Αλέκος Συσσοβίτης: “Αν συγκινηθείς στο θέατρο, μπορεί να σπάσει η καρδιά σου”
Ο Αλέκος Συσσοβίτης πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Τακούνια στο Βάλτο" και δεν διστάζει να μας πει πως δεν θα πολιτευόταν στην πραγματική ζωή.
Στο άκουσμα του ονόματος ενός καλλιτέχνη αρχίζουμε να σκεφτόμαστε δουλειές που έχει κάνει στο παρελθόν προσπαθώντας να τον κατατάξουμε κάπου. Ο Αλέκος Συσσοβίτης όμως μας βάζει δύσκολα σε αυτό. Δεν χωράει σε λίγες λέξεις.
Έχει δοκιμάσει τα πάντα, τα έκανε με τον δικό του τρόπο και σε όλα μας άρεσε. Αυτό το καλοκαίρι τον βρίσκουμε στην ταράτσα του θεάτρου Λαμπέτη να παίζει ένα διεφθαρμένο πολιτικό. Κι ενώ στην συνείδηση μας αυτές οι δύο λέξεις είναι σχεδόν ταυτόσημες, στην παράσταση γελάμε με τον αντικατοπτρισμό της κοινωνίας μας.
Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Η ιστορία πίσω από το I ❤️ NY: Πώς ένα πρόχειρο σκίτσο έγινε το πιο αγαπημένο λογότυπο στον κόσμο
Τα “Τακούνια στο Βάλτο” είναι μια πολιτική κωμωδία με ένα πολύ προσεκτικά δομημένο κείμενο που θίγει όλα τα κακώς κείμενα της τρέχουσας επικαιρότητας χωρίς καν να τα ονοματίζει. Είναι κομμάτι της επιτυχίας της αυτό το “επιτέλους κάποιος το είπε”;
Ναι, σίγουρα. Ιδίως το γεγονός ότι δεν τα κρίνει, απλά τα καταγράφει. Αυτό είναι το κομμάτι της επιτυχίας, γιατί αυτά που λέγονται στο έργο, λέγονται καθημερινά παντού. Η διαφθορά στον πολιτικό κόσμο είναι δεδομένη. Η φύση του ανθρώπου είναι αν έχει την εξουσία να βάλει το χέρι του στο μέλι. Όταν κάποιος γράφει ένα έργο πρέπει να το κάνει με ένα τρόπο που ουσιαστικά να ανοίγει τα μάτια του θεατή χωρίς να δημαγωγεί.
Οι περισσότεροι θυμόμαστε παλαιότερες κωμωδίες και πολύ πετυχημένες μάλιστα, να προκαλούν γέλιο με άκομψο για την εποχή μας τρόπο. Θεωρείτε πως το “politically correct” που επικρατεί στην εποχή μας έχει δυσκολέψει την δραματουργία; Την έχει κάνει λιγότερο ελεύθερη, λιγότερο πηγαία;
Σαφέστατα, χωρίς καμία αμφιβολία. Θυμάμαι κωμωδίες που είχαν γραφτεί είκοσι χρόνια πριν και για τα σημερινά δεδομένα θα χαρακτηριζόμαστε αθυρόστομοι. Καταγράφαμε το σήμερα, το τώρα γιατί αυτό ουσιαστικά κάνουν οι τέχνες. Εκείνη την εποχή όλα ήταν πιο ελεύθερα. Τώρα ζούμε κατά τα δικά μου δεδομένα μια λογοκρισία. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε ελεύθερα γιατί δεν είναι πάντα αρεστό αυτό που ακούγεται.
Στην παράσταση υπήρχαν πολλές ατάκες που μας έδωσαν τροφή για σκέψη. Και δεν ήταν όλες πολιτικές. Αυτές που μου έκαναν περισσότερη εντύπωση ήταν πως “Οι φοβισμένοι δεν ερωτεύονται” και “Οι νύχτες ποτέ δεν έχουν ένα χρώμα, αλλάζουν ανάλογα με ποιον τις ζεις”. Συμφωνείτε και με τις δύο;
Ο έρωτας θέλει τόλμη, γιατί είναι επικίνδυνος, είναι νόσος. Πηγάζει από το υποσυνείδητο και μας φοβίζει όπως οτιδήποτε άγνωστο. Ο άνθρωπος φοβάται και δεν αφήνεται να ερωτευτεί. Και όταν λέμε έρωτα δεν λέμε τη δυαδική σχέση των ανθρώπων μόνο αλλά το μεγάλο ταξίδι που σε παρακινεί να ξεπεράσεις και να μάθεις περισσότερο τον εαυτό σου.
Και επίσης οι νύχτες, οι ερωτικές στιγμές, σαφέστατα έχουν να κάνουν με ποιον τις ζεις. Εγώ μένω και σε άλλη ωραία ατάκα, ότι αυτός που μας κυβερνά είναι ο χρόνος και όσο να τον αντιπολιτεύεσαι την εξουσία του δεν πρόκειται να την κερδίσεις γιατί ουσιαστικά είναι η σχέση του ανθρώπου με το θάνατο και το μεγάλο του στοίχημα, το φλερτ με την αθανασία.
Ο θίασος της παράστασης απαρτίζεται από πέντε πολύ καταξιωμένους ηθοποιούς και στο κοινό περνάει η αίσθηση πως υπάρχει μια πολύ φιλική ατμόσφαιρα και μια δημιουργική χημεία. Τελικά “την ιστορία την γράφουν οι παρέες” ;
To τελικό αποτέλεσμα γίνεται θετικότερο, ουσιαστικότερο και πιο αληθινό όταν η παρέα είναι καλή σε όλα τα επίπεδα. Ιδίως στο θέατρο που είναι μια πράξη πολύ δύσκολη. Η έκθεση αποτελεί μια καθημερινή δοκιμασία. Δεν ξέρεις με ποιον συνδιαλέγεσαι γιατί το θέατρο είναι μια πράξη η οποία γίνεται μεταξύ ημών πάνω σκηνή και εσάς κάτω από τη σκηνή.
Το τελικό αποτέλεσμα δηλαδή ουσιαστικά βγαίνει από την σχέση και των δύο. Θέλεις μια καλή παρέα επί σκηνής, να είναι συμπαγής, για να μπορεί αυτό να είναι πρόταση για το θεατή και να είναι και διάλογος. Ο θεατής έχει πολύ ισχυρό ένστικτο. Νιώθει αν αυτοί οι άνθρωποι στη σκηνή είναι αμήχανοι ή είναι μονιασμένοι. Εσύ είδες μια ομόνοια η οποία είναι αλήθεια.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Στην τηλεόραση βλέπουμε πολλές τηλεοπτικές σειρές να διαδραματίζονται δεκαετίες πριν, ακόμα και περισσότερο από ένα αιώνα, όπως το “Porto Leone” και το “Από ήλιο σε ήλιο”. Τι μας έλκει στο παρελθόν; Γιατί το κοινό τις αγαπά τόσο πολύ;
Όλοι θέλουμε να ζούμε στο τώρα. Αλλά νομίζω ότι ο άνθρωπος είναι παρελθόν. Έχει αναφορές, ταυτότητα. Πρέπει να ξέρει ποιος είναι και από πού έρχεται. Οι πράξεις μας στο τώρα μερικές φορές μας εκπλήσσουν αλλά κοιτώντας πίσω καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει.
Μέσα από τους γονείς μας και τους προγόνους μας καταλαβαίνουμε πως είμαστε εμείς οι ίδιοι. Δηλαδή, την ιδιοσυγκρασία μας την κατανοούμε περισσότερο όταν κατανοούμε από πού προερχόμαστε. Και είναι βαθύ αυτό. Αποκτούμε ενσυναίσθηση, μεγαλύτερη ψυχή και συγχωρούμε. Κι εγώ, ως άλλος θεατής, κοιτάζοντας πίσω καταλαβαίνω ποιος είναι ο Αλέκος στο σήμερα.
Παρά το γεγονός ότι κατακλυζόμαστε από ξένες παραγωγές σε πλατφόρμες όπως το Netflix, το θέατρο δείχνει να διανύει μια περίοδο άνθησης. Όλα είναι “sold out”. Πως γίνεται να συμβαίνουν και τα δύο την ίδια χρονική στιγμή;
Η αλήθεια είναι πως δεν είναι όλα sold out, είναι κάποιες παραστάσεις. Στο σύνολο του όμως το θέατρο πεινά. Οι μισθοί είναι πενιχροί και οι συντελεστές λιμοκτονούν. Ο κόσμος παρακολουθεί τις πλατφόρμες αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι σημαντικό. Ότι το θέατρο είναι συμμετοχικό. Τη στιγμή που βλέπεις την παράσταση ενεργοποιείσαι, αφυπνίζεσαι. Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε το ζωντανό με το μη ζωντανό.
Και κάτι άλλο σημαντικό είναι πως στο Netflix συνήθως βλέπουμε ξένους ηθοποιούς. Εγώ όταν έβλεπα τον Ντε Νίρο ή τον Πατσίνο σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να τους δω. Η σχέση με τα είδωλα μας είναι ερωτική. Βλέπεις κάποιον στην τηλεόραση, θέλεις να τον δεις και στο θέατρο για να εκδηλώσεις ή να νιώσεις περισσότερο έρωτα. Μπορεί να δεις κάτι στην τηλεόραση και να συγκινηθείς. Αν αυτό όμως συμβεί στο θέατρο, μπορεί να σπάσει η καρδιά σου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Θέατρο ή τηλεόραση; Ποιο σας εκφράζει περισσότερο;
Όλα με εκφράζουν, ο ηθοποιός πηγαίνει με την ιστορία, το καλό κείμενο, και τη συνεργασία. Το θέατρο έχει υψηλότερο δείκτη δυσκολίας και πρέπει να συμπορευτείς με τα λάθη σου. Η κάμερα σου δίνει το δικαίωμα να κάνεις λάθη γιατί υπάρχει και το μοντάζ. Αλλά κακά τα ψέματα, τα κείμενα στο θέατρο είναι πολύ πιο βαθιά. Το θέατρο είναι η τέχνη του λόγου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Έχω δει δηλαδή ταινίες όπου ενώ το κείμενο και ο λόγος δεν ήταν κυρίαρχος, όπως είναι στο θέατρο, το συναίσθημα ήταν πάρα πολύ ισχυρό και μερικές φορές μέσα από τη σιωπή, ως θεατής, καταλάβαινα το περιεχόμενο του σεναρίου, της ιστορίας που μου λέει η κάμερα. Και τα δύο είναι πολύ όμορφα ανάλογα με τη στιγμή. Πέρυσι δεν έκανα θέατρο, έκανα τηλεόραση και πέρασα πολύ καλά γιατί είχα ένα πολύ ενδιαφέρον υλικό στα χέρια μου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Είναι γνωστό ότι αγαπάτε πολύ τη γυμναστική. Τι άλλο κάνετε στον ελεύθερο σας χρόνο που σας γεμίζει;
Λατρεύω τα ταξίδια τα οποία λόγω πίεσης χρόνου έχω αφήσει στην άκρη και θα ήθελα πολύ να ξαναρχίσω. Μουσική, τέχνες, η θάλασσα, η φύση, η καλή παρέα. Νομίζω πως τα χόμπι μου θα τα χαρακτήριζα κλασικά.
Είμαστε στο The Fashion Bible και θα ήθελα να σας ρωτήσω. Πόση σημασία δίνετε στο ντύσιμο των άλλων και πόση στο δικό σας; Σκέφτεστε τι θα φορέσετε ή λειτουργείτε αυθόρμητα;
Παλιότερα με εντυπωσίαζε η εικόνα και την θαύμαζα πολύ. Είχα την ανάγκη της ωραίας εικόνας. Κάτι μου έλεγε αυτό. Καταλάβαινα ή νόμιζα ότι η εξωτερική του παρουσία πολλές φορές μεταφέρει τον τρόπο σκέψης ή τον ψυχισμό του και τον πνευματικό του κόσμο. Δεν ισχύει όμως. Πολλές φορές ένας άνθρωπος μπορεί να είναι αμελής, να μην τον ενδιαφέρει το έξω και να έχει πολύ βαθύ περιεχόμενο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Μου αρέσει η φροντίδα και όταν λέω φροντίδα δεν εννοώ ο άλλος να είναι στην πένα. Αλλά ακόμα και αυτό το ανέμελο που παρουσιάζει να έχει μια πρόταση. Το κάνει σαν παιχνίδι να βάλω αυτό ή εκείνο ή το άλλο. Το βλέπω ως ένα στοίχημα της φαντασίας. Ομολογώ ότι είμαι κι εγώ θύμα του θαυμασμού της εικόνας. Το λέω έτσι γιατί πολλές φορές κάνουμε το λάθος να χαλάμε ακόμα και τις σχέσεις μας με ανθρώπους που δεν ανταποκρίνονται στη δική μας φαντασία, που δεν θαυμάζουμε την εικόνα τους. Αλλά είναι ανθρώπινο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Είστε εξαιρετικός στον ρόλο του πολιτικού στην παράσταση. Θα πολιτευόσαστε ποτέ στην πραγματική ζωή;
Δεν θα πολιτευόμουν γιατί ξέρω ότι θα έπρεπε μετά να ακολουθήσω έναν συγκεκριμένο δρόμο. Το κεφάλαιο που είναι το δημιούργημα του ανθρώπου και ελέγχει τον ίδιο τον άνθρωπο. Δεν μπορείς να είσαι ιδεαλιστής στην εποχή μας. Δεν νομίζω ότι είναι εύκολο να είσαι δίκαιος με τους πάντες. Ούτε και το χρήμα να έχει σωστή κατανομή στους πάντες.
Θα βρεις απέναντι σου πολέμιους, οι οποίοι ελέγχουν το χρήμα, που δεν θα σε αφήσουν να πράξεις σωστά. Νομίζω δεν είναι εποχές μεγάλων ηρώων, ηγετών και δεν θα μπαίνω και σε αυτή τη διαδικασία γιατί το βρίσκω ουτοπικό. Μπορεί να ακούγεται παθητικό αλλά είναι ρεαλιστικό. Και την ψυχή μου θα χάσω και δεν θα μπορέσω να τελέσω έργο. Δεν είναι εύκολο το στοίχημα.
Χορταίνεται ποτέ το χειροκρότημα;
Όλοι θέλουμε την κοινωνική αποδοχή, το χειροκρότημα. Και είναι η διπλή ικανοποίηση. Ένα για να ικανοποιήσουμε το παγόνι, τον νάρκισσο που έχουμε όλοι μας. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Να μοιραστώ τον προβληματισμό μου, τον διχασμό μου, την αμφισημία μου, όλα που κατοικούνε μέσα μου. Ο θεατής χειροκροτεί το δώρο που του δίνει μια θεατρική παράσταση, γιατί του θυμίζει τον εαυτό του. Έχω συγκλονιστεί σαν θεατής όταν μια παράσταση με άγγιξε. Και αυτό το άγγιγμα με έκανε μέρος του όλου.
Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Διαμάντη Κριτσωτάκη: “Το κοστούμι στην όπερα είναι κάτι μαγικό”
Όσο καταλαβαίνουμε περισσότερο ότι όλοι έτσι είμαστε, τόσο πιο πολύ ησυχάζουμε και ερχόμαστε σε αυτό που για μένα είναι ένα πολύ μεγάλο μότο ενός μεγάλου φιλοσόφου πως η γαλήνη βρίσκεται στην αποδοχή της μη γαλήνης. Δεν είμαστε πλασμένοι να ησυχάσουμε γιατί καμιά μέρα δεν είναι μόνο άπνοια, έχει και τρικυμίες. Το χειροκρότημα στο θέατρο είναι πολύ σημαντικό. Δηλώνει αγκαλιά. Όλοι είμαστε στον ίδιο πόνο. Και την ίδια χαρά.
Photo Credits: ΕΡΤ / Αλέκος Συσσωβίτης / Αθηναϊκά Θέατρα
Σάντυ Τσαντάκη