Γιώργος Βάλαρης: “Ένα καινούριο θέατρο είναι ίσως η πιο παράτολμη πράξη αισιοδοξίας”

Ο Γιώργος Βάλαρης είναι ένας αυθεντικός θεατράνθρωπος. Ακούραστος, μεθοδικός και στοχευμένος. Αγαπά το θέατρο με ένα τρόπο γλυπτικό. “Σμιλεύει” τις παραστάσεις που σκηνοθετεί.

Αυτό το φθινόπωρο δημιουργεί ένα νέα θεατρο στην πόλη, το θέατρο “ΕΡΓΟΝ”, που ξεκινά με δύο παραστάσεις που ήδη ανυπομονούμε να δούμε. Την “Φόνισσα” του Παπαδιαμάντη με πρωταγωνίστρια τη Λυδία Κονιόρδου και τον μονόλογο “Μια κανονική μέρα” της Κατερίνας Γιαννάκου με την Ευαγγελία Μουμούρη σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια.

Πόσο δύσκολο είναι σήμερα να δημιουργηθεί ένα νέο θέατρο από το μηδέν και ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση σε αυτή τη διαδρομή;

Σήμερα το να ανοίξεις ένα καινούριο θέατρο είναι ίσως η πιο παράτολμη πράξη αισιοδοξίας. Δεν πρόκειται μόνο για μια μεγάλη οικονομική επένδυση, αλλά για μια βαθιά πίστη ότι το θέατρο εξακολουθεί να έχει λόγο ύπαρξης και δύναμη να αλλάζει τους ανθρώπους.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Αλέκος Συσσοβίτης: “Αν συγκινηθείς στο θέατρο, μπορεί να σπάσει η καρδιά σου”

Η μεγαλύτερη πρόκληση δεν ήταν να ανακαινίσουμε έναν χώρο· ήταν να δημιουργήσουμε μια νέα ταυτότητα. Ήθελα το “Έργον” να μην είναι απλώς άλλη μία θεατρική σκηνή αλλά ένας προορισμός πολιτισμού. Ένας χώρος όπου κάθε παράσταση θα αποτελεί γεγονός.

Το “Έργον” ανοίγει σε μια εποχή όπου η Αθήνα έχει ήδη μια έντονη θεατρική δραστηριότητα. Ποια ανάγκη θέλετε να καλύψει αυτός ο νέος θεατρικός χώρος;

Η Αθήνα έχει πολλά θέατρα αλλά αυτό που χρειάζεται πάντα είναι χώροι με ξεκάθαρη ταυτότητα. Το ‘Έργον” δημιουργήθηκε για να γεφυρώσει την καλλιτεχνική ποιότητα με την άμεση επικοινωνία με το κοινό. Δεν πιστεύω στο θέατρο που απευθύνεται μόνο στους λίγους ούτε στο θέατρο που υποτιμά τη νοημοσύνη του θεατή. Πιστεύω στις παραστάσεις που συγκινούν, προβληματίζουν και αφήνουν ένα αποτύπωμα όταν πέσει η αυλαία.

Επιλέξατε για την πρώτη σεζόν δύο έργα με κεντρικό άξονα τη θέση της γυναίκας. Τι σας οδήγησε σε αυτή τη θεματική;

Η πρώτη σεζόν ενός θεάτρου είναι η δήλωση της ταυτότητάς του. Ήθελα να ξεκινήσουμε με έργα που μιλούν για τη γυναίκα, όχι μέσα από στερεότυπα αλλά μέσα από τις αντιφάσεις, τη δύναμη και τις πληγές της. Η “Φόνισσα” του Παπαδιαμάντη παραμένει συγκλονιστικά επίκαιρη γιατί μιλά για μια κοινωνία που εγκλωβίζει τον άνθρωπο.

Η δεύτερη παραγωγή του Σωτήρη Τσαφούλια με την Ευαγγελία Μουμόυρη φωτίζει τη σύγχρονη γυναικεία εμπειρία από μια διαφορετική οπτική. Και τα δύο έργα συνομιλούν μεταξύ τους θεωρώ με κάποιο τροπο αλλά και με την εποχή μας.

Η Λυδία Κονιόρδου επιστρέφει στον ρόλο της Φραγκογιαννούς. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η επιστροφή;

Η Λυδία Κονιόρδου δεν επιστρέφει απλώς σε έναν ρόλο. Επιστρέφει σε έναν ζωντανό μύθο του ελληνικού θεάτρου. Η Φραγκογιαννού που θα δούμε σήμερα δεν είναι η ίδια με εκείνη του 1998. Έχει ωριμάσει μαζί με την ερμηνεύτριά της και αποκτά νέες διαστάσεις. Δεν κάνουμε μια αναβίωση από νοσταλγία. Δημιουργούμε μια νέα παράσταση που συνομιλεί με το σήμερα, αξιοποιώντας την πολύτιμη εμπειρία μιας σπουδαίας ηθοποιού.

Πόσο έχει αλλάξει το θεατρικό κοινό τα τελευταία χρόνια;

Το κοινό σήμερα δεν χαρίζει τίποτα. Μέσα σε λίγα λεπτά αποφασίζει αν θα ακολουθήσει μια παράσταση ή όχι. Ζει σε έναν κόσμο γεμάτο εικόνες, ταχύτητα και πληροφορία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν έχει ανάγκη το θέατρο. Αντίθετα, αναζητά την αλήθεια. Το θέατρο πρέπει να εξελίσσεται αισθητικά και τεχνολογικά αλλά χωρίς να χάνει ποτέ τον άνθρωπο από το επίκεντρο.

Υπάρχει κάποια παράσταση από την πορεία σας που θεωρείτε σταθμό;

Κάθε παράσταση είναι ένα κεφάλαιο της ζωής μου. Αν όμως υπάρχει κάτι που με καθόρισε, είναι οι μεγάλες μουσικοθεατρικές παραγωγές που σκηνοθέτησα και ιδιαίτερα η “ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ” του Μίκη Θεοδωράκη. Εκεί έμαθα ότι το θέατρο μπορεί να είναι ταυτόχρονα εντυπωσιακό και ουσιαστικό. Δεν χρειάζεται να διαλέξεις ανάμεσα στο θέαμα και στο συναίσθημα. Όταν υπάρχει αλήθεια, μπορούν να συνυπάρξουν.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by George Valaris (@valarisgeorge)

Ποια παράσταση θα θέλατε να είχατε σκηνοθετήσει;

Θα σας απαντήσω διαφορετικά. Δεν ζηλεύω τις παραστάσεις των άλλων, ζηλεύω τις ιδέες που δεν πρόλαβα να κάνω. Κάθε φορά που βλέπω ένα μεγάλο έργο σκέφτομαι πώς θα μπορούσα να το αφηγηθώ με τη δική μου ματιά. Αυτό είναι που με κρατά δημιουργικά ανήσυχο. Όμως δε θα κρύψω ότι ζήλεψα το “Cabaret” στην τελευταία του version στο Λονδινο. Mοναδικη εμπειρία το στησιμό της.

Ποια θέση θέλετε να έχει το “Έργον” στον πολιτιστικό χάρτη της Αθήνας μετά την πρώτη του σεζόν;

Θα ήθελα να ακούμε τη φράση “πάμε στο Έργον” όπως λέμε “πάμε σε έναν χώρο που αξίζει να ζήσεις μια εμπειρία”. Να γίνει ένα θέατρο που θα υπηρετεί τον πολιτισμό με συνέπεια, θα στηρίζει σπουδαίους καλλιτέχνες αλλά και νέες φωνές και θα αποδεικνύει ότι η ποιότητα μπορεί να είναι και σύγχρονη και προσιτή στο κοινό.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Διαμάντη Κριτσωτάκη: “Το κοστούμι στην όπερα είναι κάτι μαγικό”

Αν στο τέλος της πρώτης χρονιάς έχουμε κερδίσει την εμπιστοσύνη του, τότε θα έχουμε πετύχει κάτι πολύ σημαντικό. Γιατί τα θέατρα δεν χτίζονται με τσιμέντο. Χτίζονται με εμπιστοσύνη.

Photo Credits: Γιώργος Βάλαρης