Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου σκουπίζει on air τα δάκρυά του με αφορμή τον χαμό της μητέρας του. Ο Γιώργος Λιάγκας δεν κρύβει τα υγρά του μάτια συνομιλώντας με τον Στράτο Τζώρτζογλου. Και σε δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ, η Αλεξάνδρα Δουβαρά, «λυγίζει» στην ανακοίνωση του θανάτου συναδέλφου της.
Το βρίσκεις στο διαδίκτυο, το βλέπεις στα «πρωινάδικα», και κρέμεται και στα μανταλάκια των περιπτέρων. Το βαφτίζουνε «σχολιασμό» και «ψυχαγωγική ενημέρωση» όμως στην πραγματικότητα είναι «κουτσομπολιό» και έχει γίνει επάγγελμα.
Η Βίκυ Κουλιανού δήλωσε τις προάλλες ότι δεν πήγε στις κηδείες του πατέρα της και του κολλητού της φίλου Μιχάλη Ασλάνη. Η μητέρα της Γαρυφαλλιάς όποτε μιλάει, ενώνει στο πρόσωπο της κόρης της, όλα τα θύματα των γυναικοκτονιών. Τελικά είμαστε ο τρόπος που πενθούμε.
Με αφορμή την προβολή της Μεγάλης Χίμαιρας από το πρώτο κρατικό κανάλι, ανοίγει ξανά η συζήτηση για το ποια ακριβώς είναι η τηλεόραση που έχουμε, και ποια αυτή που θα θέλαμε να έχουμε.
Είναι κάτι σαν έθιμο πια. Να θέτουμε τους στόχους μας για την νέα χρονιά, και να δίνουμε σχεδόν όρκο τιμής ότι θα τους εκπληρώσουμε. Όμως επειδή συνήθως δεν τηρούμε τις περισσότερες υποσχέσεις που δίνουμε, μήπως φέτος να δοκιμάσουμε κάτι πιο ρεαλιστικό; Μήπως να γράψουμε σε μια κόλλα χαρτί όχι όσα θα κάνουμε, αλλά όσα δεν θα κάνουμε;
Από τις περίτεχνες περούκες των Φαραώ μέχρι το κίνημα του hair positivity, τα μαλλιά μας δεν ήταν ποτέ «απλώς τρίχες», αλλά ένας ζωντανός καθρέφτης των προσωπικών και συλλογικών μας επαναστάσεων.
Με διάθεση εξομολογητική, η ηθοποιός Μαρία Καλλιμάνη, κάνει μία προσωπική ανασκόπηση της χρονιάς που φεύγει, ξεδιπλώνοντας όσα «έγραψαν» μέσα της.
Στην εποχή που ο καθένας μπορεί να μοιράζεται τις σκέψεις του ελεύθερα μέσω των social, οι επιθέσεις σε ανθρώπους για την εμφάνισή τους είναι πολλές. Κι εκεί, καταλήγεις σε ένα συμπέρασμα. Ότι όχι, δεν υπάρχουν άσχημα πρόσωπα. Υπάρχουν μόνο κάτι μυαλά που η ασχήμια τους πληγώνει.
Ο Σύλλογος Εκπαιδεύσεως Νεανίδων ιδρύθηκε το 1872 με στόχο να στηρίξει την τότε χειμαζόμενη Ελληνίδα. Όμως στο πέρας των αιώνων, εκτός από ένας πολύτιμος καταγραφέας της Λαογραφίας και της παράδοσής μας, λειτούργησε και ως φορέας που ανέδειξε την αξία της χειροτεχνίας.
Μέσα στην καρδιά ενός ελαιώνα 7 στρεμμάτων, δύο γεωπόνοι με ένα κοινό πάθος, δημιούργησαν κάτι μοναδικό. Ένα Γαστρονομικό Πάρκο με επίκεντρο τα μανιτάρια.