Από πότε ντυνόμαστε όλοι σαν να πηγαίνουμε γυμναστήριο; Η νέα μόδα του activewear στην πόλη
Tις βλέπεις παντού. Λευκές, παστέλ, μαύρες, εμπριμέ φόρμες. Άνδρες και γυναίκες με αθλητικά, φούτερ με ή χωρίς κουκούλα, ασορτί παντελόνια, σαν την Οικογένεια Τένενμπάουμ σε νέες περιπέτειες.
Ή σαν τις διασημότητες εντός και εκτός συνόρων, με ένα στιλ τόσο άνετο που θυμίζει πιτζάμα ή την εποχή που πηγαίναμε σχολείο και είχαμε γυμναστική στο πρόγραμμα και αν δεν φορούσαμε το σετ, θα παίρναμε απουσία.
Είναι η στιγμή που η πόλη θυμίζει Λος Άντζελες. Και δεν έχει να κάνει με τον καιρό αλλά με τα ρούχα που επιλέγουμε να φορέσουμε. Κολάν σε όλες τις εκδοχές, αθλητικά σουτιέν φορεμένα σαν τοπ, σορτσάκια ακόμη και το φθινόπωρο, πάνω από κολάν τον χειμώνα, τι-σερτ, φαρδιά φούτερ, καπέλα του μπέιζμπολ, και sneakers κυκλοφορούν παντού.
Στο καφέ, στο σούπερ μάρκετ, στο αεροδρόμιο, στο γραφείο και συχνά χωρίς να έχει προηγηθεί καν επίσκεψη στο γυμναστήριο. Η φόρμα βγήκε από το γυμναστήριο και κατέλαβε την πόλη.

Το activewear, όπως είναι ο διεθνής όρος, είναι μία από τις πιο ισχυρές και ανθεκτικές τάσεις των τελευταίων χρόνων. Χειμώνα-καλοκαίρι, φθινόπωρο και άνοιξη. Και η εξήγηση είναι σχεδόν αυτονόητη. Αν η εβδομάδα είναι γεμάτη γυμναστική, γιόγκα, Πιλάτες, περπάτημα, τρέξιμο γιατί να αλλάζεις ρούχα κάθε φορά που βγαίνεις από την αίθουσα;
Η άσκηση έγινε lifestyle και η φόρμα τρόπος ζωής. Μια εικόνα γεμάτη Lycra, γυμνασμένα σώματα και την αίσθηση ότι όλη η πόλη βρίσκεται καθ’ οδόν προς ένα γυμναστήριο. Το καταλαβαίνεις στις γειτονιές όπου τα στούντιο Pilates πολλαπλασιάζονται, στις συναντήσεις φίλων, στα αθλητικά παπούτσια που συνδυάζονται με τα πάντα, στα κολάν που έχουν γίνει σχεδόν δεύτερο δέρμα, ακολουθώντας το παράδειγμα των μελών της οικογένειας Καρντάσιαν. Το «πάω γυμναστήριο» και το «βγαίνω έξω» έχουν αρχίσει να μοιράζονται την ίδια γκαρνταρόμπα.

Και εδώ βρίσκεται η πραγματική αλλαγή. Γιατί το athleisure ξεκίνησε ως τάση της μόδας και εξελίχθηκε σε διαφορετικό τρόπο να αντιλαμβανόμαστε το ντύσιμο. Ο όρος προέρχεται από τις λέξεις athletic και leisure και περιγράφει τη συγχώνευση αθλητικού και καθημερινού ρούχου. Οι άνθρωποι της μόδας, όπως η Stella McCartney, που τον είχε χαρακτηρίσει «βρισιά ή βρώμικη λέξη» σε συνέντευξη της, δεν τον αγάπησαν ποτέ ιδιαίτερα.
Η αντίφαση είναι σχεδόν αστεία. Η μόδα περιφρονεί τη λέξη, αλλά λατρεύει το αποτέλεσμα. Το σπορ ντύσιμο, σχεδόν unisex, πέρασε από τον δρόμο στην πασαρέλα και από την πασαρέλα στην πολυτέλεια. Τα sneakers φοριούνται με τζιν, φούστες, φορέματα, ακόμη και με κοστούμι. Οι κουκούλες ξεπροβάλλουν μέσα από τα σακάκια. Τα ρούχα έρχονται πιο κοντά στις ανάγκες μιας γενιάς που δεν θέλει να αισθάνεται εγκλωβισμένη μέσα σε αυτά.
Οι παλιοί κανόνες άρχισαν να ξεθωριάζουν. Τι φοράς στη δουλειά; Τι φοράς στο αεροπλάνο; Τι φοράς για φαγητό; Τι θεωρείται επίσημο και τι πρόχειρο; Όλο και λιγότεροι έχουν απάντηση.
Κι αν νοσταλγούμε την εποχή της Γκρέις Κέλι, του Φρεντ Αστέρ, των σταρ του Χόλιγουντ που κυκλοφορούσαν σαν πρότυπα; Σεβόντουσαν κυρίως το κοινό τους. Γιατί δυσκολεύομαι να φανταστώ την Όντρεϊ Χέπμπορν να πηγαίνει για Πρόγευμα στο Τίφανις με φόρμα γυμναστικής και αθλητικά. Ούτε τον Μάρλον Μπράντο ως Νονό με φούτερ και κουκούλα, ούτε τον Λεονάρντο ΝτιΚάπριο στον Υπέροχο Κύριο Γκάτσμπι με αθλητικό σετ και sneakers.

Από την άλλη, σύγχρονες σταρ όπως η Rihanna, η Hailey Bieber, η Kendall Jenner, η Jennifer Lawrence και η Kaia Gerber φωτογραφίζονται διαρκώς με μαύρο κολάν, σπορ τοπ, αθλητικά και τσάντα ιστορικού οίκου, σαν να φορούν μια καινούργια, άτυπη «στολή».
Το ενδιαφέρον είναι ότι το activewear δεν θέλει πια να μοιάζει απαραίτητα με activewear. Εταιρίες όπως η Alo, που ξεκίνησε με επίκεντρο τη γιόγκα, κινούνται πλέον προς την πολυτέλεια, με συλλογές που χρησιμοποιούν μετάξι, κασμίρ και υλικά περισσότερο συνδεδεμένα με τη μόδα. Η ιδέα δεν είναι πια απλώς το athleisure, αλλά η μετάβαση από το γυμναστήριο στον δρόμο και από τον δρόμο σε ολόκληρη την καθημερινότητα.
Αν υπάρχει κάτι ακόμη που αξίζει να παρατηρήσουμε, είναι ο τρόπος με τον οποίο τα αθλητικά ρούχα άλλαξαν την εικόνα που έχουμε για το σώμα. Το δικό μας και των άλλων. Γιατί όταν το σπορ ντύσιμο βγαίνει από το γυμναστήριο και μπαίνει στο σούπερ μάρκετ, δεν επηρεάζει μόνο εκείνον που το φορά αλλά και εκείνον που το κοιτάζει.

Η φόρμα απελευθέρωσε το σώμα από τους άκαμπτους ενδυματολογικούς κώδικες, αλλά δημιούργησε και έναν καινούργιο. Να φαίνεσαι σαν να γυμνάζεσαι ή τουλάχιστον σαν να προσπαθείς. Να δείχνεις ότι προσέχεις τον εαυτό σου. Να φοράς το «σωστό» κολάν, τα «σωστά» sneakers, το «σωστό» φούτερ.
Η άνεση έγινε επιθυμητή, αλλά μαζί της ήρθε και μια καινούργια αισθητική πειθαρχία. Η φόρμα δεν έγινε μόδα επειδή η μόδα αποφάσισε να την κάνει μόδα. Έγινε μόδα επειδή εμείς σταματήσαμε να ζητάμε άδεια για να τη φορέσουμε. Και τώρα μένει να δούμε τι θα φορέσουμε όταν κουραστούμε κι από αυτήν.
Photo credits: Alo






Πηνελόπη Παπανικολάου