Κάποτε λέγαμε πως η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Ομορφύναμε, αλλά χαΐρι δεν είδαμε. Μένει η καλοσύνη. Όχι από καλοσύνη, αλλά από ανάγκη. Ως η μόνη επιλογή αντίστασης σε έναν κόσμο που μοιάζει χαμένος από χέρι.
Η Τάμτα ακολούθησε το "no phone" trend και μας ανάγκασε να ζήσουμε τη στιγμή.
Όλες κρύβουμε μια Carrie, λίγη Charlotte, ίσως και μια Miranda. Με τη Samantha καμία δεν βιάζεται να ταυτιστεί, τουλάχιστον όχι δημόσια.
Τι γίνεται όταν ο χρόνος μετράει αντίστροφα και τα φίλτρα στις φωτογραφίες σου μειώνουν τις τελευταίες ελπίδες να σε βρουν;
Κάποτε ήταν δακτυλοδεικτούμενα. Τώρα το βλέπουμε παντού. Ίσως και χωρίς λόγο. Εσείς θα κάνατε τατουάζ;
Η ζωή της μικρή, και το τέλος της τραγικό. Όμως πιο τραγικές, είναι οι ζωές όσων δεν δίστασαν να σκυλεύσουν το κορίτσι δημοσίως, αποφεύγοντας πριν σχολιάσουν τα χείλια της, να κλείσουν τα δικά τους από ντροπή.
Συνηθίζουμε να μιλάμε και να αποθεώνουμε αποκλειστικά σχεδόν τα κορίτσια μοντέλα. Πώς είναι λοιπόν ο κόσμος του μόντελινγκ για τα αγόρια;
Υπάρχει μια ηλικία που νομίζεις ότι είσαι άτρωτη. Και υπάρχει μια άλλη που καταλαβαίνεις πως ήσουν απλώς τυχερή. Η τραγωδία της Μυρτώς μας το θύμισε. Μαζί με την αγριότητα του κόσμου.
Πώς όμως φτάσαμε από ένα διακριτικό σημάδι ιδιοκτησίας στο μονόγραμμα που έχει κυριεύσει την πασαρέλα, τις βιτρίνες, τη ντουλάπα μας, τη ζωή μας;
Δύσκολα θα μπορούσαμε να το φανταστούμε χρόνια πριν. Μετά την τάση με το «What’s in my bag?» και αναγνωρίσιμα μοντέλα, σταρ του Χόλιγουντ, διάσημες τραγουδίστριες, να αποκαλύπτουν μπροστά στην κάμερα τι κρύβουν μέσα στην τσάντα τους, τώρα καλούμαστε να αφήσουμε τις τσάντες μας …ανοιχτές.