Στα ’90s οι top celebrities ήταν τα μοντέλα. Η Naomi, η Cindy, η Linda, η Tatjana, η Christy, η Claudia, η Elle κι άλλες πολλές.  Ήταν οι ηρωίδες των εφηβικών μας χρόνων. Τα super κορίτσια που θαυμάζαμε από μακριά και είχαμε αφίσες τους στα δωμάτια μας. Θαυμάζαμε την φυσική ομορφιά τους και την θεωρούσαμε δώρο από τον Θεό. Τριάντα χρόνια μετά η Naomi εξακολουθεί να βασιλεύει στην πασαρέλα και η Cindy είναι μια κούκλα που κλέβει την παράσταση στις λίγες και πολύ προσεκτικά επιλεγμένες εμφανίσεις της. Τα supermodels των 90s είναι τα είδωλα που δεν μπορέσαμε να ξεπεράσουμε ποτέ.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: “Claudia Cardinale: Jewels of a Cinematic Icon”: Τα κοσμήματα της θρυλικής ηθοποιού δημοπρατούνται από τον οίκο Christie’s

Ήταν αδιαμφισβήτητα μια πολύ διαφορετική εποχή για όλους. Και αυτό ισχύει και για τη μόδα. Υπήρχε μια δημιουργική ελευθερία, μικρότερη οικονομική πίεση, ανεξάρτητοι οίκοι που δεν λογοδοτούσαν σε επιχειρηματικά groups, φωτογράφοι-καλλιτέχνες που ακολουθούσαν την έμπνευση τους. Τα αψεγάδιαστα κορίτσια μέσα σε αυτές τις ιδανικές συνθήκες έγραψαν ιστορία μπροστά στο φακό. Υπήρχαν όντως πολλά πράγματα που δεν υπάρχουν σήμερα. Ήταν όμως και κάποια πράγματα που δεν υπήρχαν. Οι εκτεταμένες επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής στις οποίες υποβάλλονται σήμερα τα κορίτσια σε πολύ νεαρή ηλικία με μεγάλη ευκολία. Και μάλιστα με την επίμονη προτροπή των γονέων τους. Για να το πούμε πολύ ευγενικά.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Αναστασία Γαλερού-Βλάσση: “Η μόδα προσθέτει ταυτότητα, είναι άλλος ένας τρόπος να δείξεις ποιος είσαι πριν αρχίσεις να μιλάς”

Δεν υπήρχαν επίσης τα φίλτρα, τα fillers και τα ενέσιμα. Η κατάσταση ήταν “what you see is what you get”. Δεν υπήρχαν δημοσιεύματα τύπου ‘η τάδε celebrity πριν και μετά τις πλαστικές” . Αν υπήρχαν ήταν πολύ σπάνια και αφορούσαν συνήθως αν κάποια διάσημη είχε κάνει κάποιο lifting. Τα μοντέλα όμως είχαν συγκεκριμένες “προδιαγραφές”. Πέρα από το ύψος και τις αναλογίες, απαραίτητη προϋπόθεση ήταν η φυσική ομορφιά. Αυτό ήταν αδιαπραγμάτευτο. Ο χώρος ήταν κλειστός, σκληρός, ελιτίστικος αλλά πολύ συγκεκριμένος.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Η καμπάνια Courrèges με την υπογραφή του Sam Rock είναι ότι καλυτερο έχουμε δει τον τελευταίο καιρό

Η αντικειμενικότητα του και η ελευθερία της εποχής μας έχουν αφήσει μια κληρονομιά που πολύ δύσκολα μπορεί η ψηφιακή εποχή που ζούμε να ανταγωνιστεί. Γιατί, όταν πλέον βλέπουμε μια αψεγάδιαστη φωτογραφία αναρωτιόμαστε αν είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης. Και όταν βλέπουμε μια αψεγάδιαστη γυναίκα αναζητούμε τα σημάδια της πλαστικής της επέμβασης. Είμαστε πλέον καχύποπτοι απέναντι στην ομορφιά. Μέσα στο τόσο ψέμα που μας περιβάλλει, μας μοιάζει “too good to be true”. Δεν έχουμε τον ίδιο σεβασμό και τον ίδιο θαυμασμό στα σημερινά supermodels όπως έχουμε ακόμα και τώρα στα iconic κορίτσια των ’90s. Βαθιά μέσα μας όσο κι αν αγαπάμε την μόδα βλέπουμε πως η αναλογία εμπορικότητας και καλλιτεχνικής δημιουργίας έχει αλλάξει. Και αμφιβάλλουμε για το αν οι φωτογραφίες της Kendall Jenner και της Bella Hadid θα θεωρούνται τόσο αξιόλογες σε τριάντα χρόνια από τώρα ώστε να εκτίθενται σε μουσεία και γκαλερί. Για να είναι κάτι αξιόλογο πρέπει να είναι αληθινό. Και σε αυτό τα supermodels των 90s θα υπερτερούν πάντα.