Κάποτε λέγαμε πως η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Ομορφύναμε, αλλά χαΐρι δεν είδαμε. Μένει η καλοσύνη. Όχι από καλοσύνη, αλλά από ανάγκη. Ως η μόνη επιλογή αντίστασης σε έναν κόσμο που μοιάζει χαμένος από χέρι.
Υπάρχει μια ηλικία που νομίζεις ότι είσαι άτρωτη. Και υπάρχει μια άλλη που καταλαβαίνεις πως ήσουν απλώς τυχερή. Η τραγωδία της Μυρτώς μας το θύμισε. Μαζί με την αγριότητα του κόσμου.
Κάθε χρόνο το ίδιο σκηνικό. Κροτίδες, βαρελότα, σαϊτοπόλεμοι, ρουκετοπόλεμοι, τραυματισμοί, ακρωτηριασμοί και μια κοινωνία που επιμένει να βαφτίζει «έθιμο» τον κίνδυνο και τον παραλογισμό. Μέχρι πότε η «ανάσταση» των άλλων θα γίνεται η δική μας σταύρωση;
Την ώρα που ο πόλεμος βράζει, εμείς πασχίζουμε να τον σερβίρουμε στα παιδιά χλιαρό, για να μην ακούσουν, να μη δουν, να μη φοβηθούν, να μη ξεβολευτούν. Τι κι αν ο κόσμος που προσπαθούμε να τους κρύψουμε είναι εκείνος που θα κληθούν να φτιάξουν;
Μια γυναίκα μίλησε. Κι αρχίσαμε να μετράμε. Χρόνια, σημάδια, αποδείξεις. Να κριτικάρουμε, να συγκρίνουμε, να ψάχνουμε το «πότε», το «πώς» και το «γιατί». Κι έτσι, τα λόγια της έγιναν καθρέφτης. Όχι της δικής της ζωής. Της δικής μας ασχήμιας.
Ήταν τα καλοκαίρια μας. Οι έρωτές μας, η αντίστασή μας, το γέλιο μας, η ελευθερία μας, η τόλμη μας, η πρόκλησή μας. Η φωνή που μας έμαθε να μεγαλώνουμε αλλιώς. Κι αν σίγησε, όσα μας είπε και μας τραγούδησε θα ηχούν για πάντα μέσα μας, σαν μια ζωγραφιά στο μυαλό μας το ταξιδιάρικο…
Την ώρα που στη Μέση Ανατολή πέφτουν πύραυλοι, στα εγχώρια social media κάποιοι ανακαλύπτουν το δικό τους πεδίο βολής: ασφαλές, αναίμακτο, καναπεδάτο, καμουφλαρισμένο με χιουμοράκι και φορτωμένο με τόνους κόμπλεξ και σεξισμού. Στόχος; Τα λεγόμενα «κορίτσια του Ντουμπάι».
Η Ελληνίδα μάνα υπήρξε και παραμένει ηρωίδα. Σε μυθιστόρημα, σε έπος, σε προτομή με το όνομά της χαραγμένο στην πέτρα. Το τελευταίο διάστημα, όμως, μοιάζει να έχει μεταλλαχθεί από σύμβολο αυτοθυσίας σε χιονοστιβάδα υπερπροστασίας, έτοιμη να καταπλακώσει αυτό που υποτίθεται πως προστατεύει. Στο όνομα της αγάπης. Πάντα στο όνομα της αγάπης…
Η Eurovision στην Ελλάδα δεν είναι διαγωνισμός. Είναι ετήσιο μνημόσυνο για την «ποιότητα που χάθηκε» και την «αισθητική που κατρακυλά». Γύρω της, μοιρολογίστρες και μοιρολογητές με πατερίτσες νοσταλγίας κι ανασηκωμένο φρύδι, έτοιμοι να θάψουν τη χαρά πριν καν αρχίσει το πάρτι. Μόνο που εμείς δεν πίνουμε κονιάκ. Πίνουμε μπύρα. Και τραγουδάμε Ferto…
Υπάρχουν φορές που όλα μοιάζουν να κρέμονται σε μια λεπτή κλωστή, έτοιμη να σπάσει. Η δική μου κρατήθηκε στα Εξάρχεια, σε ένα δωματιάκι δύο επί δύο, όπου κατοικούσε ένας σύγχρονος άγιος.