Viewpoint

O κορυφαίος Ιταλός playboy Gigi Rizzi εξομολογείται τι είναι αυτό που θέλουν οι γυναίκες, ακόμη και η Brigitte Bardot.

Τα κλισέ όπως «όλα γίνονται για κάποιο λόγο» δεν κρύβουν καμία αλήθεια. Η ζωή είναι απρόβλεπτη και συχνά άδικη. #sorrynotsorry

Όταν η γρεναδίνη με λεμονάδα γίνεται «ραντεβού για ξύλο», το άλλοτε αυταρχικό «δεν θα πας στο πάρτι» μετατρέπεται σε ένστικτο επιβίωσης. Μέχρι να μάθουμε να ξεχωρίζουμε ξανά τη διασκέδαση από την αλητεία, κάποια πάρτι θα ακυρώνονται. Χωρίς «γιατί;» και με πολλά «επειδή».

Όλοι αγχωνόμαστε μήπως σταδιακά χάσουμε τη δουλειά μας από το AI. Ποιος να το έλεγε όμως ότι θα ανησυχούσε ακόμα και η καφετζού;

Από τον Mickey Rourke έως τις Ελληνίδες παρουσιάστριες, οι αγνώριστοι της εικόνας αποκαλύπτουν μια κοινωνία που φοβάται τη φθορά, τη γήρανση και την αλλαγή των διασήμων.

Είτε καλή, είτε κακή η σχέση μιας γυναίκας με τον πατέρα των παιδιών της δεν είναι ποτέ απλή. Κάποιες φορές, όμως, από δύσκολη εξίσωση, γίνεται άλυτη.

Με αφορμή την προβολή της Μεγάλης Χίμαιρας από το πρώτο κρατικό κανάλι, ανοίγει ξανά η συζήτηση για το ποια ακριβώς είναι η τηλεόραση που έχουμε, και ποια αυτή που θα θέλαμε να έχουμε.

Ένα παλιό σημείωμα με τη φράση «είσαι ένα μάτσο δουλειά», ένα βλέμμα μηχανικό, χαμένο σε υποχρεώσεις που ποτέ δεν τελειώνουν, και μια ζεστή σοκολάτα με έκαναν να καταλάβω πως το πιο δύσκολο δεν είναι να μεγαλώνεις παιδιά, αλλά να μικραίνεις μαζί τους…

Το “it” δεν βασίζεται πια μόνο στην εμφάνιση, αλλά στην αφήγηση: ποια είσαι, τι πρεσβεύεις, πώς επικοινωνείς.

Είναι κάτι σαν έθιμο πια. Να θέτουμε τους στόχους μας για την νέα χρονιά, και να δίνουμε σχεδόν όρκο τιμής ότι θα τους εκπληρώσουμε. Όμως επειδή συνήθως δεν τηρούμε τις περισσότερες υποσχέσεις που δίνουμε, μήπως φέτος να δοκιμάσουμε κάτι πιο ρεαλιστικό; Μήπως να γράψουμε σε μια κόλλα χαρτί όχι όσα θα κάνουμε, αλλά όσα δεν θα κάνουμε;