίσουν.

Αν η τελευταία φράση μοιάζει οικεία, αν σας τρώει το μέσα σας, πηγαίνετε. Αλήθεια.
Για μια σεζόν μην σας πάρετε καινούργια ρούχα, τελευταίας τεχνολογίας gadget ή ακριβά καλλυντικά.
Για μια σεζόν ας κάνετε αυτήν την επένδυση.
Είναι η σημαντικότερη που μπορείτε να κάνετε για τον εαυτό σας. Και η μόνη που θα αποδίδει πολλαπλάσια επιτόκια, ακόμα κι όταν θα έχετε αποσύρει τις μετοχές σας.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Ευαισθησία à la carte

Photo credit: IMDb