Να γίνονται επιχειρήσεις. Να πουλάνε. Να ανθίζουν. Θα δίνατε ποτέ 800 δολάρια τον μήνα για να κρατήσετε μία τσάντα Birkin που δεν σας ανήκει;

Κι όμως. Η αμερικάνικη εταιρία Vivrelle δεν πουλάει τσάντες, πουλάει πρόσβαση. Σε Ηermes, Chanel, Dior, Cartier, Bulgari. Σε έναν κόσμο που μέχρι χθες κοιτούσε κανείς μόνο μέσα από τις βιτρίνες. Μπαίνεις. Διαλέγεις. Πληρώνεις. Κρατάς. Αλλάζεις. Όχι σαν επένδυση αλλά σαν ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Η εταιρία σχεδιάστηκε για να μπορούμε να αποκτήσουμε πολυτελή αξεσουάρ με τον μήνα. Πολυπόθητες τσάντες, από minaudieres μέχρι δερμάτινα αξεσουάρ από δέρμα κροκοδείλου ή στρουθοκαμήλου, αλλά και κοσμήματα ιστορικών οίκων.

Μπήκα στην ιστοσελίδα για να δω ακριβώς ποιοι είναι οι κανόνες του παιχνιδιού. Υπάρχουν διαφορετικά στιλ συνδρομής που επιτρέπουν στις ενδιαφερόμενες να νοικιάζουν τσάντες ανάμεσα σε μια συλλογή από εκατοντάδες Hermès, Prada και Chanel με ένα όχι και τόσο μικρό αντίτιμο.

Το δίλημμα είναι συγκεκριμένο. Προτιμάτε να ονειρεύεστε να αγοράσετε μια μεταχειρισμένη Birkin του οίκου Ηermes για 20.000 δολάρια ή να πληρώνετε 800 δολάρια τον μήνα για να τη νοικιάζετε; Και να κάνετε διαφορετικές εμφανίσεις; Για τρεις μήνες (που είναι το μίνιμουμ της συνδρομής) θα έχετε ξοδέψει/επενδύσει, 2.400 δολάρια για να «φλεξάρετε» όπως είναι η αργκό των νέων για την επιδειξιομανία, το αξεσουάρ-τρόπαιο.

Υπήρχε κι ένα επεισόδιο με την Sarah Jessica-Parker στο “Sex and the city” στο οποίο η βοηθός της είχε νοικιάσει μια Louis Vuitton. Με τη μέρα. Ή την εβδομάδα. Για ένα πιο συμβολικό ποσό.

Αλλά τώρα οι απαιτήσεις έχουν αλλάξει. Στην εταιρία Vivrelle υπάρχει και το Privée πρόγραμμα, για τα μέλη της εταιρίας που επιθυμούν να έχουν πρόσβαση σε μια μεγαλύτερη ποικιλία από τσάντες Hermès, συμπεριλαμβανομένων των Birkin, Kelly και Constance, καθώς και σε κοσμήματα από τους οίκους Cartier, Van Cleef & Arpels και Bvlgari.

Η Σταχτοπούτα φορούσε Cartier και άλλα ωραία. Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα, στο οποίο μπορεί κανείς να συμμετάσχει μόνο κατόπιν πρόσκλησης, κοστίζει 800 δολάρια τον μήνα και διατίθεται μόνο ως πρόσθετη υπηρεσία σε υπάρχουσες συνδρομές της Vivrelle, οι οποίες ξεκινούν από 139 δολάρια τον μήνα.

Αν σας αρέσει ένα προϊόν, μπορείτε να το κρατήσετε για όσο χρονικό διάστημα θέλετε ή να το ανταλλάξετε μετά από 30 ημέρες. Υπάρχει και στιλίστας που μπορεί να σας συμβουλέψει, είτε δια ζώσης, είτε μέσω FaceTime ενώ όσοι ζουν στη Νέα Υόρκη μπορούν να δουν αξεσουάρ και κοσμήματα «ζωντανά» σε ειδικό εκθεσιακό χώρο.

Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η ελάχιστη διάρκεια συνδρομής μετρά 3 μήνες. Για τους νέους συνδρομητές υπάρχει πολιτική ακύρωσης 90 ημερών. Ακόμη κι αν είσαι μέλος στην πιο «πριβέ» κολεξιόν, μπορείς να δανειστείς ένα προϊόν τη φορά, με κύκλο ανταλλαγής 30 ημερών. Για τις γυναίκες που επιθυμούν να γίνουν «πρέσβειρες», να μοιράζονται δηλαδή την εμπειρία τους στα social media, με ανάλογα hashtags, υπάρχει ανταμοιβή, χωρίς όμως να μαθαίνουμε ποια είναι ακριβώς. Γιατί ποια κοπέλα θέλει να παραδεχτεί πως το κόσμημα που φοράει στο λαιμό της είναι δανεικό;

Όσες προτιμούν την ιδέα της ενοικίασης, χρησιμοποιούν σαν άλλοθι το γεγονός πως το γούστο τους αλλάζει συνεχώς και δεν θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την αγορά μιας τσάντας που ίσως δεν θα αγαπούσαν για πάντα. Άλλες λένε ότι δεν επιθυμούν να ξοδέψουν όλα τους τα χρήματα σε μία μόνο τσάντα ή απλά ότι δεν διαθέτουν 5.000 ευρώ για ένα αξεσουάρ.

Δεν είναι θέμα μόνο αισθητικής. Είναι και κοινωνικό φαινόμενο. Οικονομικό, ψυχολογικό, ψηφιακό. Οι σύγχρονες καταναλώτριες αντί να επενδύουν σε μια ουδέτερη απόχρωση, μαύρη ή στο χρώμα του δέρματος, «κλείνουν» τώρα μία ροζ Chanel ή ένα κίτρινο σακίδιο με διπλό CC, αδιαφορώντας για την απόχρωση. Σε έναν μήνα, θα έχουν άλλη. Και άλλη εκδοχή του εαυτού τους.

Και τι γίνεται σε περίπτωση κλοπής; Αν λερωθεί; Αν βραχεί; Οι τσάντες που νοικιάζεις είναι σαν καινούργιες, ακόμη και τα vintage κομμάτια μοιάζουν αφόρετα. Σε περιπτώσεις μικρών φθορών, η εταιρεία δίνει την επιλογή είτε για έκπτωση, είτε για αλλαγή προϊόντος ενώ υπάρχει δυνατότητα αγοράς της τσάντας που έχεις νοικιάσει.

Το «δικό μου» γίνεται «για λίγο δικό μου». Η πολυτέλεια έχει ημερομηνία λήξεως. Γιατί τελικά τι αγοράζεις; Όχι την τσάντα αλλά την εικόνα. Μια Birkin προς ενοικίαση. Και κάπου ανάμεσα, μια Σταχτοπούτα που φοράει Cartier. Γιατί εδώ δεν μιλάμε μόνο για μόδα αλλά για αλλαγή νοοτροπίας. Για μια γενιά που δεν θέλει απαραίτητα να κατέχει αλλά να έχει πρόσβαση.

Και δεν αρχίζουμε καλύτερα να ανταλλάσσουμε οι φίλες μεταξύ μας τις αγαπημένες μας τσάντες; Ή μήπως το θέμα δεν ήταν ποτέ η τσάντα αλλά το ποιος μας βλέπει να την κρατάμε, ανταλλάσσοντας αντικείμενα και ρόλους ζωής;

Photo credit: ΜcQueen, Hermes, Vivrelle