Παρατηρείς το χρυσό σορτς στο «Spinning Around». Την λευκή ολόσωμη φόρμα στο «Can’t Get You Out of My Head». Το μαύρο Paul Smith κοστούμι του 1994. Τον κορσέ και τις ζαρτιέρες του John Galliano. Τα γλυπτικά κοστούμια του Gareth Pugh. Το μπλε Balenciaga του «Slow». Τις μεταλλικές εμφανίσεις των Dolce & Gabbana. Τη σκοτεινή, ρομαντική αισθητική της The Vampire’s Wife. Η διαδρομή της Κάιλι Μινόγκ είναι και μια ιστορία μόδας.

Αυτό είναι το θέμα που αναδεικνύει και το νέο βιβλίο του Michael Cragg με τίτλο Can’t Get You Out of My Head: In Search of Kylie, που κυκλοφορεί στις 24 Σεπτεμβρίου από τον εκδοτικό οίκο Faber. Η σχεδόν τετραετής πορεία της τραγουδίστριας καταγράφεται μέσα από τη μουσική, την εικόνα, τις συνεργασίες και τα πρόσωπα που διαμόρφωσαν κάθε εποχή της. Η μόδα βρίσκεται στον πυρήνα αυτής της ιστορίας.

Στα πρώτα χρόνια, η Kylie Minogue δεν είχε ακόμη τον έλεγχο της εικόνας της. Ήταν η Charlene του Neighbours, με το νυφικό των ’80s και την υπερβολή της εποχής. Σταδιακά άρχισε να απομακρύνεται από την εικόνα που της είχε δοθεί. Το 1989, στην πρεμιέρα του The Delinquents, εμφανίστηκε με φόρεμα των Morrissey Edmiston, καλυμμένο με παγιέτες σε σχέδιο «τρίλιζα», και κοντή ξανθιά περούκα. Δίπλα της ήταν ο Michael Hutchence. Η εμφάνιση έδειχνε ήδη μια διαφορετική Kάιλι Μινόγκ. Μια pop star που άρχιζε να επιλέγει η ίδια την εικόνα της.

Δύο χρόνια αργότερα, μπήκε στην ιστορία ο John Galliano. Για την περιοδεία Let’s Get to It, η Kylie Minogue φόρεσε κορσέδες, κάλτσες, ζαρτιέρες και εσώρουχα που άφηναν ελάχιστα στη φαντασία. Οι αντιδράσεις ήταν έντονες, αλλά η επιλογή είχε συγκεκριμένο σκοπό: να διαλύσει την προηγούμενη εικόνα της. Η ίδια είχε πει τότε πως, αν ήθελε να είναι καλυμμένη από τον λαιμό μέχρι κάτω, δεν θα είχε επιλέξει τον Τζον Γκαλιάνο.

Μετά ήρθε η μόδα των περιοδικών. The Face, i-D, Judy Blame, Katie Grand. Και το 1994, το εξώφυλλο του άλμπουμ Kylie Minogue: ασπρόμαυρη φωτογραφία, γυμνά πόδια, γυαλιά και ένα Paul Smith κοστούμι. Για μια τραγουδίστρια που είχε συνδεθεί με το χρώμα, το χαμόγελο και τη γυαλισμένη pop θηλυκότητα, η εικόνα ήταν σχεδόν αντι-σταρ. Η Kylie Minogue δεν αναζήτησε ποτέ ένα signature look. Άλλαζε designers, στιλίστες και αισθητικές αναφορές. Με τον William Baker στο πλευρό της, στράφηκε σε πιο πειραματικές επιλογές και σχεδιαστές όπως ο Owen Gaster, ο Antonio Berardi και η Véronique Leroy. Τα ρούχα έπαψαν να είναι απλώς το περίβλημα μιας ποπ εμφάνισης. Έγιναν μέρος της ίδιας της αφήγησης.

Και μετά ήρθαν τα χρυσά σορτσάκια. Ένα μικροσκοπικό κομμάτι υφάσματος που κόστιζε μόλις 50p σε charity shop. Η Kylie Minogue το είχε φορέσει ήδη, το 1996, σε ένα πάρτι. Για το «Spinning Around», το 2000, απέκτησε δεύτερη ζωή και έγιναν το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι της νέας της εικόνας. Σήμερα ανήκουν στη συλλογή του Arts Centre Melbourne, μαζί με αρκετά από τα χαρακτηριστικά κοστούμια της. Ένα ρούχο των 50p κατέληξε σε προθήκη μουσείου.

Το 2001, η αισθητική του Fever κινήθηκε σε άλλη κατεύθυνση. Η άσπρη ολόσωμη φόρμα της Fee Doran για το «Can’t Get You Out of My Head», με τη βαθιά λαιμόκοψη και την αναφορά στη Grace Jones, ήταν αυστηρή, καθαρή και φουτουριστική. Λευκό ύφασμα, γυμνό σώμα, μεταλλική επιφάνεια, γεωμετρία.

Στο «Slow», το 2003, ήρθε το μπλε Balenciaga. Αργότερα, ο Gareth Pugh έδωσε στην ερμηνεύτρια μια σχεδόν αρχιτεκτονική διάσταση, μετατρέποντας τα κοστούμια της σε γλυπτικές κατασκευές. Από τους Dolce & Gabbana μέχρι το brand The Vampire’s Wife και τον οίκο Chanel, οι επιλογές άλλαζαν χωρίς να καταλήξουν ποτέ σε μία μόνιμη «στολή» Kylie.

Αυτό είναι το ουσιαστικό της σχέσης της με τη μόδα. Δεν ανήκε ποτέ αποκλειστικά σε έναν σχεδιαστή ή έναν στιλίστα. Η εικόνα της μετακινείται πάντα μαζί με τη μουσική της, χωρίς να εγκλωβίζεται σε ένα αναγνωρίσιμο look. Το βιβλίο Can’t Get You Out of My Head: In Search of Kylie του Michael Cragg καταγράφει αυτή τη διαδρομή σε μια καριέρα σχεδόν τεσσάρων δεκαετιών. Και όταν την κοιτάξεις μέσα από τα ρούχα της, η εξέλιξη είναι καθαρή. Από τη Charlene και το νυφικό των ’80s στον John Galliano, τον Paul Smith, τον Balenciaga και τη Chanel. Η Κάιλι φορούσε Galliano.