Εδώ και τρεις ημέρες βομβαρδισμός. E-mails, υπενθυμίσεις, countdowns. “Οι εκπτώσεις ξεκινούν”, “φτιάξτε το καλάθι σας”, “προλάβετε”. Ένας μαζικός καταιγισμός χειραγώγησης με στόχο την τσέπη μας. Αυτό το επίπλαστο άγχος ότι αν δεν αποκτήσουμε άλλο ένα μπλουζάκι δεν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε αυτό το καλοκαίρι. Ανεξάρτητα από το αν έχουμε ήδη πάνω από εκατό μπλουζάκια.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Τα λουλούδια στην πασαρέλα του Ralph Lauren και ο υπό εξαφάνιση ρομαντισμός

Η δημιουργία ενός πολεμικού κλίματος κάνει ακόμα πιο έντονο αυτό το συναίσθημα. “Τρέξτε”, “Προλάβετε”. Αυτή η προστακτική που μας τσιγκλίζει και μας κατευθύνει παίζοντας με την ψυχολογία μας. Γυναίκες που περιμένουν έξω από τα καταστήματα από νωρίς και περιμένουν εναγωνίως να ανοίξουν οι πόρτες. Όταν τις βλέπουμε μας ξενίζουν. Μήπως όμως θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς μια από αυτές τις γυναίκες; Μήπως αυτός είναι ο στόχος;

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Ένα φόρεμα από πούδρες και πόσο ακόμα αντέχουμε να βλέπουμε τις Jenners

Και επειδή υπάρχει και το online shopping, έχουμε αντίστοιχα και τον διαδικτυακό εξαναγκασμό. Τα δημοσιεύματα στα μέσα και τα αναρίθμητα διαφημιστικά που υποτίθεται ότι μας ενημερώνουν. Βέβαια αν τα παρατηρήσετε, το κάνουν με ένα ιδιαίτερα αδιάκριτο και επιτακτικό ύφος. Αν τα παρατηρήσετε ακόμα καλύτερα, θα αρχίσετε να νιώθετε λίγο περίεργα. Κάπως σαν ψαράκια που τους πετάνε το δόλωμα.

Είναι πολύ σημαντικό να μην το δαγκώσετε. Όχι γιατί θα σας βλάψει άμεσα ένα μπλουζάκι παραπάνω. Αλλά γιατί το να έχουμε τον έλεγχο του εαυτού μας είναι μια προσωπική κατάκτηση. Η αξιολόγηση των αναγκών είναι το πρώτο βήμα προς την ορθή διαχείρηση όχι μόνο των οικονομικών μας αλλά και της ζωής μας. Τι έχουμε, τι χρειαζόμαστε πραγματικά και τι αξίζει να αφιερώσουμε τους πόρους μας υλικούς και μη.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Γιατί δεν φοράμε καπέλα στην Ελλάδα;

Είναι πραγματική απελευθέση να μην μας αφορούν οι εκπτώσεις. Να είμαστε ρεαλιστές. Τα μικρά έξοδα και οι μικρές αγορές δημιουργούν ένα προσωρινό συναίσθημα ευφορίας. Το οποίο όμως είναι ανούσιο και άχρηστο στην εποχή μας. Και εξαιρετικά εθιστικό. Φθείρουμε τον εαυτό μας, μειώνουμε την αγοραστική μας δυνατότητα σε πράγματα που αποτελούν ποιότητα ζωής και παράλληλα ρυπαίνουμε τον πλανήτη. Που είναι το κέρδος σε όλο αυτό;

Ας προσπαθήσουμε έστω και σταδιακά να βγούμε από τη φούσκα του ψυχαναγκασμού. Να εντοπίσουμε τις πραγματικές μας ανάγκες. Να μην μας αφορούν και να μην μας αγγίζουν όλα αυτά που μας βάζουν σε μια διαδικασία από την οποία βγαίνουμε πιο αδύναμοι σαν άνθρωποι. Ας ορίσουμε ξανά τον εαυτό μας. Να μην ξοδεύουμε και να μην ξοδευόμαστε.

Photo Credits: @theaikostore