Αυτή την περίοδο έχουμε το #backtoschool. Πριν είχαμε το #summermood και το #messyhair. Γενικά διακρίνουμε μια βαθιά ανάγκη για hashtags. Σαν να μην μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτά. Σαν να πρέπει όλα να έχουν ένα τίτλο. Πάντα είχαμε αυτή την ανάγκη; Ή είναι κι αυτή σημείο των καιρών. Κάτι σαν εποχική ίωση;

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Βαγγέλης Κυπαρίσσης: “Όλοι μεγαλώσαμε με μια “Βουλίτσα”

Ίσως το κάνουμε χωρίς να το καλοσκεφτούμε. Να μας βολεύει να κατηγοριοποιούμε τη ζωή μας. Να μας δημιουργούν ένα, έστω και ψευδές, αίσθημα ασφάλειας. Τι κάναμε όμως πριν; Τότε πριν τα social media; Νιώθαμε και τότε την ίδια ανάγκη; Ήμαστε και τότε τόσο “τακτοποιημένοι”; Μήπως τα hashtag είναι μια ταμπέλα από αυτές που παλαιότερα αποκηρύσσαμε μετά περισσής βδελυγμίας; Ναι, τότε που θέλαμε να είμαστε ελεύθεροι και να μην έχουμε ταμπέλες στη ζωή μας. Παλιά. Π.S. Προ Social.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Βασιλική Καραγιάννη: “Είμαι απίστευτα ευγνώμων για όλους τους ρόλους που έχω ερμηνεύσει και αυτούς που ανυπομονώ να ερμηνεύσω”

Όλα αυτά μοιάζουν μακρινά. Τώρα όλα άλλαξαν. Η ελευθερία έχει αλλάξει ορισμό. Πλέον ενημερώνουμε τους πάντες για το που είμαστε, τι τρώμε, τι φοράμε, με ποιους. Αυτό παλιά το λέγαμε “δίνω αναφορά”. Και δεν μας άρεσε καθόλου. Τώρα το κάνουμε οικειοθελώς, νιώθουμε πολύ υπερήφανοι και προσπαθούμε και πολύ για να το κάνουμε. Τώρα βέβαια δεν φέρει τον άχαρο τίτλο “δίνω αναφορά”. Το λένε “κάνω story”.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Γιώργος Βάλαρης: “Ένα καινούριο θέατρο είναι ίσως η πιο παράτολμη πράξη αισιοδοξίας”

Το ανησυχητικό είναι πως μας μοιάζει φυσιολογικό. Όλα να έχουν μια λεζάντα, όλα μια περιγραφή, όλα ένα hashtag. Όλη η ζωή μας, ένα άλμπουμ. Αποτυπώνουμε στιγμές που δεν ζούμε σε βάθος και τις καλύπτουμε με μια ομπρέλα. Θέλουμε όμως να τις προφυλάξουμε ή να μείνουν “στεγνές¨για να τις βλέπουν οι άλλοι; Αρκεί ένα hashtag για να δώσει αξία στις στιγμές; Κι αν ναι, ποιο; Αυτό που επιλέγουμε εμείς ακόμα κι έχει λίγα clicks ή αυτό που επέλεξαν οι άλλοι για εμάς;

Photo Credits: @sosocialau