Πρόσφατα, η “Birkin Voyageur”, μία από τις τέσσερις τσάντες Hermès που ανήκαν στη διάσημη τραγουδίστρια, πουλήθηκε για 2,45 εκατομμύρια ευρώ και είναι πλέον η δεύτερη ακριβότερη vintage τσάντα που έχει πουληθεί ποτέ σε δημοπρασία. Το προηγούμενο ρεκόρ κατείχε επίσης ένα μοντέλο Birkin, το οποίο πουλήθηκε για 8,6 εκατομμύρια ευρώ στο Παρίσι αυτό το καλοκαίρι. Διαβάζοντας την είδηση, δεν μπόρεσα παρά να αναρωτηθώ: τι είναι τελικά αυτό που κάνει ένα “it-girl” να είναι πραγματικά “it-girl”;

Διαβάστε ακόμη: Η τέχνη του feedback: Όταν το σχολ(ε)ιο διδάσκει 

Το “it-girl” χρησιμοποιήθηκε τον 20ό αιώνα για να περιγράψει μια γυναίκα που έχει το “κάτι”: μια ανεξήγητη έλξη, αίγλη και κοινωνική δύναμη που τραβά τα βλέμματα με φυσικό τρόπο και που κάνει τις άλλες να θέλουν να της μοιάσουν. Ο όρος, που έγινε διάσημος με την Clara Bow στη βωβή ταινία It το 1927, εξέφραζε την ανεξήγητη γοητεία μιας γυναικείας φιγούρας που δεν ήταν απλώς όμορφη, αλλά σύμβολο του πνεύματος της εποχής της.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα, το it-girl υιοθετούσε διαφορετικές μορφές. Στη δεκαετία του ’60, η Twiggy δεν ήταν απλώς μοντέλο, ήταν επανάσταση. Με το αγορίστικο σώμα, το κοντό κούρεμα και το σχεδόν ανδρόγυνο βλέμμα, διέλυσε τα μέχρι τότε πρότυπα θηλυκότητας. Το it της εποχής αυτής ταυτιζόταν με τη νεότητα, την απελευθέρωση και τη ρήξη με το παρελθόν. Το it-girl δεν χρειαζόταν να είναι femme fatale· έπρεπε να είναι σύγχρονη.

Η Jane Birkin δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει it-girl και ακριβώς γι’ αυτό έγινε. Στα ’70s, το it μετακινείται από την εικόνα στη στάση ζωής. Το καλάθι αντί για τσάντα, το τζιν αντί για couture, η φυσικότητα αντί για στιλιζάρισμα. Η Birkin ενσάρκωσε την ιδέα ότι το στιλ είναι προέκταση της προσωπικότητας, όχι προϊόν σχεδιαστών. Το it-girl γίνεται σύμβολο ελευθερίας.

Στα ’90s, η Kate Moss εξέφρασε μια πιο σκοτεινή, μινιμαλιστική εκδοχή του it. Η εποχή της “heroin chic” δεν εξιδανίκευε την τελειότητα αλλά την ευθραυστότητα. Το it-Girl γίνεται πιο απόμακρο, σχεδόν απρόσιτο, ένα μυστήριο που δεν εξηγείται.

Με την Paris Hilton, το it-girl αλλάζει ποιότητα: γίνεται προϊόν. Reality TV, paparazzi, club culture. Το it πλέον μετριέται σε προβολή. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η δεκαετία ταυτίστηκε με την υπερβολή, τη λάμψη και τη συνεχή έκθεση. To it-girl γίνεται στρατηγική και marketing.

Με την άνοδο του διαδικτύου και των social media, η έννοια μετασχηματίστηκε ριζικά. Πλέον, δεν είναι απαραίτητο να είσαι μέλος της υψηλής κοινωνίας ή να έχειςτην έγκριση των μεγάλων εκδοτών μόδας ή των ΜΜΕ.Η καθεμία με έναν λογαριασμό Instagram, TikTok ή YouTube μπορεί να χτίσει μια προσωπική brand ταυτότητα και να καθιερωθεί ως it-girl μέσα από αυθεντικότητα, αισθητική και την ικανότητα να συνδέεται με το κοινό της.

Διαβάστε ακόμη: Το δωμάτιο που δεν ξαναφόρεσε τα καλά του 

Σήμερα, η έννοια του it-girl είναι πιο ανοιχτή και πολυδιάστατη. Δεν περιορίζεται πια σε ένα στερεότυπο ομορφιάς ή lifestyle. Όσο στην αρχή αποτελούσε σύμβολο μιας ελίτ και μιας συγκεκριμένης εικόνας, σήμερα αντανακλά την πολυφωνία, την ψηφιακή επιρροή και την ανάγκη για αυθεντικότητα.  Μπορεί να περιλαμβάνει παράλληλα επιρροές από τη μουσική, την τέχνη, την επιχειρηματικότητα ή ακόμη και υποκουλτούρες του διαδικτύου — από influencers που διαμορφώνουν μικρές φαν κοινότητες μέχρι rising stars που επηρεάζουν τις τάσεις μόδας και συμπεριφοράς.

Η Alexa Chung, η Sydney Sweeney, η Chapell Roan και η Kendall Jenner συνυπάρχουν με fashion bloggers και digital creators. Το it δεν βασίζεται πια μόνο στην εμφάνιση, αλλά στην αφήγηση: ποια είσαι, τι πρεσβεύεις, πώς επικοινωνείς. Το it γίνεται πιο δημοκρατικό αλλά και πιο εύθραυστο: η επιρροή κερδίζεται γρήγορα, αλλά χάνεται εξίσου εύκολα.

Ακόμη και τα ίδια τα it-girls απεκδύονται τον τίτλο: η influencer Emma Chamberlain, έχει δηλώσει σε συνέντευξή της ότι θεωρεί τον όρο περιοριστικό, τοξικό και αποκλειστικό και προτιμά να πειραματίζεται ελεύθερη με την ταυτότητα και το στιλ της, χωρίς ταμπέλες.

Σήμερα ο όρος αμφισβητείται περισσότερο από ποτέ. Γιατί σε μια εποχή που η ταυτότητα είναι ρευστή και πολυδιάστατη, το it-girl δεν μπορεί να είναι ένα καλούπι. Είναι στιγμιαίο, μεταβαλλόμενο, και συχνά αυτοανακηρυσσόμενο.

Photo credit: Getty Images

Creative: Ανδρέας Κωστόπουλος