Η κάπα κάνει το αντίθετο. Δεν αγκαλιάζει τη σιλουέτα, την καλύπτει. Δεν τη διορθώνει, την αλλάζει. Και για το φετινό φθινόπωρο επιστρέφει στην πασαρέλα, και τη ζωή μας, με αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να διεκδικεί ξανά τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Δεν είναι ακριβώς καινούργιο παλτό. Είναι κάτι πιο ενδιαφέρον. Ένα ρούχο που αρνείται να ακολουθήσει τους κανόνες του παλτό.

Στον Dior, ο Jonathan Anderson την έχει ήδη εντάξει στη νέα αισθητική του οίκου, από τις πιο περίτεχνες και κεντημένες εκδοχές μέχρι τις απολύτως λιτές, ρευστές φόρμες. Στον Louis Vuitton, ο Nicolas Ghesquière την κάνει σχεδόν γλυπτική, με όγκους που απομακρύνονται από το σώμα και δημιουργούν μια καινούργια γεωμετρία. Στην Celine, ο Michael Rider κρατά χαμηλότερους τόνους. Η κάπα πέφτει πάνω από τη σιλουέτα σαν μια ασύμμετρη επιφάνεια, περισσότερο χειρονομία παρά κλασικό πανωφόρι.

Η Prada πηγαίνει ακόμη παραπέρα, βάζοντας ένα αποδομημένο παρκά πάνω από παλτό. Στην Alaïa, η κάπα μετατρέπεται σε cocoon. Διαφορετικές προσεγγίσεις, ίδια ιδέα. Το σώμα δεν χρειάζεται πλέον να φαίνεται ολόκληρο για να είναι παρόν. Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό ενδιαφέρον της επιστροφής της.

Μετά από χρόνια skinny jeans, body-conscious φορεμάτων, αυστηρών σακακιών και παντελονιών που ορίζουν με ακρίβεια κάθε εκατοστό της σιλουέτας, η μόδα ξαναθυμάται τη χαρά του όγκου. Όχι απαραίτητα του XXL που κάποτε παρουσιαζόταν ως δήλωση, αλλά του ρούχου που αφήνει χώρο ανάμεσα στο σώμα και στο ύφασμα.

Η κάπα είναι ίσως το πιο καθαρό παράδειγμα. Έχει κάτι από κινηματογραφικό χαρακτήρα, κάτι από μεσαιωνική φορεσιά, κάτι από ομοιόμορφο επιστημονικής φαντασίας και κάτι από παλιά γκαρνταρόμπα. Μπορεί να γίνει δραματική χωρίς να γίνει θεατρική, πολυτελής χωρίς να γίνει επίσημη. Και κυρίως, μπορεί να μετατρέψει ένα απλό σύνολο σε εμφάνιση χωρίς να απαιτεί ολόκληρο styling manual.

Φοριέται πάνω από κοστούμι, πάνω από λεπτό πλεκτό, πάνω από φόρεμα, ακόμη και πάνω από denim. Μια μαύρη κάπα μπορεί να μας μεταμορφώσει. Μια μάλλινη εκδοχή μπορεί να αντικαταστήσει το παλτό σε μια ήπια φθινοπωρινή ημέρα. Μια διάφανη ή βραδινή μπορεί να λειτουργήσει περισσότερο σαν κόσμημα παρά σαν πανωφόρι.

Η μόδα, άλλωστε, δεν μιλά πλέον μόνο για ρούχα αλλά για στρώσεις. Κασκόλ πάνω από παλτό, ετόλ πάνω από σακάκι, poncho πάνω από πλεκτό, διαφορετικές υφές και υλικά που χτίζουν τη σιλουέτα αντί να την αποκαλύπτουν. Η περίφημη λογική του layering αποκτά εδώ μια σχεδόν προσωπική διάσταση. Κάθε επιπλέον στρώση γίνεται ένας τρόπος να αποφασίσεις πόσο από τον εαυτό σου θέλεις να δείξεις.

Η κάπα το κάνει με τον πιο κομψό τρόπο. Κρύβει, αλλά δεν εξαφανίζει. Προστατεύει, αλλά δεν βαραίνει απαραίτητα. Δίνει όγκο χωρίς να απαιτεί μεγαλύτερο σώμα για να υποστηριχθεί. Ίσως γι’ αυτό μοιάζει πιο σύγχρονη από ποτέ. Γιατί η μόδα του σήμερα έχει αρχίσει να κουράζεται από την υποχρέωση της «τέλειας» σιλουέτας. Το ρούχο δεν χρειάζεται πάντα να δείχνει τη μέση, τους ώμους, τα πόδια, τις αναλογίες. Μπορεί απλώς να δημιουργεί μια εικόνα. Και η κάπα, με την παλιά της θεατρικότητα και τη νέα της ελευθερία, ξέρει πολύ καλά πώς να το κάνει. Θυμάστε την Charlize Theron με κάπα; Μάλλον κάτι θα ξέρει καλά.

Photo credits: Ζara