Η μόδα δεν είναι αυτό που νομίζουμε. Δεν είναι τα likes, ούτε τα πρόσωπα με τη μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα, ούτε ένα logo που κοστίζει χιλιάδες ευρώ. «Ζούμε σε μια εποχή που είναι λίγο πώς θα φανεί ένα ρούχο σε ένα πλαίσιο του Instagram», λέει ο σχεδιαστής στη συζήτηση του με τη Σάντυ Τσαντάκη για το The Fashion Bible Connections. Μιλά για το συναίσθημα πίσω από το ρούχο, για τη δύναμη της προσωπικότητας και για ένα industry που αλλάζει πιο γρήγορα από ποτέ, όχι πάντα προς το καλύτερο. «Με ανησυχεί το ότι παίρνω κάποιον με πολύ μεγάλη αναγνωρισιμότητα και τον τοποθετώ σαν creative director κάπου». Από την αλήθεια πίσω από τις υπερτιμημένες ετικέτες μέχρι την εμμονή με τη δημοφιλία και τους «star designers», ο ίδιος δεν διστάζει να πει τα πράγματα με το όνομα τους: «Με ενοχλεί που όλοι είναι ίδιοι».  Ο Έλληνας δημιουργός μιλάει για την ομοιομορφία που σκοτώνει την προσωπικότητα, για τα brands που πουλάνε εικόνα αντί για ουσία και για το γιατί σήμερα το πιο ριζοσπαστικό πράγμα είναι να είσαι ο εαυτός σου. Μέσα από τη δική του πορεία, δίνει έμφαση στη διαδικασία, το συναίσθημα και τη σχέση με το ρούχο. Για τον ίδιο, το ζητούμενο δεν είναι η αποδοχή από όλους, αλλά η συνέπεια σε μια προσωπική γραμμή που εξελίσσεται χωρίς να χάνει τη βάση και την αφετηρία της.

  • Σωτήρη, χαίρομαι πάρα πολύ.
  • Κι εγώ πολύ.
  • Που είμαστε και πάλι εδώ, εκεί, αλλού… Και που είμαστε;
  • Θα δούμε. Πού είμαστε;
  • Εγώ έχω σκεφτεί να φτιάξουμε μια Βίβλο της Mόδας και θα χρειαστώ τη βοήθεια σου.
  • Παρακαλώ.
  • Θέλω να μου πεις το πρώτο κεφάλαιο, το δικό σου προσωπικό κεφάλαιο σε αυτή τη Βίβλο της ελληνικής μόδας.
  • Είναι όταν ξεκίνησα, τα τέσσερα πέντε πρώτα χρόνια. Αυτό ήταν ένα πολύ δυνατό κεφάλαιο και πριν ξεκινήσω, αλλά και όταν ξεκίνησα. Ξεκίνησα το 2004 έτσι λίγο παρορμητικά θα έλεγα, διαβάζοντας ένα ρητό “το μέλλον ανήκει σε αυτούς που πιστεύουν στην ομορφιά των ονείρων τους”. Και έτσι λέω “ΟΚ, μου αρέσει αυτό που σκέφτομαι”. Είχα τελειώσει τρία τέσσερα χρόνια τη Σχολή Βελουδάκη. Ψαχνόμουνα, δεν ήξερα τι να κάνω, πώς θα το πάω. Και έτσι ξεκίνησα. Τόσο απλά. Βέβαια, εντάξει, με την πορεία κατάλαβα πολλά πράγματα. Τι με βοήθησε; Η οικογένεια πολύ. Η αδερφή μου πάρα πολύ. Με τα ερεθίσματα που είχα από εκείνη πολύ και από την πρώτη συλλογή. Αυτή είναι χαραγμένη.
  • Η τελευταία; Τι κόσμο αποκάλυψες;
  • Η τελευταία αποκάλυψη ήρθε από ένα βιβλίο. Αφαιρετικότητα. Μια διαχρονική αντίληψη για το πώς βλέπω τα πράγματα. Τι θέλω να εκφράσω. Περισσότερο συναίσθημα, κάτι που νιώθω ότι λείπει. Το να σχεδιάζω με έναν πιο συναισθηματικό τρόπο. Και βγήκε και πάρα πολύ σχεδιαστικά και τεχνικά και με το team βγήκε πολύ αναίμακτα.
  • Εγώ το νιώθω, το νιώθω αυτό το συναίσθημα. Δηλαδή τώρα που φοράω αυτό το υπέροχο κοστούμι με αυτό το πουκάμισο, νιώθω ότι υπάρχει φροντίδα. Δεν είναι η ίδια φροντίδα που αισθάνεσαι όταν πηγαίνεις στη γρήγορη μόδα.
  • Υπάρχει αγάπη και ό,τι κάνεις με αγάπη πάντα βγαίνει. Άλλη προσέγγιση η γρήγορη μόδα, άλλο αυτό που κάνω εγώ και άλλο η γρήγορη μόδα. Με τη γρήγορη μόδα τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα. Είναι γρήγορο. Πρέπει να κατασκευαστεί γρήγορα, να φτιαχτεί γρήγορα, να πουληθεί γρήγορα. Εδώ υπάρχει μια άλλη αντίληψη στο πώς βλέπεις τα πράγματα. Είναι πιο προσωποκεντρικό και το ρούχο γίνεται πιο προσωποκεντρικό. Εντάξει, έχει ενδιαφέρον. Αυτό είναι. Ξέρεις, έχω καταλήξει μετά από χρόνια ότι δεν μπορούμε να αρέσουμε και σε όλους. Οπότε κάνω ότι καλύτερο μπορώ. Αγαπώ πολύ αυτή τη δουλειά. Νιώθω πολύ ευγνώμων γιατί όλο αυτό το συναισθηματικό φορτίο και η προσέγγιση που έχω μπορώ να την εξωτερικεύσω στη δουλειά μου. Γιατί είναι και δουλειά. Μην ξεχνιόμαστε. Οπότε ναι, είμαι ευγνώμων. Γιατί ζούμε σε μια εποχή που είναι λίγο πώς θα φανεί ένα ρούχο σε ένα πλαίσιο του Instagram. Αυτή είναι η εποχή. Δεν είναι κακό, αλλά από την άλλη πάντα μ’ αρέσει να πηγαίνω και λίγο κόντρα στα πράγματα.
  • Υπάρχει ένας ιδανικός τρόπος παρουσίασης των ρούχων σου; Δηλαδή λέμε για το κάδρο το όρθιο πια που έχουμε συνηθίσει στο TikTok και στο Instagram. Το ρούχο σε ένα περιοδικό, σε ένα εξώφυλλο, σε ένα μοντέλο, σε ένα still life και σε μια επίδειξη μόδας. Τι είναι αυτό που θα λειτουργήσει καλύτερα και εμπορικά;
  • Όλα. Νομίζω ότι είναι ένα παζλ πια και το περιοδικό χρειάζεται, και το εξώφυλλο χρειάζεται και η εικόνα στα social media χρειάζεται. Γιατί μην ξεχνάμε ότι είναι πολλές εταιρίες που είναι σαν η πλατφόρμα, είναι σαν περιοδικό. Οπότε και αυτό χρειάζεται. Και αλλάζουν τα δεδομένα. Αλλάζει ο κόσμος. Οι νέες γενιές μεγαλώνουν με τα social και μόνο. Το ότι εμείς τα έχουμε ζήσει και τα αναπολούμε κάποιες φορές, δεν σημαίνει ότι και η νέα γενιά χρειάζεται να το κάνει. Πρέπει να την αγκαλιάσουμε και τη νέα γενιά. Δεν χρειάζεται να την βάλουμε στη γωνία. Δεν έχεις μάθει paper, δεν έχεις μάθει το αναλογικό, άρα, ξέρεις. Οπότε εγώ νομίζω ότι χρειάζονται όλα. Εκεί καταλήγω. Δεν μπορείς να το αποκρύψεις.
  • Εσύ που ξέρεις όλη τη διαδικασία, όταν βλέπεις αυτή την αποδόμηση με έναν τρόπο, τι ζηλεύεις και τι σε τρομάζει;
  • Ζηλεύω το know how που έχουν. Όταν σχεδιάζεις σε ένα λευκό χαρτί, είναι τελείως μονοδιάστατο. Το σώμα μας είναι τρισδιάστατο. Χρειάζεται να πάρει μορφή. Έτσι όπως είναι τώρα τα πράγματα και έτσι όπως λειτουργεί το industry, χρειάζεται το know how. Το know how δεν είναι μόνο το τι έχω εγώ μέσα στο μυαλό μου, είναι όλο το industry πως λειτουργεί. Οι μηχανές, ο τρόπος που θα φτιαχτεί ένα ρούχο, ο τρόπος παραγωγής ουσιαστικά. Οπότε αυτό, ναι, το ζηλεύω. Είναι σαν να σου λύνουν τα χέρια.
  • Σκεφτόμουν την περίπτωση του Alexander McQueen για παράδειγμα.
  • Με ανησυχεί όλο αυτό που συμβαίνει. Εμένα με βοηθάει όταν σχεδιάζω κάτι να έχω ένα επιχείρημα. Σχεδιάζω μια συλλογή και έχω στο μυαλό μου κάποια πράγματα. Δεν τα κλείνω και αυτό ήταν, και θα συμπληρώσω και με μια ερώτηση που μου έκανες πριν, ότι ήταν η πρώτη συλλογή που ούτε έκανα mood board, απλώς αισθανόμουν, αισθάνθηκα, έκατσα και αισθάνθηκα με τον εαυτό μου και την έβγαλα.
  • Τώρα έβλεπα ο Travis Kelce, επειδή θα παντρευτεί την Taylor Swift, αναλαμβάνει στον Tommy Hilfiger να είναι ο άνθρωπος που θα βγαίνει προς τα έξω. Τι σχέση μπορεί να έχει όλο αυτό με τη μόδα;
  • Για λόγους εμπορικούς γίνεται, ξεκάθαρα. Star designers. Αυτό. Έχει χαθεί λίγο ο όρος designer και το πως τον είχαμε καταλάβει εμείς παλιότερα. Τώρα είναι πιο σταρ τα πράγματα. Άλλη προσέγγιση. Αλλάζει το industry. Εμένα με ανησυχεί το ότι παίρνω κάποιον με πολύ μεγάλη αναγνωρισιμότητα και τον τοποθετώ σαν creative director κάπου γιατί φαίνεται το ότι υπάρχει και ένα μάρκετινγκ από πίσω, το οποίο υπάρχει μια τρομερή κατεύθυνση στο πού θέλουμε να πάει το brand. Δεν είναι όπως παλιότερα, που ήταν o Alexander McQueen ή ο Galliano όπου και να πάει μεταφέρει και ένα δικό του vision, ένα δικό του όραμα.
  • Τώρα είναι νούμερα μόνο.
  • Ναι, είναι νούμερα. Μα βλέπεις ανά δύο τρία χρόνια μπορεί να αλλάξουν.
  • Και αν μιλήσουμε για αυτές τις διαφορές ανάμεσα στο γυναικείο και στο ανδρικό, πόσο έχει αλλάξει το ανδρικό ντύσιμο; Πόσο ανοιχτός είναι πια ο άνδρας και στο να ντυθεί, να προσέξει παραπάνω την εικόνα του, να μη βγει με τη φόρμα, το στενό τζιν και την κουκούλα και να φορέσει χρώμα, να φροντίσει τον εαυτό του όσο τον φροντίζουμε οι γυναίκες;
  • Ωραίο αυτό. Θα το κλέψω. Η αλήθεια είναι ότι έχει εξελιχθεί ο άνδρας. Ο Έλληνας άνδρας. Γιατί globally είναι κάτι άλλο. Έχει εξελιχθεί και αυτό έχει να κάνει ότι με ότι αλλάζουν οι γενιές. Να πως βοηθάνε τα social και η εικόνα γενικά που βλέπουμε. Από την άλλη, άμα δεις λίγο τα τελευταία πέντε έξι χρόνια, ο άνδρας δανείζεται πολλά στοιχεία από μια γυναικεία γκαρνταρόμπα και με την έννοια υφασματαλογικά, οι γραμμές και διάφορα στοιχεία τα οποία μπορείς να τα πάρεις από μια γυναίκα και να τα εντάξεις σε μια ανδρική γκαρνταρόμπα μέχρι που να νιώσει ασφάλεια. Είναι πολύ σημαντικό για τον άνδρα να νιώσει ασφάλεια. Δεν τολμάει τόσο. Η αλήθεια είναι αυτή.
  • Τι φοβάται; Φοβάται τι θα του πουν; Πως θα τον κρίνουν;
  • Δεν ξέρω τι φοβάται. Νομίζω είναι πιο κοινωνικό φαινόμενο. Δε νομίζω να είναι φόβος. Νομίζω ότι δεν το έχει καταλάβει. Δεν το έχει κατανοήσει ακόμα. Οπότε θέλει λίγο βήμα βήμα. Αν παρατηρήσεις πως ήταν παλιά που οι γυναίκες δανειζόντουσαν από την γκαρνταρόμπα του άνδρα. Τώρα παίρνει στοιχεία, υφάσματα, λεπτομέρειες, δανείζεσαι από τη γυναίκα και τα μεταφέρεις στον άνδρα. Βέβαια εκεί χρειάζεται να ξέρεις που τα τοποθετείς. Άλλο σώμα η γυναίκα, με καμπύλες, άλλο σώμα ο άνδρας, πιο μονότονος, άλλο σώμα. Είναι τελείως διαφορετική προσέγγιση. Αλλά έχει ενδιαφέρον όλο αυτό. Εμένα μου αρέσει, το κάνω γενικά. Χρησιμοποιώ έτσι μια σύνδεση μεταξύ των δύο. Όχι να φαίνονται ίδιοι, αλλά μια σύνδεση. Κάπου συνδεόμαστε, κάπου χανόμαστε, κάπου θα το βρούμε, κάπου ξέρεις στην πορεία θα ξαναϊδωθούμε ας πούμε. Φτιάχνω ένα story τέτοιο.
  • Ποιες είναι οι φορές που βλέπεις κάτι και σου αρέσει πραγματικά και κάτι άλλο που λες “δεν είναι δυνατόν να το βλέπω”. Δηλαδή βλέπεις πολιτικούς, βλέπεις ηθοποιούς, βλέπεις στο δρόμο συναντάς αγόρια και κορίτσια όλων των ηλικιών. Τι σου αρέσει και τι θα προτιμούσες να μη βλέπουμε;
  • Γενικά είμαι παρατηρητικός. Πάντα ήμουν παρατηρητικός και αυτό μ’ άρεσε. Δε μ’ αρέσει ακόμα και σήμερα που όλοι είναι ίδιοι. Με ενοχλεί.
  • Τι είναι η στολή του σήμερα;
  • Το τζιν ας πούμε, σαν ύφασμα και σαν το πως έχει δημιουργηθεί έχει ένα ενδιαφέρον και είναι ωραίο. Δεν βλέπω ένα ωραίο πείραγμα, ένα ωραίο twist, κάτι το οποίο να μου δημιουργήσει μια προσωπικότητα. Αυτό το ότι όλοι είναι ίδιοι με ενοχλεί. Ίσως γιατί δεν ήμουν εγώ ποτέ έτσι και γι’ αυτό με ενοχλεί. Αλλά δεν ξέρω αν δεν το κάνουν για ασφάλεια ή μπορεί να είναι συνήθεια, μπορεί να μην τους ενδιαφέρει. Εντάξει, είναι και θέμα αισθητικής. Δεν είναι μόνο με τη μόδα. Δεν έχει να κάνει μόνο με τη μόδα. Έχει να κάνει με αισθητική. Και η αισθητική έχει και κοινωνικό υπόβαθρο, οικογενειακό. Ξέρεις, εμβαθύνεις σε άλλα κομμάτια. Όλο αυτό το να πειράξω κάτι, να φορέσω κάτι το οποίο δεν το φορούν όλοι, να το φορέσω με έναν άλλο τρόπο που μπορεί να μου δημιουργήσει ένα σχήμα ή κάτι διαφορετικό. Δεν ξέρω θέλουν όλοι να είναι ίδιοι; Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Πραγματικά, δεν το καταλαβαίνω.
  • Δηλαδή εγώ αν δεν σε ήξερα σε βλέπω τώρα για πρώτη φορά κατευθείαν θα καταλάβαινα από τον τρόπο που είσαι ντυμένος ότι έχεις σχέση με την τέχνη, ότι είσαι ένας άνθρωπος που αγαπάει την αισθητική. Αν σε έβλεπα όπως λες, με ένα τζιν σκισμένο και ένα μπουφάν, ίσως να ήταν πιο βιαστική ανάγνωση και να μου έδινε άλλα συμπεράσματα.
  • Εντάξει. Ναι. By the way, έχω να φορέσω τζιν από τρίτη λυκείου. Δεν μου άρεσε ποτέ το τζιν. Έχω σχεδιάσει όμως τζιν. Είδες; Είναι με άλλη προσέγγιση. Δε μ’ αρέσει να φωνάζω, όπως ντύνομαι εγώ. Παλιά, ίσως το έκανα λίγο περισσότερο. Τώρα μ’ αρέσει η ήρεμη δύναμη. Να νιώθω εγώ ασφάλεια μέσα σε αυτό. Αλλά πάντα θέλω να κάνω κάτι. Όλοι έχουμε τις «στολές» μας σε εισαγωγικά. Αλλά κάτι θέλω να πειράξω.
  • Σχεδιάζεις όμως. Έχεις σχεδιάσει και ρούχα που φωνάζουν…
  • Ναι, πολύ. Άλλο τι κάνω εγώ. Άλλο τι κάνει η συλλογή. Αλλά θα τα έβαζα. Θα τα φόραγα. Είναι η προσωπικότητά μου. Κοίταξε γενικά επειδή το σκεφτόμουν και την προηγούμενη βδομάδα αυτό, τα τελευταία έξι-εφτά χρόνια έχω κάνει μια τρομερή στροφή προς το χρώμα, κάτι που αυτό παλιά δεν υπήρχε. Το θεωρούσα το χρώμα λίγο σαν να με περιόριζε. Επειδή έχω όλες αυτές τις έννοιες με τις πτυχώσεις, με τις πτυχές, με τις αναδιπλώσεις που δημιουργώ εγώ το ύφασμα και μπορώ να κατευθύνω όπως θέλω, είτε είναι με όγκο είτε χωρίς όγκο, ένιωθα ότι πήγαινα σε μονοπάτια ασφάλειας. Μαύρα, πολλά μαύρα, πολύ γκρι, πολύ λευκό. Και ξαφνικά όταν το έσπασα αυτό μέσα μου, γιατί μέσα μου το έσπασα και βρήκα ένα καινούργιο σχεδιαστή ξαφνικά. Και είναι φανταστικό! Είναι τρομερό! Μ’ αρέσει όμως που το έχω καταφέρει και δεν έχω αλλοιώσει το brand και την αισθητική μου. Νομίζω ότι το βελτιώνω. Δεν γίνομαι μονότονος.
  • Αν βάζαμε μια εικόνα σε αυτό το κεφάλαιο της Βίβλου της Μόδας με το όνομα σου, Σωτήρης Γεωργίου και έπρεπε να διαλέξεις μία, θα ήταν ποιο ρούχο αυτό;
  • Είναι ουσιαστικά ένα shirt dress, το οποίο ήταν και ο τρόπος που έγινε. Ουσιαστικά είναι, construction deconstruction. Έχω δομήσει και έχω αποδομήσει το πλισέ. Έχει ξεκινήσει με deconstruction στοιχεία. Το πώς το έχουμε ράψει έχει μια δωρικότητα και καταλήγει σε ένα πιο άναρχο πλισέ.
  • Δε σου αρέσουν τα εύκολα.
  • Η ζωή μου όλη. Το κατάλαβες; Δεν μ’ αρέσουν.
  • Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβεις.
  • Ναι, δεν μ’ αρέσουν. Ίσως επειδή βαριέμαι εύκολα. Είμαι πάρα πολύ ευγνώμων που κάνω αυτό που αγαπώ επάγγελμα. Με τα θετικά, με τα αρνητικά, με τις δυσκολίες και με τις ευκολίες. Αλλά αυτό που μπορώ να εκφράσω αυτό που νιώθω μέσα από ένα ρούχο ή από ένα σκίτσο, άσχετα αν βγει ή πουληθεί. Δεν εξετάζω αυτό. Είναι ευλογία. Μ’ αρέσει πάρα πολύ. Τώρα που θα καταλήξει δεν ξέρω. Μέχρι στιγμής καλά είμαι. Καλά με πάει.
  • Το αξιολογεί κανείς αυτό; Δηλαδή όταν το φοράς καταλαβαίνεις αυτό το συναισθηματικό φόρτο που επωμίζεσαι;
  • Και ναι και όχι. Αναλόγως το ποιος θα το και πώς θα το προσεγγίσει. Ναι, είναι πελάτες και πελάτισσες που με ξέρουν και έχουμε γίνει φίλοι με τα χρόνια και το καταλαβαίνουν, ξέρεις “είναι Σωτήρης αυτό”, και είναι και άλλοι που δεν το καταλαβαίνουν αλλά τους αρέσει, ξέρεις. Είναι μέσα στη ζωή κι αυτό. Δεν είναι κακό. Παλιότερα ήθελα να αποδείξω. «Δες εδώ, δες εδώ». Όταν κατάλαβα τι είμαι, ποιος είμαι και δεν έχω να αποδείξω σε κανέναν τίποτα. Και γιατί το κάνω όλο αυτό. Όλα λύθηκαν.
  • Όταν αγοράζεις, όταν βλέπεις ένα πουκάμισο που η ετικέτα του προδίδει ότι είναι από τον οίκο Chanel και το πληρώνεις σε μια τιμή που είναι εξωπραγματική πλέον. Αυτό έχει σχέση με την πραγματικότητα στον κόσμο της πολυτέλειας; Κοστίζει πραγματικά τόσο πολύ; Κοστίζει 3.000 ευρώ ένα πουκάμισο από ποπλίνα;
  • Όχι δεν κοστίζει. Αγοράζεις το brand, το συγκεκριμένο πουκάμισο δεν κοστίζει. Όχι, δεν μπορεί ένα οποιοδήποτε πουκάμισο να στοιχίσει αυτό το ποσό που είπες. Άλλα ρούχα, ας πούμε τα σακάκια της Chanel, ναι, ο τρόπος που είναι κατασκευασμένο, το μανίκι, η μανικοκόλληση. Επειδή ξέρω και πατρόν, γι’ αυτό σου λέω δεν ήταν ωραία η ερώτηση… Ήταν λίγο παγίδα.
  • Ήταν παγίδα.
  • Ναι, επειδή ξέρω και πατρόν και διαβάζω και τα ρούχα. Δηλαδή πολλές φορές λέω «ωραίο πατρόν». Το συγκεκριμένο όμως με ένα λευκό πουκάμισο, όχι, δεν μπορεί να στοιχίσει τέτοια ποσά. Δεν μπορεί, δεν είναι value for money, αλλά μπορούν και το πουλάνε, οπότε για αυτούς είναι μια χαρά.
  • Και αν σε ρωτήσω επειδή κρατάς ένα πάντα πιο ήσυχο προφίλ, έτσι το καταλαβαίνω εγώ. Αν σου ζητήσω να μου πεις πώς λειτουργούν τα πρόσωπα, δηλαδή όταν ένας αναγνωρίσιμος τραγουδιστής όπως είναι ο Γιώργος Μαζωνάκης, φορέσει ένα δικό σου ρούχο, μεταφράζεται και σε πωλήσεις διαφορετικά ή χτίζει το brand; Τι ακριβώς γίνεται;
  • Σίγουρα χτίζει το brand. Σίγουρα βοηθιέται το brand. Παλιότερα ίσως πολύ περισσότερο μπορούσες να δημιουργήσεις και ένα εμπορικό κοινό. Εντάξει και τώρα μπορείς, αλλά χρειάζεται. Χρειάζεται να το κάνεις. Η εμπειρία μου ξέρεις τι έχει δείξει; Ότι η καλύτερη διαφήμιση είναι το mouth to mouth. Εμένα αυτό μου έχει δείξει, τώρα είμαι είκοσι χρόνια περίπου στον χώρο. Είναι πάρα πολύ ωραίο να συνεργάζεσαι με συγκεκριμένα άτομα, με τραγουδιστές, με ηθοποιούς, με καλλιτέχνες. Όλοι έχουν μια διαφορετική προσέγγιση και το κοιτάνε από μια δικιά τους προσέγγιση και έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον αυτή η συνομιλία, αυτός ο διάλογος μεταξύ του brand και αυτού που θα το φορέσει. Και εντάξει, ναι, βοηθάει, αλλά νομίζω το mouth to mouth είναι η καλύτερη διαφήμιση.
  • Δε σε φαντάζομαι λοιπόν να έστελνες στον Brad Pitt στην Ύδρα να φορέσει κάτι δικό σου.
  • Γιατί;
  • Θα το έκανες;
  • Εννοείται. Ναι, χαρά μου.
  • Θα το ανέβαζες μετά στα social media;
  • Εννοείται. Μόνο αυτό; Γιατί όχι; Θα το έκανα. Ναι.
  • Ωραία οι ξένοι. Οι ξένοι αγαπάνε πια την Ελλάδα πολύ. Και την Αθήνα. Εμείς την αγαπάμε; Εμείς αγαπάμε τους Έλληνες σχεδιαστές; Θέλουμε να φοράμε Έλληνες σχεδιαστές; Έχει αλλάξει αυτό;
  • Σε σχέση με παλιότερα ναι, έχει αλλάξει. Να είμαστε αντικειμενικοί. Έχει αλλάξει. Γιατί άλλαξε, είναι κάτι άλλο. Ας κρατήσουμε το ότι έχει αλλάξει. Από την άλλη όμως και από εμάς εξαρτάται. Από μένα προσωπικά για να μιλήσω για μένα. Αυτά που σχεδιάζω, αυτά που βγάζω, πώς τα τοποθετώ και με ποιο τρόπο και τι target group χτίζω. Δεν μπορώ να έχω απαίτηση… Υπάρχει ένα πρέπει. “Πρέπει να αγοράσεις έναν Έλληνα σχεδιαστή”. Αυτός όμως που θα το δει όμως τελείως αντικειμενικά και το λέω και λίγο κυνικά τώρα, άμα το δει από την άλλη πλευρά, του ανθρώπου της λιανικής που θέλει να αγοράσει, θα πει ΟΚ, δείξε μου. Άρα και εγώ ο Έλληνας σχεδιαστής, εγώ προσωπικά χρειάζεται να κάνω update στο σήμερα για να μπορώ να καλύψω την ανάγκη ενός ανθρώπου που θέλω να φορέσει κάτι στο σήμερα. Είναι yin yang. Μην το κοιτάμε μόνο από τη δικιά μας πλευρά.
  • Θα ήθελες να υπάρχει μια καλή νεράιδα παραμυθιού να σε πάρει και να πει “διάλεξε”. Σε ποιον οίκο θα ήθελες είσαι και να κρατήσεις και το brand σου; Πού θα σε φανταζόσουνα; Ευτυχισμένο, δημιουργικό, με συναίσθημα;
  • Βέλγικη σχολή… Ιαπωνική σχολή…
  • Ann Demeulemeester ή Martin Margiela, Dries van Noten ή Yohji Yamamoto;
  • Εντάξει, Yohji Yamamoto σίγουρα.
  • Μόνο μαύρο. Ξέχνα το χρώμα.
  • Δεν έχει σημασία. Έχει άλλη προσέγγιση. Sakai σίγουρα. Φανταστικό brand. Επειδή μ’ αρέσει και όλη αυτή η κατασκευή και μ’ αρέσει και να μπω σε έναν παριζιάνικο οίκο και δω πώς δημιουργείται μια συλλογή. Ξέρεις, είναι άλλες προσεγγίσεις. Το ένα είναι τελείως διαφορετικό από το άλλο. Αλλά ας έρθει αυτή η νεράιδα και εγώ φεύγω.
  • Και για το κλείσιμο αυτής της πολύ ωραίας συζήτησης, θέλω να σου ζητήσω να κάνουμε ένα παλιομοδίτικο ντεφιλέ. Να κλείσουμε τη Μεγάλη Βρετανία.
  • Τέλειο.
  • Να στείλουμε προσκλήσεις για το επόμενο show σου.
  • Τέλειο.
  • Με αφήγηση. Να υπάρχει ένας αφηγητής, όπως έκανε παλιά ο Κωνσταντίνος Τζούμας στις επιδείξεις της Λουκίας. Να περιγράφει τα ρούχα σου. Τι βλέπουμε; Τα ανδρικά και τα γυναικεία. Και θέλω εσύ να διαλέξεις ποιους ανθρώπους θα ήθελες να έχεις εκεί που μπορεί να μην είναι και εν ζωή. Δηλαδή θα φώναζες τον Jackson Pollock; Καλλιτέχνες, σχεδιαστές.
  • Μόραλη θέλω. Αγαπημένος μου… Jackson Pollock. Μόραλης. Τζένη Καρέζη. Φανταστική!
  • Τι θα της έφτιαχνες για να φορέσει;
  • Αναλόγως τη συλλογή εκείνη την περίοδο. Δε θα ήταν κάτι συγκεκριμένο, έχει να κάνει και με το πως θα αισθανόταν κιόλας. Εμένα μ’ αρέσει να ρωτάω. Το κάνω αυτό.
  • Μετά ποια;
  • Έχω μεγάλη λίστα. Πολλούς, αλλά αυτοί οι τρεις θα ήταν…
  • Από σχεδιαστές του παρελθόντος;
  • Καταρχήν έχω μεγάλη εκτίμηση που είναι και στο παρόν η Λουκία. Τρομερή εκτίμηση. Μετά από ξένους και ποιος δε θα ήθελε μια συζήτηση με τον John Galliano να σου πει για τη συλλογή. Και ποιος δε θα ήθελε μια συζήτηση με τον McQueen να σου πει για τη συλλογή; Τον Yamamoto. Dries van Noten για το color blocking που κάνει ή τα σχήματα που κάνει η Rei Kawakubo, είναι πάρα πολλοί. Από κάθε έναν παίρνεις κάτι. Ξέρεις όμως τι γίνεται; Αυτό που το κάνω και σε μένα. Παίρνεις κάτι και το μεταφέρεις στο δικό σου σήμερα. Δεν το παίρνεις και το κάνεις copy. Το μεταφέρεις, το φιλτράρεις και μέσα απ’ τα δικά σου μάτια το φέρνεις στο σήμερα. Εγώ νομίζω ότι είναι το καλύτερο αυτό.
  • Μας αρέσει πάρα πολύ αυτή εικόνα. Χωρίς φίλτρα…
  • Χωρίς φίλτρα.
  • Με αλήθεια και συναίσθημα.
  • Με αλήθεια και συναίσθημα.
  • Ευχαριστούμε πάρα πολύ.
  • Κι εγώ ευχαριστώ.