Το να κόβεις επαφή με τον έναν, τον άλλον ή και τους δύο γονείς δεν είναι μόδα της εποχής. Είναι η τελευταία άμυνα εκείνων που στο όνομα της οικογένειας πόνεσαν περισσότερο απ’ όσο άντεχαν. Κι όσο κι αν σοκάρει, η μόνη πράξη φροντίδας που απέμεινε για τον εαυτό τους…
Η αγάπη για ένα παιδί δεν μετριέται με νομικές πράξεις, καλές προθέσεις, μεγάλα λόγια και ευσεβείς πόθους. Μετριέται με το πόσο το υπολογίζεις τη στιγμή που εσύ καταρρέεις.
Όταν η γρεναδίνη με λεμονάδα γίνεται «ραντεβού για ξύλο», το άλλοτε αυταρχικό «δεν θα πας στο πάρτι» μετατρέπεται σε ένστικτο επιβίωσης. Μέχρι να μάθουμε να ξεχωρίζουμε ξανά τη διασκέδαση από την αλητεία, κάποια πάρτι θα ακυρώνονται. Χωρίς «γιατί;» και με πολλά «επειδή».
Ένα παλιό σημείωμα με τη φράση «είσαι ένα μάτσο δουλειά», ένα βλέμμα μηχανικό, χαμένο σε υποχρεώσεις που ποτέ δεν τελειώνουν, και μια ζεστή σοκολάτα με έκαναν να καταλάβω πως το πιο δύσκολο δεν είναι να μεγαλώνεις παιδιά, αλλά να μικραίνεις μαζί τους…
Τα οικογενειακά τραπέζια των γιορτών δεν είναι έξοδος μετά φαγητού. Είναι τελετουργία. Λίγο ιεροεξεταστήριο, λίγο πολιτική αρένα, λίγο τηλεοπτικό πάνελ, και η τρανότερη απόδειξη ότι ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει τα πάντα…
Κάποτε τα κάλαντα ήταν η πρώτη μας μεγάλη έξοδος στον κόσμο. Χωρίς σχέδιο, χωρίς συνοδεία, χωρίς υπολογισμούς. Ένα «πάμε κι ό,τι βγει». Σήμερα μεγαλώνουμε παιδιά που τα μάθαμε πρώτα να υπολογίζουν και μετά να φοβούνται. Κι όμως, ένα «Να τα πούμε;» αρκεί για να ανοίξει ο κόσμος. Πόρτες και καρδιές.
Υπάρχουν κάποιες αναμνήσεις που επιστρέφουν πάντα την ίδια εποχή. Η δική μου, σαν εκκρεμές, χτυπά κάθε χρόνο λίγο πριν τα Χριστούγεννα και είναι εκείνη που με κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Από τις δίαιτες-μαρτύρια περάσαμε στην εκπλήρωση της μεγάλης ευχής: εύκολο αδυνάτισμα με μία ένεση. Γρήγορα, άκοπα, σχεδόν ανώδυνα. Μόνο που, όπως σε όλα τα παραμύθια, η ευχή δεν είναι ποτέ το τέλος της ιστορίας…
Όταν φέρνουμε τους νεκρούς πίσω μέσω της τεχνητής νοημοσύνης, διδασκόμαστε κάτι; Ή απλώς ξεπερνάμε τα όρια της ηθικής και θάβουμε το μέλλον μας;