Οι Ελληνίδες, Ελένη Κωνσταντινίδου και η Σίλια Σιγαλού, πίσω από την τσάντα που έγινε συνωμοτικός ψίθυρος της μόδας.

Υπάρχουν brands που χτίζονται πάνω σε trends. Και υπάρχουν brands που χτίζονται πάνω σε ψυχή. Η Callista ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Χωρίς κραυγαλέα logos. Χωρίς υπερβολές. Χωρίς να κυνηγήσει επιθετικά τη μόδα. Κι όμως, κατάφερε κάτι σπάνιο. Να γίνει αντικείμενο πόθου από την Αθήνα μέχρι το Παρίσι, να περάσει από τα ελληνικά εργαστήρια στις πιο κομψές βιτρίνες της Ευρώπης και να μετατρέψει την ελληνική χειροτεχνία σε σύγχρονη luxury γλώσσα.

Διαβάστε ακόμη: ΤΗΕ FASHION BIBLE CONNECTIONS Γιώργος Ελευθεριάδης: «Δημιούργησα σε μια χώρα που δεν είχε το χώμα για το δικό μου δέντρο»

Η Ελένη Κωνσταντινίδου και η Σίλια Σιγαλού δεν ξεκίνησαν με business plan. Ξεκίνησαν με ανάγκη. Με ένστικτο. Με την ανάγκη να δημιουργήσουν κάτι αληθινό. Μια τσάντα που να έχει “χέρι”, συναίσθημα και χαρακτήρα. Και τελικά δημιούργησαν κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα fashion brand. Έναν κόσμο που ψιθυρίζει.

Σήμερα, η Callista Είναι η απόδειξη ότι η quiet luxury μπορεί να έχει ελληνική υπογραφή. Ότι μια tote bag με μακραμέ λεπτομέρειες μπορεί να γίνει statement χωρίς να φωνάζει. Ότι η πολυτέλεια του σήμερα ίσως τελικά να κρύβεται στις λεπτομέρειες, στους κόμπους, στον χρόνο και στους ανθρώπους πίσω από το προϊόν.

Διαβάστε ακόμη: ΤΗΕ FASHION BIBLE CONNECTIONS | 240791 – Eλένη Καββάδα: Η Ελληνίδα designer που λέει «όχι» στο AI και ντύνει τη μόδα του αύριο

Στο νέο επεισόδιο του The Fashion Bible Connections, η Σάντυ Τσαντάκη συναντά δύο γυναίκες που κατάφεραν να μετατρέψουν έναν “ψίθυρο” σε διεθνή fashion διάλογο. Και μιλούν για όλα: για τη μόδα πριν τη μόδα, για τις τσάντες που γερνούν όμορφα, για την Camilla που εμφανίστηκε ξαφνικά με Callista στο χέρι, για το Παρίσι, για τη δύναμη του Made in Greece αλλά και για το γιατί η αληθινή πολυτέλεια δεν χρειάζεται ποτέ να αποδείξει τίποτα.

Καλώς ήρθατε στη Βίβλο της Μόδας και στο Connections.

Καλώς σε βρήκαμε!

Καλώς ήρθες στην Callista Σάντυ!

Ναι, είδες; Νιώθω σαν στο σπίτι μου κάπως.

Χαιρόμαστε.

Kαι εγώ πολύ χαίρομαι γιατί γνωριζόμαστε χρόνια πριν και έχουν αλλάξει πολλά και τίποτα τελικά. Εγώ θέλω να σας ρωτήσω ποιο είναι το πρώτο κεφάλαιο στη δική σας, την προσωπική Βίβλο της μόδας που θυμάστε; Η πρώτη ανάμνηση, η πρώτη εικόνα. Όταν λέμε “μόδα”…

Τα περιοδικά που έπαιρνα μικρή. Που έκανα αυτά τα “πρόχειρα” στη δικιά μου εποχή που έπαιρνα όλα αυτά τα περιοδικά, τα έκοβα, έβλεπα τα μοντέλα, έβλεπα τα ρούχα. Αυτό είναι η πρώτη ανάμνηση.

Εγώ Ελένη, θα πάω πιο πίσω. Η μαμά μου εικόνα την έχω τώρα στο σπίτι που ερχόταν η μοδίστρα, τότε που καθότανε τρεις τέσσερις μέρες, και ράβανε τη σεζόν τα κομμάτια. Τη μαμά μου, τη γιαγιά μου και τη θεία μου μαζί με τη μοδίστρα που συζητάγανε τα υφάσματα και τα και τι θα ράψει η καθεμία.

Είχατε φανταστεί τότε στα περιοδικά με τη μαμά ότι σήμερα θα ήμασταν εδώ και θα μιλούσαμε για την Callista;

Τι λες τώρα; Ποτέ.

Και πώς ήρθε η μόδα; Πώς ήρθε η Callista;

Δεν είναι ακριβώς η μόδα. Ήταν η ανάγκη του να κάνουμε κάτι. Να δουλέψουμε, να προσφέρουμε, να αφήσουμε κάτι πίσω μας. Να ασχοληθούμε με… Εντάξει, προέκυψε από την ανάγκη. Μας άρεσε η μόδα σίγουρα, αλλά και ορμώμενη σαν γυναίκα από το ωραίο. Σκεφτήκαμε να κάνουμε κάτι που να έχει σχέση με την ελληνική χειροτεχνία. Από εκεί ξεκίνησε όλο. Σε συνδυασμό με τη μόδα και τις σύγχρονες τάσεις, αλλά βασικά ήταν η ίδια η ανάγκη μας για δράση. Σίλια;

Εντελώς τυχαία. Και σε μεγάλη ηλικία. Ούτε και περιμέναμε ότι θα είχε αυτή την εξέλιξη. ΚαΙ είπαμε ας ξεκινήσουμε κάτι που να έχει σχέση με το δέρμα, με τη χειροποίητη εργασία. Κάναμε κάποια πρώτα σανδάλια και πήραμε την απόφαση να φτιάξουμε μια δερμάτινη τσάντα να συνοδεύσει αυτά τα σανδάλια Η ιδέα λοιπόν αυτής της τσάντας για να εξελιχθεί ήταν να την στολίσουμε με αυτές τις χειροποίητες λεπτομέρειες που τελικά αποτέλεσαν το DNA της εταιρείας της Callista και ξεκίνησαν όλα. Και το ένα έφερε το άλλο. Η μία τσάντα έφερε τις δύο. Μετά, στην αρχή, εμείς κάναμε δύο τρεις τσάντες. Μετά μας λέγανε, τι θα κάνετε για το φθινόπωρο κι εμείς λέγαμε «τώρα τι θα κάνουμε»; Ναι, ποια θα είναι τα χειμωνιάτικα χρώματα, Ποια χειμωνιάτικα; Εντάξει, όταν είδαμε ότι αυτό το πράγμα έχει τόσο πέραση, το στήσαμε και διαφορετικά γιατί ποτέ δεν περιμέναμε αυτή την εξέλιξη. Πραγματικά.

Και θέλει και τόλμη. Δηλαδή ξεκινάς απ’ την Ελλάδα και τα βάζεις με τα θηρία.

Θέλει τόλμη, αλλά αν σ’ αρέσει αυτό που κάνεις πιστεύω και αν είσαι αληθινός, δηλαδή σ’ αρέσει πρώτα εσένα και έχεις ένα πάθος γι’ αυτό που κάνεις. Νομίζω ότι δεν το σκέφτεσαι αυτό.

Ξέρεις, ήμασταν και δύο.

Και εντάξει, λες τώρα θα ανταγωνιστώ, θα είμαι δίπλα με τους μεγάλους οίκους, τα μεγάλα τα brands, αλλά πιστεύεις στη μοναδικότητα σου. Οπότε…

Ήμασταν και δύο. Και το δύο βοηθάει. Η μία συμπληρώνει την άλλη. Κι εκεί που ο ένας σταματάει, ο άλλος λέει «Ξέρεις, έλα, πάμε».

Πώς είναι μοιρασμένοι οι ρόλοι σας;

Μοιρασμένοι και μπουρδουκλωμένοι μαζί. Και όσο προχωράμε τόσο ξέρεις. Ενώ πάμε να τα μοιράσουμε, τόσο μπουρδουκλωνόμαστε περισσότερο. Εγώ μπορώ να πω ότι εποπτεύω πιο πολύ το design ας πούμε και ό,τι έχει να κάνει με μάρκετινγκ. Και η Σίλια είναι πιο πολύ του πρακτικού, της παραγωγής. Της παραγωγής και της χειροτεχνίας και της οργάνωσης στο operational πιο πολύ.

Κοίταξε πάντως την πρώτη τσάντα τη φτιάξαμε μαζί, φτιάξαμε την τσάντα που διαλέξαμε, που θα κρατάγαμε εμείς οι ίδιες διαλέξαμε το υλικό. Διαλέξαμε το μέγεθος, το στιλ. Ήταν μια πρώτη tote, μια tote σε ταμπά χρώμα πιο στητή, με εξώραφα γαζιά και με όλο το χεράκι πλεγμένο κόμπους κόμπους σε μακραμέ, το οποίο αποτέλεσε και το DNA της εταιρείας. Και από εκεί ξεκίνησαν όλα και όλα τα επόμενα σχέδια κουβαλάνε ένα μικρό χαρακτηριστικό από αυτές τις χειροποίητες λεπτομέρειες. Έχουμε φτιάξει μια ομάδα από γυναίκες που όλα αυτά γίνονται εδώ σε εμάς. Είμαστε όλοι μια μεγάλη ομάδα και κάθετι που θα βγει από εδώ μέσα. Έχει την αγάπη όλων των τμημάτων, από το design, από την παραγωγή, από τις χειροποίητες λεπτομέρειες, από όλα.

Πόσο σπάνιο για αυτή την εποχή της γρήγορης μόδας και της γρήγορης ζωής να υπάρχει συναίσθημα, να υπάρχει αγάπη, φροντίδα και «χέρι».

Μα η κάθε τσάντα γίνεται από μία γυναίκα. Δηλαδή είναι η ψυχή μιας γυναίκας, οπότε το καταλαβαίνεις. Είναι. Τι να πω; Έχει μια ενέργεια αυτή η τσάντα.

Χρονικά όμως. Ελένη μου και Σίλια μου, πως βγαίνει αυτό; Δηλαδή ακούγαμε παραδοσιακά για ιστορικούς οίκους ότι έπρεπε να περιμένεις για μια χειροποίητη τσάντα μήνες. Πώς βγαίνει στην παραγωγή αυτό;

Εμάς είναι ένα κομμάτι το οποίο είναι. Αλλού, σε άλλο, όχι εδώ μέσα σε μας, σε εργαστήρια στην Αθήνα κόβονται τα δέρματα και μοντάρονται οι τσάντες και σε εμάς εδώ έρχονται για να τελειοποιηθούν και να διακοσμηθούν με τις χειροποίητες λεπτομέρειες. Οπότε είναι δύο φάσεις. Είναι εξίσου σημαντικές και εξίσου χρονοβόρες. Αυτή όμως που εμείς αγκαλιάζουμε πιο πολύ είναι αυτό το χειροποίητο που είναι τα χέρια. Δεν υπάρχει μηχανή, είναι βελόνα που κεντάνε οι κυρίες και τα χέρια τους που κάνουν τους κόμπους στα δερμάτινα κορδόνια.

Άμα πάμε κάτω μετά θα δεις πώς πλέκουν κόμπο κόμπο την τσάντα, πώς κεντάνε δηλαδή και η καθεμία έχουμε δημιουργήσει μια ωραία ομάδα και η καθεμία είναι σαν να είναι η τσάντα παιδί της. Πραγματικά δηλαδή δεν είναι απλά για να φύγει δουλειά. Την κοιτάνε, την περιποιούνται. Θέλουν να βγει σωστή. Πραγματικά υπάρχει ένα πολύ ωραίο κλίμα κάτω. Επίσης δεν χρειάζεται να ξέρει κάποια. Δηλαδή εμείς εδώ ψάχνουμε συνέχεια κυρίες που θέλουν, τους ενδιαφέρει, ψάχνουμε συνέχεια κόσμο. Και κυρίους, αλλά δεν έχουμε κυρίους ποτέ. Μόνο να έχει αγάπη για αυτό που θα τη βάλουμε να κάνει. Να έχει αγάπη για τη χειροποίητη δουλειά. Και μαθαίνεται. Μαθαίνεται.

Αρκεί να μοιράζεσαι το ίδιο πάθος.

Αυτό ακριβώς. Σωστά.

Έχουμε όμως και μια ξενομανία σαν λαός. Δηλαδή θυμάμαι πάλι ότι σε παλιότερες δεκαετίες ήθελες να αγοράσεις, όταν υπήρχαν Έλληνες σχεδιαστές για παράδειγμα, από το εξωτερικό. Και μας αρέσει να δείχνουμε και το brand πολύ. Να δείχνουμε τι έχουμε, που έχουμε επενδύσει. Πώς άλλαξε όλο αυτό; Πώς άλλαξε; Πώς έγινε η Callista τόσο αγαπητή και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό; Πώς το χτίσατε;

Ξεκινήσαμε την Callista το 2013 που περνούσε η χώρα μας μια δύσκολη κατάσταση. Αυτό ήταν τότε δύσκολο για τη χώρα, αλλά σε εμάς αποτέλεσε ευκαιρία. Γιατί όλοι λίγο αλλάξαμε. Όλο αυτό που περιέγραψες άλλαξε για όλους μας. Αρχίσαμε όλοι να κοιτάμε λίγο τα ελληνικά προϊόντα, να δίνουμε πιο πολύ αξία στα πράγματα που έχουν παραχθεί στην Ελλάδα, στην ποιότητα και αυτό σε εμάς αποτέλεσε ένα παραθυράκι να μπορέσει να γεννηθεί αυτή εταιρεία και να εξελιχθεί.

Για εμάς η κρίση ήταν ευκαιρία. Αυτό ακριβώς. Γιατί τοποθετηθήκαμε κάπου όπου υπήρχε κενό και ο κόσμος μας αγκάλιασε και ήταν και ένα προϊόν. Είναι ένα προϊόν ακόμα, όλα τα brand και όλα αυτά που κάνουμε είναι η μη κραυγαλέα πολυτέλεια. Δηλαδή δε φωνάζει και νομίζω ότι είναι αυτό το οποίο μας οδήγησε και μπροστά.

Ήρεμη πολυτέλεια, αλλά έχει ένα ψίθυρο. Δηλαδή καταλαβαίνεις ακριβώς. Αλλά δε φωνάζει.

Ναι, αυτό. Είναι σαν συνωμοσία. Ωραία το είπες. Είσαι εκεί το βλέπεις.

Πολύ ωραία το είπες.

Ναι, εγώ έτσι το αισθάνομαι. Ότι δε χρειάζεται κάτι παραπάνω. Και πώς φθάνετε στη Βουκουρεστίου και στο Παρίσι; Ποιο είναι το κοινό; Τι γίνεται δηλαδή; Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένα Made in Greece brand;

Πρόσεξε, όλα κάπως μας ερχόντουσαν στην πορεία, το οποίο δεν και σωστό να το λέω. Δηλαδή δεν το προβάλλουμε. Η Βουκουρεστίου μας προέκυψε, η πρώτη Βουκουρεστίου, η μικρή τώρα, μας προέκυψε… Ήτανε κρίση πάλι. Όλα τα μαγαζιά κλείνανε, οι εταιρείες και όλοι μας λέγανε «τι πάτε να κάνετε»; Παρόλα αυτά εμείς το τολμήσαμε γιατί το πιστέψαμε και μας πήγε καλά. Κάπως έτσι και το Παρίσι πάλι μας προέκυψε. Βρέθηκε αυτό το μαγαζί μπροστά μας. Αλλά είναι αυτό που σου λέω ότι αν νομίζω ότι αν σου αρέσει πραγματικά αυτό που κάνεις, αν είσαι αληθινός, ο κόσμος το καταλαβαίνει και αγκαλιάζει αυτό που κάνεις, αυτό που του δίνεις.

Και έχεις στο Παρίσι μια βιτρίνα Callista και λίγο πιο εδώ είναι η Prada. Αυτό τώρα στη συζήτηση που λέγαμε στην αρχή περιοδικά, μαμά, ρούχα, μοδίστρα, φαντάζομαι ούτε σαν σενάριο ταινίας δεν υπήρχε.

Όχι. Όλο αυτό… Δεν θα το φανταζόμασταν. Αν πάμε δέκα χρόνια πριν, δώδεκα, δε θα το φανταζόμασταν.

Αυτόν τον κόσμο που έχει φτιάξει η Miuccia Prada, για παράδειγμα, τον έχετε οραματιστεί και εσείς θέλετε να ανοίξετε τόσο πολύ την αφήγηση;

Λοιπόν, εν αντιθέσει με το τι σκεφτόμασταν πριν δέκα χρόνια και τι μπορεί να φανταζόμασταν, εγώ αυτή τη στιγμή φαντάζομαι τα πάντα και προσπαθούμε μαζί με τη Σίλια για πάρα πολλά διαφορετικά projects. Δηλαδή για εμάς κάπως η Callista αυτή τη στιγμή δεν έχει ταβάνι. Προσπαθούμε.

Έχουμε ένα προϊόν που μας οδηγεί. Ναι. Μας οδηγεί και ανοίγει τον δρόμο. Και εμείς κάθε έχουμε κληθεί πάρα πολλές φορές να πάρουμε αποφάσεις όπως και αυτές που περιέγραψες και για το κατάστημα στη Βουκουρεστίου και το κατάστημα στο Παρίσι, την αγορά της Αμερικής, οτιδήποτε άλλο εμφανίζεται. Έχουμε πολλά πράγματα για το μέλλον και σκεφτόμαστε. Έχουμε ένα προϊόν στα χέρια μας, το οποίο μας οδηγεί και μας οδηγεί πολύ δυνατά και είμαστε αποφασισμένες να ακολουθήσουμε αυτό το δρόμο που ανοίγεται μπροστά.

Οι ξένοι αναζητούν μια ελληνικότητα, θέλουν το made in Greece;

Ναι, πιστεύω ναι. Έχουμε εκπλαγεί από την αγάπη που έχουμε δει που έχει ο κόσμος για τα ελληνικά προϊόντα. Δηλαδή όσες φορές έχουμε βγει στο εξωτερικό και παρουσιάζουμε αυτή τη δουλειά, αυτό το προϊόν που έχουμε στα χέρια μας, η αγάπη και για τη χειροποίητη δουλειά και για τα υλικά αλλά και για την προέλευσή του την Ελλάδα, είναι κάτι που πάντα μας εκπλήσσει. Δεν το περιμέναμε.

Πώς μπορεί να περάσει όμως χωρίς να είναι φολκλόρ; Γιατί αποτυχημένες προσπάθειες του παρελθόντος είχαν δείξει ότι εκεί ήταν η παγίδα. Ναι, γιατί είναι μια πολύ έτσι γραμμή, έτσι πολύ λεπτή, που άμα την περάσεις γίνεσαι φολκλόρ, τουριστικό.

Με πολύ προσπάθεια και μελέτη και…

Πάλι με ψιθύρους μάλλον, κάπως έτσι… Ο ψίθυρος είναι σημαντικός.. Σαν να υπονοείς… Σημαντική λεπτομέρεια.

Ναι, σωστά. Μ’αρέσει αυτός ο ψίθυρος που λες.

Και πώς φθάνετε στην Camilla Parker–Bowles; Δηλαδή είναι δυνατόν η βασίλισσα της Αγγλίας ξαφνικά; Πώς το μάθατε; Πώς το είδατε;

Δεν το ξέραμε κι εμείς. Κι εμείς το μάθαμε όπως το έμαθες κι εσύ. Ναι; Πώς έγινε αυτό το μαγικό; Πιστεύω ότι, δε ξέρω. Κάποιος της το έκανε δώρο. Κάποιος της την έκανε δώρο όταν ήθελε να της πάρει κάτι από την Ελλάδα και κάποιος της την έκανε δώρο.

Δεν ξέρουμε κιόλας κι εμείς. Της την έκανε δώρο, δεν πιστεύαμε ποτέ ότι θα την κρατήσει. Παρόλα αυτά την κράτησε και σε κάτι σε επίσημες εκδηλώσεις. Νομίζω στα βαφτίσια, δε θυμάμαι, της Charlotte. Κάτι τέτοιο. Οπότε ναι, δεν το πιστεύαμε.

Ήταν απόγευμα καλοκαιριού που άρχισαν και χτυπούσαν τα τηλέφωνα και μας λέγανε «τι έγινε, πώς το κάνατε αυτό»; Κι εμείς δεν είχαμε ιδέα.

Μήπως είναι AI;

Δεν ήταν AI. Δεν ήταν AI.

Αυτή η αναγνωσιμότητα για αρκετά brands, μάλλον είμαστε σε αυτή την εποχή, δε θα πω για αρκετά brands, λειτουργεί πολύ θετικά στα social media, τουλάχιστον δεν ξέρω πόσο λειτουργεί και εμπορικά. Φέρνει πωλήσεις το να ανεβάσεις στο Instagram ένα αναγνωρίσιμο πρόσωπο που κρατάει το Προϊόν, που το φοράει;

Μπορεί να δώσει μια ώθηση, αλλά δεν είναι το παν νομίζω. Όχι. Αν το προϊόν από μόνο του δεν είναι δυνατό, δεν πρόκειται να πουλήσεις τίποτα παραπάνω.

Όχι, δεν το πιστεύω. Μπορεί να βοηθήσει, αλλά πάλι το βασικό πράγμα ξεκινάμε από το προϊόν. Δε θα είχε συνέχεια δηλαδή οποιαδήποτε ανάρτηση από κάποιο επώνυμο πρόσωπο δε θα σου έδινε μετά συνέχεια αν το ίδιο το προϊόν δε σε δεν άξιζε να αντιπροσωπευτεί έτσι.

Έβλεπα κάτι videos που έχετε ανεβάσει στο παρελθόν στο Instagram σας που ήταν πάρα πολύ ωραία, που περιγράφατε κάποιες τσάντες με κλειστά μάτια τις κρατάτε…

Τα δέκα χρόνια λες που κάναμε όλο αυτό.

Αλήθεια τώρα; Με κλειστά μάτια μπορείτε να αναγνωρίσετε…

Κοίτα, τα ξέρουμε από το πρώτο σκίτσο. Τα ξέρουμε, τις ξέρουμε τις τσάντες.

Μπορείτε να προβλέψετε ένα best seller; Δηλαδή τη στιγμή που το σκέφτεστε ότι θα είναι μια πολύ μικρή tote, ή θα είναι θα δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο. Ξέρετε ότι θα πάει καλά και εμπορικά ή έχετε πέσει και έξω;

Βέβαια έχουμε πέσει έξω. Σίγουρα έχουμε πέσει έξω. Σίγουρα. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχεις κάποιες αποτυχίες ή να μην προβλέψεις σωστά. Αυτό είναι μέσα στο παιχνίδι. Δεν είναι όλα πάντα ρόδινα και παντού πάμε καλά. Μπροστά, αυξάνονται τα best-sellers.

Όχι, σίγουρα, σίγουρα τολμάμε όμως, από αυτό μαθαίνεις. Και τολμάμε, αλλά πάντα έχουμε στο νου μας να έχουμε να έχουμε κάποια standards.

Το πρώτο πράγμα είναι να έχουμε το καλύτερο δέρμα που μπορούμε να βρούμε. Και υπερηφανευόμαστε γι’ αυτό γιατί έχουμε κάνει συνεργασίες με πολύ σημαντικά εργοστάσια της Ιταλίας που μας εμπιστεύθηκαν και από τα πρώτα βήματα και συνεχίζουμε και έχουμε συνεργασία… Που δίνουν στους μεγαλύτερους οίκους. Δηλαδή το δέρμα μας είναι εφάμιλλο, όλων αυτών των μεγάλων οίκων. Ποτέ εκεί δεν κάναμε, δεν κάναμε πίσω. Θέλαμε το καλύτερο και αυτό συνεχίζεται και μέχρι τώρα και γενικά είναι το πρώτο. Το πρώτο πράγμα που θα κοιτάξουμε σε οτιδήποτε φτιάξουμε και από κει και πέρα κοιτάμε, το design, την πρακτικότητα, τις λεπτομέρειες, όλα.

Έχει διαφορά στο τι θέλει να αγοράσει και να έχει κάθε μέρα στην αγκαλιά της η Ελληνίδα με την Αμερικανίδα με την Ιταλίδα; Δηλαδή αρέσουν πάντα σε όλες τις γυναίκες οι μεγάλες τσάντες; Έχουμε αλλάξει σε αυτό; Θέλουμε να κουβαλάμε τα πάντα μέσα στην τσάντα μας; Τη μικραίνουμε;

Εσύ λες για την πρώτη tote που είναι πολύ μεγάλη, αυτή έδωσε και τη μεγάλη φόρα δηλαδή στην Callista. Έχουν βγει και άλλες μικρές, εξίσου δημοφιλείς. Και μπορώ να σου πω, δεν μπορώ να πω ότι ισχύει το ότι θέλουν όλοι μια πολύ μεγάλη τσάντα. Έχει αλλάξει αυτό. Αυτό όμως που μπορώ να πω είναι ότι νομίζω ότι οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο τα ίδια best-sellers έχουν.

Ναι. Ναι, σίγουρα υπάρχουν… Δηλαδή ας πούμε οι Ιταλίδες είναι πολύ πιο συγκεκριμένες. Οι Γαλλίδες είναι λίγο πιο μποέμ και πιο θα πάρουν. Δηλαδή θα είναι ντυμένες μπορεί με Chanel και θα κρατήσουν για την Callista. Η Ιταλίδα είναι πιο προβλεπόμενη, δηλαδή προβλέψιμη σε αυτό που θα κρατήσει. Η Αμερικανίδα δοκιμάζει τα πάντα. Το έχουμε δει και από το μαγαζί επειδή είναι κάτω στην Αθήνα, στο κέντρο και έχει πάρα πολλούς τουρίστες. Το βλέπεις και από τις από τους επισκέπτες. Ποιοι είναι οι πιο ανοιχτοί σε κάτι καινούργιο και ποιοι είναι οι πιο…επιφυλακτικοί. Σε αυτό μας βοήθησε και το μαγαζί. Όταν αποφασίσαμε να ανοίξουμε το μαγαζί στη Βουκουρεστίου ήταν και μια ανάγκη που είχαμε να ακούσουμε τον καταναλωτή άμεσα και μας βοήθησε πάρα πολύ αυτό για να εξελίξουμε και τα σχέδια μετά και για γενικότερα για την πορεία της εταιρείας. Γιατί ακούγαμε εμείς οι ίδιοι αυτόν που έμπαινε μέσα να ψωνίσει.

Τι ακούσατε και σας έκανε εντύπωση και δεν θα το σκεφτόσασταν;

Γενικά ακούγαμε καλά. Ακούγαμε πολύ θετικά. Και θετικά αλλά και αρνητικά. Αλλά αυτό είναι το καλό. Ότι παίρνεις ένα feedback άμεσο και κοιτάς πώς θα το διορθώσεις.

Ας πούμε ένα feedback να θυμηθώ είναι που λέγανε ότι θέλανε μια τσάντα που να κλείνει. Οπότε μετά πήγαμε και κάναμε ένα σχέδιο. Την medium top handle που έχει ας πούμε φερμουάρ και κλείνει.

Ενώ τώρα το καλοκαίρι έχουν βγει πάλι αυτές οι τσάντες οι ανοιχτές.

Μπράβο σου. H μόδα αλλάζει όπως το ξέρεις πολύ καλά. Αλλάζουν οι τάσεις, οι μικρές, οι σκληρές, οι μεγάλες, οι ανοιχτές.

Παρόλα αυτά με αυτά που ζούμε, καλό είναι κάποιες να είναι κλειστές.

Με αποχρώσεις υπάρχουν κάποια χρώματα που λέτε; Δε θα το έβλεπα σε δέρμα, δεν θα πάει καλά. Δεν το φαντάζομαι.

Γενικά έχουμε δοκιμάσει τα πάντα. Όλες τις αποχρώσεις. Τα πάντα. Ότι υπάρχει, ναι.

Σε εμάς είναι πιο πολύ τα τα φυσικά χρώματα, τα απαλά, τα γήινα. Αυτό. Χωρίς να σημαίνει ότι και κάποια έντονα χρώματα σε πιο μικρές τσάντες δεν έχουν πάει καλά. Εντάξει, τώρα κι εμείς με τα χρόνια ξέρουμε πού, πως, πρέπει να κινηθούμε χρωματικά.

Είναι αυτή η ήρεμη πολυτέλεια που λέμε. Είδα το ντοκιμαντέρ του Brunello Cucinelli και έλεγε ότι δε βγάζει ποτέ πράσινο στις συλλογές. Αναρωτήθηκα γιατί; Γιατί έχει παιδικό τραύμα. Επειδή είχε ένα πράσινο κοτλέ παντελόνι και απεχθάνεται το πράσινο από τότε. Οπότε ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι μπορεί να υπάρχει στο DNA και γιατί δεν υπάρχει. Κι αν ξανακάνουμε αυτή την κουβέντα μας σε πέντε χρόνια, γιατί θα θέλατε να μιλάμε;

Πέντε χρόνια από τώρα;

Ναι.

Καταρχήν δεν θα είμαστε εδώ. Έχουμε πάρα πολλά. Πάρα πολλά θα έχουμε να σου πούμε σε πέντε χρόνια.

Τα επόμενα πέντε χρόνια για εμάς είναι πολύ σημαντικά. Έχουμε θέσει στόχους. Οργανωνόμαστε γι’ αυτό σε όλα τα επίπεδα, οπότε πιστεύω ότι ναι. Η παραγωγή που έχουμε δεν είναι ποτέ αρκετή. Μακάρι να είχαμε και άλλα άτομα στην ομάδα να κάνουμε και άλλα πράγματα. Σκεφτόμαστε να πάμε στο homewear πιο δυνατά. Έχουμε κάνει κάποια μικρά πράγματα, αλλά σκεφτόμαστε πιο πολύ να ξανοιχτούμε σε αυτό το κομμάτι. Να εδραιωθούμε στο εξωτερικό ακόμα περισσότερο. Βασικό. Ένα από τα βασικά.

Το customization θα μπορούσαμε να κάνουμε ή και στο κομμάτι του sustainability. Δηλαδή εμάς οι τσάντες μας έχουν γερνάνε πολύ όμορφα αυτά τα 13 χρόνια. Δηλαδή βλέπουμε τσάντες που είχαμε κάνει πριν 13 χρόνια και πραγματικά είναι πολύ όμορφες ακόμα. Έχουν πάρει και αυτή τη φθορά του χρόνου και τον χαρακτήρα της γυναίκας που την κράτησε και είναι και αυτό ένα κομμάτι που το σκεφτόμαστε. Δηλαδή να τις ξαναζωντανέψουμε. Είναι πολλά τα όνειρα. Και προϊοντικά και επιχειρηματικά.

Είναι πολύ ωραίο αυτό που λέτε και σκέφτομαι όση ώρα μιλάτε ότι γίνεται και σαν προσωπικό ημερολόγιο και η τσάντα αποκτά αυτή τη δύναμη, έχει αυτό το συναίσθημα. Εγώ το βλέπω και με τις κόρες μου που έχουν και εκείνες δικές σας τσάντες που μπορεί να τις έχουν αγοράσει, μπορεί να τις έχουν δεχτεί σαν δώρο και βλέπω πως η μία θα δανειστούν τη δική μου, θα δώσω εγώ και αυτή η ανταλλαγή ανάμεσα στις γενιές που είναι πολύ σημαντική ότι δεν έχουν ηλικία οι τσάντες σας. Δεν έχουν φτιαχτεί για μια συγκεκριμένη κατηγορία.

Πολύ ωραίο αυτό που μας λες και για τις κόρες σου και για σένα. Πολύ ωραίο.

Και αν φτιάξουμε ένα κεφάλαιο στη Βίβλο της ελληνικής μόδας «Callista» και ζητήσουμε, σας ζητούσα να βάλουμε μια τσάντα, μια φωτογραφία, ποια θα διαλέγατε;

Την tote.

Ναι, κι εγώ αυτό θα έλεγα, την πρώτη, την tote.

Θα βάζαμε έναν τίτλο δίπλα;

Η χειροτεχνία, η ελληνική χειροτεχνία, η τέχνη της ελληνικής χειροτεχνίας.

Η ελληνική δημιουργία, αριστοτεχνία.

Θα πω κι εγώ. Μακραμέ ιστορίες;

Ναι, ωραία το είπες.

Να με συμβουλεύεστε στους τίτλους. Αγαπώ τα παιχνίδια με τις λέξεις. Ευχαριστώ πάρα πολύ για την όμορφη συνέντευξη.

Εμείς Σάντυ ευχαριστούμε πάρα πολύ!