Ήταν μοντέλο, όπως η μητέρα του και η αδελφή του Κάια. Ο ίδιος είχε κάνει την εμφάνιση του στην πασαρέλα από τα 16 του και είχε συνεργαστεί με διεθνείς οίκους. Όμορφος, λαμπερός, το παιδί που για τους άλλους τα είχε όλα. Ο θάνατoς του σημειώθηκε σε κέντρο αποκατάστασης στο Λος Άντζελες. Η οικογένεια ζήτησε ιδιωτικότητα.

Η είδηση είναι από μόνη της αρκετή. Κι όμως, η μόδα έχει έναν παράξενο τρόπο να μετατρέπει τις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων της σε μοτίβα, αφηγήσεις αλλά και σε μύθους που επιστρέφουν κάθε φορά που ένα ακόμη όνομα προστίθεται στη λίστα. Ο Πρίσλεϊ Γκέρμπερ ήταν γιος μιας γυναίκας που έγινε παγκόσμια εικόνα πριν ακόμη κλείσει τα 20 της χρόνια. Η Σίντι Κρόφορντ ανήκει στη γενιά των supermodels που κατάφεραν να μετατρέψουν το πρόσωπο τους σε brand. Ο γιος της μεγάλωσε σε έναν κόσμο όπου το επώνυμο Gerber-Crawford ήταν ήδη αναγνωρίσιμο πριν αρχίσει ο ίδιος να εργάζεται.

Στη μόδα η κληρονομιά μπορεί να είναι ταυτόχρονα προνόμιο και βάρος. Το παιδί μιας εικόνας μπαίνει σε έναν κόσμο όπου η σύγκριση έχει ήδη αρχίσει πριν κάνει την πρώτη του εμφάνιση. Σκέφτομαι και την περίπτωση του Χάρι Μπραντ, γιου της Στέφανι Σέιμουρ, ενός ακόμη σούπερ μοντέλου. Ο Χάρι Μπραντ ήταν μοντέλο, συγγραφέας, συνεργάτης της MAC. Πέθανε το 2021, στα 24 του, από τυχαία υπερβολική δόση φαρμάκων, έπειτα από χρόνια προβλήματα εθισμού.

Stephanie Seymour

Δύο γιοι supermodels, δύο διαφορετικές ζωές, δύο διαφορετικές ιστορίες. Κι όμως, όταν η μόδα αρχίζει να μετρά απώλειες, η ίδια λέξη εμφανίζεται ξανά και ξανά: κατάρα. Ο Αλεξάντερ ΜακΚουίν είναι ίσως το πιο δύσκολο όνομα να αποφύγει κανείς. Ο άνθρωπος που έκανε την πασαρέλα θέατρο, που ένωσε την ιστορία και το σκοτεινό χιούμορ, πέθανε το 2010, στα 40 του. Ο θάνατος του καταγράφηκε ως αυτοκτονία. Είχε χάσει τη μητέρα του λίγες ημέρες νωρίτερα.

Πριν από εκείνον είχε φύγει από τη ζωή η Ιζαμπέλα Μπλόου, η γυναίκα που είχε αναγνωρίσει το ταλέντο του όταν ακόμη ήταν φοιτητής στο Central Saint Martins και είχε αγοράσει ολόκληρη τη συλλογή μετά την αποφοίτηση του. Η Ιζαμπέλα Μπλόου αυτοκτόνησε το 2007, στα 48 της. Τρία χρόνια αργότερα πέθανε ο Αλεξάντερ ΜακΚουίν. Η σχέση τους έχει έκτοτε αποκτήσει σχεδόν μυθικές διαστάσεις, όμως οι πραγματικές λεπτομέρειες είναι πιο σύνθετες από οποιονδήποτε μύθο. Φιλοδοξία, φιλία, εξάρτηση, επαγγελματικές απογοητεύσεις, κρίσεις πανικού, απώλεια.

Διαβάστε ακόμη: Έφυγε από τη ζωή στα 27 του ο γιος της Cindy Crawford

Η Τζία Καράντζι ήταν μια άλλη ιστορία. Από τις πρώτες γυναίκες που έγιναν top model πριν ακόμη καθιερωθεί ο όρος όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, έζησε μια σύντομη και εκρηκτική καριέρα στα τέλη των ’70s και στις αρχές των ’80s. Η χρήση ηρωίνης διέλυσε σταδιακά τη δουλειά και τη ζωή της. Πέθανε το 1986, στα 26 της.

Ο Tζιάνι Βερσάτσε είχε άλλη διαδρομή και άλλο τέλος. Δεν υπήρξε αυτοκαταστροφή, ούτε εξάρτηση, ούτε επαγγελματική πτώση. Δολοφονήθηκε έξω από το σπίτι του στο Miami Beach το 1997, στα 50 του, ακριβώς την εποχή που ο οίκος του είχε γίνει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους στον κόσμο.

Η L’Wren Scott, πρώην μοντέλο και σχεδιάστρια, σύντροφος του Μικ Τζάγκερ, βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμά της στη Νέα Υόρκη το 2014. Ήταν 49 ετών. Και ο Τζον Γκαλιάνο, από την άλλη, έζησε κάτι που στη μόδα μπορεί να μοιάζει με έναν διαφορετικό τύπο καταστροφής. Το 2011 απομακρύνθηκε από τον Dior μετά τα αντισημιτικά σχόλια που καταγράφηκαν σε βίντεο, για να εξαφανιστεί.

Γιατί η «κατάρα» της μόδας δεν είναι μία συγκεκριμένη μοίρα. Δεν είναι ούτε στατιστική ούτε μεταφυσική εξήγηση. Είναι η ανάγκη μας να βάζουμε σε μία σειρά ανθρώπους που έζησαν εντελώς διαφορετικές ζωές επειδή όλοι συνδέθηκαν με τον ίδιο κόσμο. Τι συμβαίνει όταν η λάμψη, η ομορφιά και το διάσημο επώνυμο δεν αρκούν για να προστατεύσουν κανέναν; Πόσο δικό σου είναι ένα πρόσωπο όταν ολόκληρος ο κόσμος έχει ήδη αποφασίσει ποια οικογενειακή εικόνα βλέπει πάνω σου; Η μόδα έχει πολλές τέτοιες ιστορίες. Και δεν είναι όλες ιστορίες επιτυχίας. Η μόδα, τελικά, έχει μια παράξενη σχέση με την πτώση. Αποθεώνει κάποιον σήμερα και μπορεί να τον αποκαθηλώσει αύριο. Κάνει ένα πρόσωπο εικόνα, ένα όνομα brand, μια τραγωδία μύθο. Και ύστερα προχωρά στο επόμενο.

Μόνο που καμία ζωή δεν μπορεί να αντέξει για πάντα το βάρος μιας τέλειας εικόνας. Ένα δυστυχισμένο παιδί διάσημων γονιών, ένας ιδιοφυής σχεδιαστής που αυτοκτονεί, ένας δημιουργός που χάνει την καριέρα του μέσα σε ένα βράδυ, ένα διάσημο μοντέλο που θρηνεί το παιδί του. Και ότι πίσω από το πιο τέλειο κάδρο μπορεί να υπάρχει μια ζωή που κανένα φλας, κανένα εξώφυλλο και κανένα διάσημο επώνυμο δεν μπορεί να προστατεύσει. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αγόρι που το βάφτισαν Πρίσλεϊ χωρίς να το ρωτήσει κανείς αν ήθελε να γίνει Έλβις.