Μια γυναίκα μίλησε. Κι αρχίσαμε να μετράμε. Χρόνια, σημάδια, αποδείξεις. Να κριτικάρουμε, να συγκρίνουμε, να ψάχνουμε το «πότε», το «πώς» και το «γιατί». Κι έτσι, τα λόγια της έγιναν καθρέφτης. Όχι της δικής της ζωής. Της δικής μας ασχήμιας.
Ήταν τα καλοκαίρια μας. Οι έρωτές μας, η αντίστασή μας, το γέλιο μας, η ελευθερία μας, η τόλμη μας, η πρόκλησή μας. Η φωνή που μας έμαθε να μεγαλώνουμε αλλιώς. Κι αν σίγησε, όσα μας είπε και μας τραγούδησε θα ηχούν για πάντα μέσα μας, σαν μια ζωγραφιά στο μυαλό μας το ταξιδιάρικο…
Την ώρα που στη Μέση Ανατολή πέφτουν πύραυλοι, στα εγχώρια social media κάποιοι ανακαλύπτουν το δικό τους πεδίο βολής: ασφαλές, αναίμακτο, καναπεδάτο, καμουφλαρισμένο με χιουμοράκι και φορτωμένο με τόνους κόμπλεξ και σεξισμού. Στόχος; Τα λεγόμενα «κορίτσια του Ντουμπάι».
Η Ελληνίδα μάνα υπήρξε και παραμένει ηρωίδα. Σε μυθιστόρημα, σε έπος, σε προτομή με το όνομά της χαραγμένο στην πέτρα. Το τελευταίο διάστημα, όμως, μοιάζει να έχει μεταλλαχθεί από σύμβολο αυτοθυσίας σε χιονοστιβάδα υπερπροστασίας, έτοιμη να καταπλακώσει αυτό που υποτίθεται πως προστατεύει. Στο όνομα της αγάπης. Πάντα στο όνομα της αγάπης…
Η Eurovision στην Ελλάδα δεν είναι διαγωνισμός. Είναι ετήσιο μνημόσυνο για την «ποιότητα που χάθηκε» και την «αισθητική που κατρακυλά». Γύρω της, μοιρολογίστρες και μοιρολογητές με πατερίτσες νοσταλγίας κι ανασηκωμένο φρύδι, έτοιμοι να θάψουν τη χαρά πριν καν αρχίσει το πάρτι. Μόνο που εμείς δεν πίνουμε κονιάκ. Πίνουμε μπύρα. Και τραγουδάμε Ferto…
Υπάρχουν φορές που όλα μοιάζουν να κρέμονται σε μια λεπτή κλωστή, έτοιμη να σπάσει. Η δική μου κρατήθηκε στα Εξάρχεια, σε ένα δωματιάκι δύο επί δύο, όπου κατοικούσε ένας σύγχρονος άγιος.
Το να κόβεις επαφή με τον έναν, τον άλλον ή και τους δύο γονείς δεν είναι μόδα της εποχής. Είναι η τελευταία άμυνα εκείνων που στο όνομα της οικογένειας πόνεσαν περισσότερο απ’ όσο άντεχαν. Κι όσο κι αν σοκάρει, η μόνη πράξη φροντίδας που απέμεινε για τον εαυτό τους…
Η αγάπη για ένα παιδί δεν μετριέται με νομικές πράξεις, καλές προθέσεις, μεγάλα λόγια και ευσεβείς πόθους. Μετριέται με το πόσο το υπολογίζεις τη στιγμή που εσύ καταρρέεις.
Όταν η γρεναδίνη με λεμονάδα γίνεται «ραντεβού για ξύλο», το άλλοτε αυταρχικό «δεν θα πας στο πάρτι» μετατρέπεται σε ένστικτο επιβίωσης. Μέχρι να μάθουμε να ξεχωρίζουμε ξανά τη διασκέδαση από την αλητεία, κάποια πάρτι θα ακυρώνονται. Χωρίς «γιατί;» και με πολλά «επειδή».