Λένε ότι τους μεγάλους stars τους ξέρουμε με τον μικρό τους όνομα. Μάλλον μια τέτοια είναι και η “Βουλίτσα”. Γιατί τον συγκεκριμένο ηθοποιό, τον ξέρουμε από τους χαρακτήρες του είτε είναι η μαμά με την οποία μεγαλώσαμε, είτε είναι η μαμά η οποία γίναμε. Η μαμά του Φαιδώγεωργιουαναξίμαδρου. Ή κατά κόσμον, ο Βαγγέλης Κυπαρίσσης.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Γιώργος Βάλαρης: “Ένα καινούριο θέατρο είναι ίσως η πιο παράτολμη πράξη αισιοδοξίας”

Όταν ήσουν μικρός και σε ρωτούσαν “τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;” εσύ τι απαντούσες;

Δεν απαντούσα, αλλά μάλλον υπερήρωας. Μεγάλωσα στον Μαραθώνα και έπαιζα πολύ στον κήπο. Σκάλιζα, φύτευα λουλούδια. Ταυτόχρονα είχα εντάξει μέσα σε αυτό και ένα θεατρικό παιχνίδι όπως όλα τα παιδάκια. Έκανα, ας πούμε, τους ήρωες από το Thundercats ή φανταζόμουν πως μια πέτρα ήταν βόμβα και την πετούσα.

Και έκανα και τον θεό των μυρμηγκιών. Διάλεγα μια μυρμηγκοφωλιά και έλεγα “ο θεός είναι καλός μαζί σας” και τους έριχνα ψιχουλάκια. Μπορεί, βέβαια, και να θύμωνε ο θεός και να έριχνε νερό. Είχα πολλή έντονη φαντασία. Μετά όταν πήγα στο γυμνάσιο, ήταν η εποχή των reality τύπου Fame Story. Τότε σκέφτηκα, “τι ωραία που θα ήταν να γίνω τραγουδιστής”. Αλλά πολύ γρήγορα μου πέρασε κι αυτό.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Ελευθερία Ζούρου: “Ελπίζω να πουν ότι είμαι η Dragon που πραγματικά άκουγε”

Πότε κατάλαβες ότι θέλεις να γίνεις ηθοποιός;

Τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μου τα έκανα χωρίς πλάνο. Ήμουν στην Θεσσαλονίκη, είχα περάσει στα ΤΕΙ Φυτικής Παραγωγής γιατί ο μπαμπάς μου παλαιότερα είχε μαγαζιά με γεωργικά είδη και ήθελαν να με ωθήσουν προς την γεωπονία, και ένιωθα ότι βούλιαζα σε κάτι που δεν ήθελα.

Έβλεπα λοιπόν όλη μέρα DVD που δανειζόμουν από ένα μαγαζί που το έλεγαν “Seven”. Εκεί, υπήρχε ένα ερασιτεχνικό θεατρικό εργαστήρι. Και πήρα την απόφαση να πάω. Έτσι ξεκίνησαν όλα. Άνοιξε μια πόρτα σε κάτι που δεν περίμενα ότι θα μου άρεσε τόσο πολύ.

Όταν δούλευες ως animateur σε παιδικά πάρτι, τι θυμάσαι περισσότερο στις εκδηλώσεις των παιδιών;

Το πιο ωραίο πράγμα είναι να τα βλέπεις να γελάνε. Βασικά, ξεκαρδίζονται γιατί μπαίνουν μέσα σε αυτό. Δεν ντρέπονται να γελάσουν. Αλλά οι πιο ωραίες αντιδράσεις ήταν οι αγκαλιές. Μετά το πάρτι ή ακόμα και κατά την διάρκεια του, όταν νιώθει την ανάγκη το παιδί να ανέβει πάνω και να σε αγκαλιάσει αυτό δεν ξεχνιέται με τίποτα. Και έχει συμβεί, ευτυχώς πολλές φορές. Είμαι πολύ τυχερός, έχω λάβει πολλές αγκαλιές.

Πώς ξεκίνησε το “Δεντρόσπιτο”;

Το κανάλι “Δεντρόσπιτο” στα social, που πλέον έχει αλλάξει όνομα, ξεκίνησε το 2021. Άρχισα να κάνω βίντεο για παιδιά καθώς τότε δούλευα ως κλόουν. Έτσι συστήθηκα ουσιαστικά στο κοινό ως ο κλόουν Κουραμπιές. Ήταν την εποχή της καραντίνας που δεν είχα δουλειά ούτε ως κλόουν ούτε ως ηθοποιός. Και τα βίντεο μου ήταν ουσιαστικά η δική μου πρόταση για μια παιδική εκπομπή. Μεγαλώνοντας με το “Disney Club” που μου λείπει πάρα πολύ θεωρώ πως υπήρχε και υπάρχει μεγάλο κενό στο τηλεοπτικό τοπίο για τις ηλικίες από 5 έως 12 ετών. Σιγά σιγά όμως άρχισα και εγώ να ωριμάζω να “ενηλικιώνομαι” καλλιτεχνικά και να ‘μαστε στο σήμερα.

Πως γεννήθηκε η “Βουλίτσα” όπως την ξέρουμε;

Όταν άρχισε να ολοκληρώνεται ο κύκλος του “Κουραμπιέ”, άρχισε μέσα μου να υπάρχει η ανάγκη για κάτι καινούριο. Ξεκίνησα δειλά-δειλά, περίπου τέσσερα χρόνια πριν να κάνω κάτι όχι και τόσο πρωτότυπο: την Ελληνίδα μάνα. Σύντομα όμως κατάλαβα ότι δεν κάνω απλά την Ελληνίδα μάνα αλλά κάνω τη μάνα μου.

Της έδωσα όνομα, την είπα “Βουλίτσα” και είδα ότι υπήρχε μεγάλη ανταπόκριση, ότι πάρα πολλοί ταυτίζονταν με αυτή τη μαμά. Ένα από τα πιο συχνά μηνύματα που παίρνω είναι αυτό. Ότι όλοι μεγαλώσαμε με μια “Βουλίτσα”.

Τι συμβουλή θα έδινε  στη σημερινή μητέρα αν μπορούσαν να πιούνε ένα καφεδάκι;

Θα είχε πολύ ενδιαφέρον να βλέπαμε πως θα επικοινωνούσαν. Με τη μια να της λέει να πιούνε matcha και πως φτιάχνει στο παιδί της lunch box. Πιστεύω όμως ότι θα έβρισκαν έναν τρόπο να συνυπάρξουν. Και ίσως η νέα μαμά να ήθελε την συμβουλή της παλαιότερης που σίγουρα θα ήταν πιο κάθετη κι εκεί δεν μπορώ να φανταστώ τι θα συνέβαινε. Θα τσακωθούν, θα τα βρουν, θα γελάσουν; Δεν ξέρω.

Είμαι σίγουρη ότι λαμβάνεις πολλά μηνύματα από μητέρες. Λαμβάνεις και από παιδιά;

Βέβαια. Ουσιαστικά ένα πράγμα που με χαροποιεί είναι αυτό. Ότι τα βίντεο μου αγγίζουν όλες τις ηλικίες. Τα παιδιά συνήθως μου γράφουν ότι τα βίντεο μου τους τα στέλνει η μαμά τους ή ότι τους θυμίζουν τη μαμά ενός φίλου τους. Αναγνωρίζουν κάτι οικείο, κάτι αληθινό. Και μου αρέσει πολύ.

Τι σε ικανοποιεί περισσότερο στη δουλειά σου;

Η αποδοχή και η επικοινωνία με τον κόσμο. Στο θέατρο έρχεται μέσα από το χειροκρότημα, στα social από τα μηνύματα του κόσμου. Να νιώθω πως η δουλειά μου καταφέρνει να ψυχαγωγήσει, να συγκινήσει, να προβληματίσει. Ότι καταφέρνει από όλα αυτά, για εμένα είναι κέρδος. Το πιο κύριο όμως είναι η επικοινωνία με τον κόσμο.

Είχες ονειρευτεί τη διασημότητα;

Δεν θα με χαρακτήριζα διάσημο. Θα σου πω όμως τι συμβαίνει με τη δουλειά μας. Η δουλειά του ηθοποιού χρειάζεται αυτή την αναγνώριση. Αυτή την σε πολλά εισαγωγικά “διασημότητα”. Γιατί όσο περισσότερος κόσμος μας γνωρίζει, τόσες περισσότερες δυνατότητες, ευκαιρίες και κίνητρο έχουμε. Είναι η βενζίνη στο αυτοκίνητο μου για να μπορώ να πάω και σε άλλα μέρη.

Τι μπορεί να σε εκνευρίσει, να σε βάλει σε “Βουλίτσα” mode και να αρχίσεις να φωνάζεις “Τάσοοοο” ;

Θέλω να πω την αλήθεια. Δεν είμαι ούτε γαλήνιος, ούτε ήρεμος, ούτε γελάω όλη την ώρα. Επειδή τα κάνω όλα μόνος μου, έχω το άγχος να φαίνονται σωστά και είμαι control freak. Οπότε οτιδήποτε με βγάζει από αυτό που έχω οργανώσει να κάνω με αποσυντονίζει και με εκνευρίζει. Μπορεί να είναι ακόμα και ο γείτονας που θυμήθηκε να καθαρίσει τα φύλλα την ώρα που είμαι έτοιμος να πατήσω το “rec” (γέλια).

Έξω στον δρόμο εκνευρίζομαι με τα πολλά που νομίζω μας εκνευρίζουν όλους. Όπως η αγένεια, η αγένεια, η αγένεια. Αυτό που ο καθένας ξεσπάει τα νεύρα του σε οποιονδήποτε. Το βλέπουμε παντού. Στην οδήγηση, τα καταστήματα, την ουρά στο σουπερμάρκετ. Αυτό που όλοι θέλουν να καυγαδίσουν με το ζόρι. Προσπαθώ να είμαι ήρεμος αλλά πρέπει αλήθεια να σταματήσει αυτό.

Που θα δούμε την αγαπημένη μας μαμά φέτος; Ποια είναι τα πλάνα της;

Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία για την παράσταση “Βουλίτσα”που είναι ένα πάρα πολύ ωραίο βήμα για μένα. Αυτό που λες, όταν καμιά φορά κάθεσαι με φίλους σου και κάνεις όνειρα για το μέλλον “Φαντάζεσαι αυτό που κάνω αύριο, μεθαύριο να ανέβει στη σκηνή;”. Ήρθε το αύριο. Με την υπέροχη πένα δύο υπέροχων θεατρικών συγγραφέων και φίλων, της Μαρίας Λαφτσίδου, η οποία κάνει και τη σκηνοθεσία με βοηθό τον Δημήτρη Δάγκαλη,  και του Μιχάλη Δαρνάκη.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Maria Laftsidou (@marialaftsidou)

Ένα συγγραφικό δίδυμο που νιώθω πολύ περήφανος που τους ξέρω προσωπικά και που έγραψαν το έργο εμπνευσμένο από αυτές τις δύο μαμάδες που ξέρετε ήδη από τα social. Ξεκινάμε στο θέατρο 104 στο Γκάζι στις 7 Οκτωβρίου και η ανταπόκριση του κόσμου δείχνει ότι ήταν κάτι που το ήθελε, να γνωρίσει από κοντά αυτές τις δύο μαμάδες.

Αν ήσουν γονιός ή νονός, επειδή μας αρέσει αυτό το ευρηματικό παιχνίδι σου με τα ονόματα, τι όνομα θα έδινες στο παιδί;

Αν ήθελα να είμαι στο πνεύμα της εποχής, θα του έδινα τέσσερα ονόματα για να κάνω εντύπωση! Έχω πει τόσα πολλά που δεν θυμάμαι. Να σου πω κάτι όμως; Είναι ωραίο που έχουμε όλα αυτά τα καινούρια, ιδιαίτερα ονόματα. Δεν ξέρω όμως πόσο πρακτικό είναι. Θεωρώ πως μέχρι να φωνάξουμε ολόκληρο το όνομα στην παιδική χαρά, το παιδί θα έχει ήδη πέσει!

Photo Credits: @vaggelis_kyparississ