Fashion Alerts

Το ερώτημα είναι από πότε θεωρείται ντεμοντέ να είσαι αυστηρός με τη μόδα. Πότε αποφασίσαμε ότι δεν επιτρέπεται πια να πούμε πως ένα φόρεμα είναι κιτς...

Τι συμβαίνει όταν ένα από τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου ανοίγει τις συλλογές του σε έναν σχεδιαστή με βαθιά σχέση με την πολιτιστική κληρονομιά της Ινδίας; Στην περίπτωση του Sabyasachi Mukherjee και του Metropolitan Museum of Art, η απάντηση βρίσκεται στο Βυζάντιο.

Για αρκετές σεζόν μας έλεγαν ότι μια τσάντα πρέπει να χωράει περίπου τίποτα. Κι εμείς προσπαθήσαμε. Κινητό, κάρτα, ένα κραγιόν και τέλος. Οι micro bags έγιναν αντικείμενα πόθου, ακόμη κι όταν στην πραγματικότητα δεν χωρούσαν ούτε τα απολύτως απαραίτητα.

Για λίγο καιρό τις είχαμε αφήσει στην άκρη. Τώρα οι ζώνες επιστρέφουν, αλλά όχι απαραίτητα για να κρατήσουν ένα παντελόνι στη θέση του. Γίνονται κόσμημα, τσάντα, φούστα, λεπτομέρεια με κρόσσια ή ένα μικρό styling trick που μπορεί να αλλάξει ολόκληρο το look.

Για ένα διάστημα, το μπαλέτο έμοιαζε να ανήκει σε έναν κόσμο λίγο έξω από τη μόδα. Σήμερα συμβαίνει το αντίθετο.

Η μόδα ανακαλύπτει ξανά την τέχνη της παύσης. Υπάρχει κάτι σχεδόν ειρωνικό στο γεγονός ότι μια λίστα του The Zen Times με δέκα μικρές καθημερινές υπενθυμίσεις μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρη για τη μόδα από οποιαδήποτε πρόβλεψη τάσεων.

Η ανδρική μόδα δεν ήταν ποτέ πιο απελευθερωμένη. Κι όμως, πολλοί άνδρες εξακολουθούν να τη φοβούνται.

Κάποτε ο πλούτος έκανε θόρυβο. Φαινόταν από τις τεράστιες αγκράφες στις ζώνες, τα λογότυπα που κάλυπταν ολόκληρα σακάκια, τα πανάκριβα ρολόγια που φοριούνταν σαν διαπιστευτήριο επιτυχίας. Σήμερα, η αισθητική της οικονομικής ελίτ μοιάζει να έχει πάρει την αντίθετη κατεύθυνση. Το πραγματικό status δεν αναζητά βλέμματα. Σχεδόν τα αποφεύγει.

Μια φορά κι έναν καιρό, όχι σε κάποιο μακρινό βασίλειο αλλά στις διεθνείς πασαρέλες, στο Παρίσι, στο Μιλάνο, στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο, η μόδα αποφάσισε να πιστέψει ξανά στα παραμύθια.

Το είχα διαβάσει σε αμερικάνικο περιοδικό και μου άρεσε ο τίτλος. Όχι η ανάλυση. Για την ακρίβεια, δεν υπήρχε ανάλυση. Ήταν ένα κείμενο που έμοιαζε περισσότερο με εικονογραφημένο καρτούν παρά με επιστημονική προσέγγιση. Οπότε κράτησα μόνο την ιδέα: τι λέει το αγαπημένο μας χρώμα για εμάς;