Είσαι εθισμένος στο Instagram. Απλώς δεν το παραδέχεσαι. Κάθε δέκα λεπτά πιάνεις το κινητό. Όχι γιατί χτύπησε. Όχι γιατί περιμένεις ένα σημαντικό μήνυμα. Από συνήθεια. Για να δεις μήπως ανέβασε κάποιος story, μήπως σου ξέφυγε μια ανάρτηση, ένα έξυπνο quote, μια είδηση που όλοι σχολιάζουν εκτός από εσένα.

Είναι το σύγχρονο κομπολόι. Σαν να μασάς τσίχλα, να λύνεις sudoku, να τρως ποπ κορν μπροστά σε μια οθόνη που δεν τελειώνει ποτέ. Μόνο που αυτή η οθόνη δεν είναι αθώα. Είναι σχεδιασμένη να σε κρατά εκεί. Τα social media θυμίζουν μηχανάκια καζίνο. Δεν ξέρεις τι θα εμφανιστεί στο επόμενο scroll και ακριβώς αυτή η αβεβαιότητα είναι που σε κάνει να συνεχίζεις.

Δεν μπορούμε να αγκαλιάσουμε κάποιον χωρίς το ένα χέρι να είναι απασχολημένο. Μια συσκευή που φωτογραφίζει, βιντεοσκοπεί, μεταφράζει, μετράει βήματα και θερμίδες, δείχνει ειδήσεις, παίζει παιχνίδια, βλέπει σειρές, κρατά σημειώσεις, στέλνει emails, κάνει τα πάντα. Ακόμη και το stalking έγινε κανονικότητα. Με εφαρμογές όπως το Snapchat, οι έφηβοι γνωρίζουν σχεδόν ανά δευτερόλεπτο πού βρίσκονται οι φίλοι τους.

Κι εμείς; Δουλεύουμε από το κινητό, απαντάμε σε emails ανά πεντάλεπτο, σημειώνουμε ιδέες που ίσως δεν διαβάσουμε ποτέ, γράφουμε μικρά κείμενα, οργανώνουμε τη ζωή μας. Και στα διαλείμματα; Ξεκουραζόμαστε… πάλι στο κινητό. Με το TikTok σε λάιβ αναμετάδοση. Το Facebook μπορεί να μην έχει την ένταση που είχε πριν από δέκα χρόνια, όμως παραμένει εξίσου εθιστικό. Likes, καρδιές, θυμός σε μορφή αυτοκόλλητου, φωτογραφίες που αποδεικνύουν πόσο ευτυχισμένοι είμαστε, ευφυολογήματα που ξεχνάμε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα.

Έχετε κοιτάξει πρόσφατα το Screen Time; Ξέρετε πόσες φορές ξεκλειδώνουμε το κινητό χωρίς καν να έχει ειδοποίηση; Οι έρευνες λένε περίπου 58 φορές την ημέρα. Και πόσο χρόνο περνάμε μπροστά στην οθόνη; Δύο ώρες και είκοσι λεπτά; Μόνο; Ο μέσος όρος ξεπερνά τις τρεις ώρες ημερησίως. Για πολλούς είναι πέντε, έξι ή και περισσότερες.

Αν το υπολογίσεις σε έναν χρόνο, μιλάμε για εβδομάδες ολόκληρες. Σχεδόν έναν μήνα από τη ζωή μας χαμένο σε μια οθόνη. Σαν να ανοίγεις την εξώπορτα του σπιτιού σου κάθε λίγα λεπτά για να δεις μήπως εμφανίστηκε κάποιος. Και σχεδόν πάντα δεν εμφανίζεται κανείς.

Το πιο παράδοξο δεν είναι ότι είμαστε διαρκώς online. Είναι ότι το θεωρούμε φυσιολογικό. Αν κάποτε ξεχνούσαμε το πορτοφόλι στο σπίτι, γυρίζαμε πίσω. Σήμερα γυρίζουμε για το κινητό. Δεν φοβόμαστε μήπως χάσουμε μια κλήση. Φοβόμαστε μήπως χάσουμε κάτι που πιθανότατα δεν έχει καμία σημασία.

Λέω να αρχίσω σήμερα αποτοξίνωση. Όχι επειδή πιστεύω ότι θα αλλάξει ο κόσμος. Αλλά γιατί ίσως αλλάξει η δική μου καθημερινότητα. Τα likes μπορούν να περιμένουν. Η ζωή, πάλι, όχι.

Photo credits: Kelly Rutherford/Instagram