Όταν διάβασα ότι η Olivia Colman περιγράφει τον εαυτό της ως «γκέι άντρα» στον σύζυγό της και «κάπως non-binary» σε άλλες στιγμές, στην αρχή με σόκαρε. Έπειτα ένιωσα αμηχανία. Και μετά, όταν άφησα να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός της πρώτης εντύπωσης, και είδα ότι είχε απομονωθεί μια συγκεκριμένη φράση, σκέφτηκα κάτι που συχνά ξεχνάμε: βιαζόμαστε να κρίνουμε πριν δούμε όλη την εικόνα.

Διαβάστε επίσης: Misogyny alert: Η αγέλαστη δημοσιογράφος

Γιατί, πριν αυτές οι δηλώσεις είχε προηγηθεί το εξής: η Olivia Colman, η οποία ανέλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα ταινία Jimpa, παίζει τη μητέρα Hannah και  πηγαίνει το non-binary παιδί της να επισκεφθεί τον γκέι πατέρα της στο Άμστερνταμ. Η ταινία, βασισμένη στις εμπειρίες της Sophie Hyde και με πρωταγωνιστικό ρόλο του trans μη-δυαδικού παιδιού Aud Mason-Hyde, αφηγείται μια ιστορία queer εμπειρίας, από την επιδημία του AIDS μέχρι την εξελισσόμενη γλώσσα γύρω από την ταυτότητα φύλου. Η Colman, μιλώντας για τον ρόλο, εξήγησε ότι η Hannah δεν είναι η ίδια queer, αλλά βρίσκεται στο περιθώριο της queer κοινότητας λόγω της σχέσης της με τον πατέρα και το παιδί της. Κάπου εκεί, και στη ροή της συνέντευξης, ανέφερε όλα όσα έκαναν τους άλλους να σπεύσουν να κριτικάρουν.

Διαβάστε επίσης: Είμαστε όλες (με την) Ωνάση

Η 52χρονη ηθοποιός ούτε πολιτική δήλωση έκανε ούτε ιδεολογικό μανιφέστο. Μίλησε για το πώς νιώθει, όχι για το ποια είναι (ξέρει ποια είναι). Και εδώ εθα σταθώ πολλοί άνθρωποι, πριν καταλάβουν το πλαίσιο, βιάζονται να βγάλουν συμπέρασμα, να επιτεθούν ή να χειροκροτήσουν. Κάθε λέξη που ακούν τη βάζουν αμέσως στο μικροσκόπιο, λες και θα αποτελέσει αποδεικτικό στοιχείο σε δίκη. «Είναι σωστό;», «είναι woke;», «συμπεριλαμβάνει ή αποκλείει;» και η κριτική πέφτει αστραπιαία, αγνοώντας την όλη την εικόνα.

Η Colman μας θύμισε κάτι απλό αλλά ουσιώδες: η πολυπλοκότητα είναι ανθρώπινη. Το να αναγνωρίζεις διαφορετικές πτυχές του εαυτού σου είναι ελευθερία. Αλλά η κοινωνία απαιτεί κάθε λέξη να είναι κυριολεκτική, χωρίς να χρειάζεται δεύτερη ανάγνωση.

Η επιτήρηση της εποχής μας κάνει το χιούμορ να μοιάζει με έγκλημα και την αυθόρμητη σκέψη με πρόκληση.

Τελικά, πόσο βιαστικά κρίνουμε, κυνηγώντας τη σωστή λέξη, την «πολιτικά ορθή» φράση. Η Colman αυτοσαρκάζεται. Οι υπόλοιποι όμως τρώνε τις σάρκες των άλλων ασκώντας αμείλικτη κριτική. Και εγώ συνειδητοποιώ ότι η αυθεντικότητα είναι η μόνη άμυνα απέναντι στην αμείλικτη κοινωνική επιτήρηση.

Creative: Ανδρέας Κωστόπουλος