Η τσάντα ήταν μέχρι τώρα το πιο πρακτικό από τα αξεσουάρ πολυτελείας. Κουβαλάς μέσα της τα απαραίτητα, την αγοράζεις επειδή σου αρέσει, επειδή ταιριάζει στο στιλ σου, επειδή κάποια στιγμή μπορεί να αποκτήσει συλλεκτική αξία.

Η Cartier παρουσιάζει μινιατούρες-έργα τέχνης, η Bvlgari έχει ήδη δώσει ιδιαίτερη έμφαση στα δερμάτινα είδη με τη Mary Katrantzou για σχέδια με ψυχή, η Buccellati επιστρέφει σε ιστορικά σχέδια και ο οίκος Van Cleef & Arpels θυμίζει ότι πολλές τεχνικές υψηλής κοσμηματοποιίας είχαν κάποτε δοκιμαστεί πάνω σε minaudières. Ξαφνικά, η μικρή βραδινή τσάντα μπορεί να φυλαχθεί σε μια βιτρίνα, να κληροδοτηθεί, να αντιμετωπιστεί σαν αντικείμενο συλλογής.

Αυτή η εξέλιξη μας ενδιαφέρει περισσότερο από άλλη μία ακόμη «it bag». Γιατί η it bag έχει αρχίσει να κουράζει. Ίδια λογική, διαφορετικό λογότυπο. Μια νέα τσάντα κάθε σεζόν, ένα νέο σχήμα που πρέπει επειγόντως να αποκτήσουμε, μια καινούργια λίστα αναμονής, ένα ακόμη αντικείμενο σχεδιασμένο περισσότερο για να αναγνωρίζεται στη φωτογραφία παρά για να αποκτήσει προσωπική ιστορία. Η τσάντα-κόσμημα προτείνει λιγότερη κατανάλωση, περισσότερη συλλεκτικότητα.

Διαβάστε ακόμη: Το αρκουδάκι των €4.700

Ή τουλάχιστον αυτή είναι η ιδέα. Μια τσάντα με πολύτιμους λίθους, μέταλλο, χειροποίητες λεπτομέρειες και περιορισμένη παραγωγή δεν προσπαθεί να ανταγωνιστεί ένα καθημερινό αξεσουάρ. Δεν θέλει να γίνει η τσάντα που παίρνεις στο γραφείο. Θέλει να γίνει το αντικείμενο που θυμάσαι από ένα συγκεκριμένο βράδυ. Και αυτό είναι πολύ πιο κοντά στη λογική του κοσμήματος.

Η Mary Katrantzou δεν σχεδιάζει μια τσάντα που απλώς έχει πάνω της αισθητική κοσμηματοπωλείου. Τη σκέφτεται από την αρχή ως κόσμημα που μπορεί να κρατηθεί. Εκεί βρίσκεται η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά. Γιατί αν ένας οίκος πάρει απλώς το διάσημο μοτίβο του, το βάλει πάνω σε ένα clutch και ανεβάσει την τιμή, δεν δημιούργησε ένα ακόμη αντικείμενο πολυτελείας. Ενίσχυσε τη διάρκεια του brand στον χρόνο.

Το πραγματικό ενδιαφέρον αρχίζει όταν η τσάντα αποκτά δική της γλώσσα. Η ιστορία, μάλιστα, δεν είναι καθόλου καινούργια. Οι περίτεχνες μικρές τσάντες υπήρχαν ήδη ως αντικείμενα επίδειξης πλούτου, ενώ οίκοι όπως η Van Cleef & Arpels χρησιμοποίησαν τις τσάντες ως πεδίο πειραματισμού με τεχνικές που αργότερα πέρασαν στην υψηλή κοσμηματοποιία. Άρα αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι ακριβώς μια εισβολή των κοσμηματοπωλών στη μόδα αλλά περισσότερο μια επιστροφή σε μια παλιά σχέση ανάμεσα στο κόσμημα, το αντικείμενο και τη χειροτεχνία.

Αυτός δεν είναι τελικά ο ορισμός της πολυτέλειας; Όχι στο πόσο μεγάλο είναι το λογότυπο, αλλά πόσο δύσκολο είναι να αντιγραφεί ένα αντικείμενο. Όχι στο πόσα κομμάτια παράγονται, αλλά στο πόσα μπορούν πραγματικά να υπάρξουν. Θα αγόραζα μια τέτοια τσάντα; Ναι, αλλά μόνο αν μπορούσα να ξεχάσω για λίγο ποιο όνομα γράφει πάνω της. Γιατί αν μια jewelled handbag αξίζει να γίνει κειμήλιο, πρέπει κάποια στιγμή να μπορεί να σταθεί μόνη της. Να μη χρειάζεται το λογότυπο για να εξηγήσει την αξία της. Μια τσάντα μπορεί να γίνει κόσμημα. Αλλά δεν γίνεται κόσμημα επειδή είναι ακριβή. Γίνεται όταν αποκτά λόγο να την κρατήσεις για πάντα και να την διαφυλάξεις για τις επόμενες γενιές. Με συναίσθημα και φροντίδα.