«Πώς έγινε έτσι; Είναι άρρωστη; Μετά τα 40 απλά δεν βλέπονται… μόνο με κλειστά τα φώτα και αυτό με δυσκολία…» Μέτρησα τουλάχιστον 300 σχόλια σε ένα μόνο δημοσίευμα για την Αθηνά Ωνάση (η οποία εχθές 29/1 έγινε 41 ετών), που εμφανίστηκε στο Παρίσι στην Εβδομάδα Υψηλής Ραπτικής στην επίδειξη μόδας του Stéphane Rolland, με total black outfit, με μίντι cape dress, με ψηλό λαιμό και σκουρόχρωμα μαλλιά. Η Αθηνά Ωνάση έμοιαζε να ενσαρκώνει την πιο αυστηρή, ήσυχη πλευρά της υψηλής ραπτικής. Και, φυσικά, οι πιο πολλοί δεν σχολίασαν με θαυμασμό. Ξέρασαν την κακία τους. Και την ημιμάθειά τους. Όχι κάτι καινούργιο. Οι γυναίκες, και ειδικά όσες έχουν φωνή, χρήματα ή επιρροή και έχουν περάσει τα 40, γίνονται αυτόματα στόχος.

Διαβάστε ακόμα: Η δύναμη της σιωπής

Η κακή κριτική δεν είναι τυχαία. Έχει φύλο, συχνά έχει όνομα: είναι ο ηλικιακός ρατσισμός σε δράση. Είναι ένας σιωπηλός αποκλεισμός που πληγώνει βαθιά, γιατί βασίζεται σε αυτό που η κοινωνία φοβάται να αποδεχτεί: τη γυναικεία ωριμότητα. Κάθε φορά που μια γυναίκα τολμά να εμφανιστεί, να φορέσει ό,τι θέλει, να ζήσει όπως θέλει, κάποιοι αισθάνονται την ανάγκη να τη μειώσουν, να τη χλευάσουν, να την απομυθοποιήσουν. Και όταν λέω «κάποιοι», εννοώ άντρες αλλά και γυναίκες που, δυστυχώς, αξιολογούν τις άλλες γυναίκες όπως τους έμαθε η κοινωνία.

Διαβάστε ακόμα: Παιδί χωρισμένων γονιών

Οι haters στο διαδίκτυο είναι η πιο ακραία εκδοχή αυτού του κανόνα: «Μετά τα 40 θα έπρεπε να κρύβεσαι». Στέλνουν χυδαία σχόλια για μια γυναίκα σαν να είναι υποχρέωσή της να ζει κάτω από τα δικά τους στενά, ανούσια, νεανικά πρότυπα. Θέλουν όλες οι γυναίκες να είναι είκοσι, όμορφες, αθώες και αόρατες. Προφανώς, δεν έχουν τίποτα να κάνουν με τη ζωή τους παρά να κρίνουν τη δική μας. Νιώθουν ανασφάλεια, αναζητούν επιβεβαίωση, κρυμμένοι πίσω από ένα πληκτρολόγιο, για λίγα δευτερόλεπτα «ισχυροί». Τα λόγια τους όμως λένε περισσότερα για αυτούς παρά για εμάς.

Κάθε φορά που μια γυναίκα όπως η Αθηνά Ωνάση εμφανίζεται δημόσια, θυμίζει σε όλες μας ότι η αξία μας δεν μετριέται από τα λόγια εκείνων που δεν μπορούν να δεχτούν ότι μεγαλώνουμε.

Είμαστε όλες Ωνάση. Όχι γιατί ζούμε σε παλάτια, αλλά γιατί κρινόμαστε σαν δημόσιο θέαμα. Κάθε εμφάνιση, κάθε λέξη, κάθε ρυτίδα περνά από λαϊκό δικαστήριο. Και η ηλικία; Πάντα στο εδώλιο. Μετά τα 40, οι haters αναλαμβάνουν ρόλο κηδεμόνα: μας λένε πότε «παραγίναμε μεγάλες», πότε «δεν μας παίρνει πια», πότε οφείλουμε να εξαφανιστούμε διακριτικά. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι η φυσική γήρανση είναι ελάττωμα, ότι πρέπει να απολογηθούμε για το σώμα μας, για τη φωνή μας, για την παρουσία μας. Τίποτα δεν μας ανήκει, ούτε η ηλικία μας, ούτε η καθημερινότητά μας, χωρίς τη δική τους έγκριση. Όμως δεν σταματάμε. Και αν ζητούν κανόνες; Ας το χωνέψουν: δεν υπάρχει «κρυφτείτε μετά τα 40» αλλά το «συνεχίζουμε και σας ενοχλεί».

Photo credit: Getty Images / Creative: Ανδρέας Κωστόπουλος