Κάποτε ένα γυμνό στήθος αρκούσε για να γίνει εξώφυλλο σκάνδαλο. Ένα σκισμένο μπλουζάκι μπορούσε να θεωρηθεί πολιτική δήλωση, ένα ανδρικό κοστούμι πάνω σε μια γυναίκα να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού, ένα φόρεμα να γίνει πρωτοσέλιδο επειδή αποκάλυπτε περισσότερο σώμα απ’ όσο είχε συνηθίσει το κοινό. Σήμερα βλέπουμε γυμνό παντού: στις πασαρέλες, στα εξώφυλλα, στο Instagram, στο TikTok, στις διαφημίσεις, στις συναυλίες.

Στο Παρίσι, η συζήτηση ξεκίνησε σχεδόν ειρωνικά από ένα ανδρικό περιοδικό. Το πρώτο ανδρικό τεύχος του New York Magazine φωτογραφήθηκε από τον Ryan McGinley και συγκέντρωσε τους Troye Sivan, Mike Faist, Elliot Page, Rashid Johnson και άλλους άνδρες σε λουτρά, με ελάχιστα ρούχα, ιδρωμένους και στριμωγμένους σε μια εικόνα που παρέπεμπε ταυτόχρονα σε Playgirl, Porky’s και Challengers. Η φωτογράφιση έχει όλα τα συστατικά μιας εικόνας που κάποτε θα θεωρούνταν τολμηρή. Κι όμως, σήμερα μοιάζει σχεδόν αθώα. Περισσότερο παρέα ανδρών που χαλαρώνει στα λουτρά παρά σκάνδαλο.

New York Magazine

Το ίδιο παράδοξο εμφανίστηκε στο Diesel του Glenn Martens στο Μιλάνο, με το οργανωμένο πάρτι φιλιών και αγγιγμάτων που είχε σχεδιαστεί για να δημιουργήσει αμηχανία, επιθυμία και, φυσικά, εικόνες για το Instagram. Η σκηνή είχε την ένταση μιας μεγάλης fashion performance, αλλά η σεξουαλικότητα ήταν τόσο προσεκτικά σκηνοθετημένη ώστε έμοιαζε τελικά περισσότερο με διαφημιστική καμπάνια. Πολύ πιο ενδιαφέρον ήταν αυτό που έκανε ο Martens στη Maison Margiela, όπου τα σχεδόν διάφανα ρούχα άφηναν το γυμνό να υπονοείται αντί να προσφέρεται ολόκληρο. Εκεί το ρούχο λειτουργούσε όπως ένα καλό υπονοούμενο: άφηνε χώρο στη φαντασία.

Diesel

Στoν οίκο Balmain, αντίθετα, τα φορέματα κόπηκαν τόσο ψηλά ώστε το σώμα έφτανε επικίνδυνα κοντά στην πλήρη αποκάλυψη. Όταν το στρίφωμα ανεβαίνει όλο και περισσότερο και το ντεκολτέ ανοίγει μέχρι να εξαφανιστεί σχεδόν το ρούχο, η σεξουαλικότητα κινδυνεύει να γίνει άσκηση τεχνικής. Το γυμνό, από μόνο του, έχει πάψει να είναι αρκετό.

Balmain

Και κάπου εδώ εμφανίζονται οι Matières Fécales, ένα δίδυμο που έχει καταφέρει μέσα σε λίγες συλλογές να μεταφέρει το παράξενο Instagram σύμπαν του σε πραγματική επιχείρηση μόδας. Η Hannah Rose Dalton και ο Steven Raj Bhaskaran παρουσίασαν 99 μοντέλα στην Place de la République, σε ένα show διάρκειας μεγαλύτερης των 30 λεπτών που έμοιαζε περισσότερο με πολιτική πορεία παρά με συνηθισμένη πασαρέλα. Φορέματα με τη λέξη «Resist», σημαίες των ΗΠΑ σε γκρι αποχρώσεις, παραμορφωμένες σιλουέτες και, στο τέλος, μια μαύρη γυναίκα να κουβαλά στους ώμους δύο λευκές ανδρικές φιγούρες με εταιρικά κοστούμια.

Matières Fécales

Η εικόνα είναι σαφής, ίσως υπερβολικά σαφής. Γιατί υπάρχει και η ειρωνεία: ένα brand που έχει ντύσει τη Demi Moore και τη Zendaya, και που κινείται μέσα στο ίδιο σύστημα πολυτελείας το οποίο υποτίθεται ότι καταγγέλλει, εμφανίζεται ως φωνή του δρόμου και του 99%. Η μόδα έχει φτάσει στο σημείο να μπορεί να εμπορευματοποιεί ακόμη και την αντίσταση. Ακόμη και το anti-establishment μπορεί να γίνει luxury proposition.

Στον Dior, ο Jonathan Anderson κινήθηκε σχεδόν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μετά τις πειρατικές καπελαδούρες, τα παράξενα τουίντ και τις φουσκωμένες γραμμές των πρώτων συλλογών του για τον οίκο, η Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027 ήταν πολύ πιο ήσυχη. Διάφανα καρό, φορέματα με κυματιστά τελειώματα, λεπτές σιλουέτες και μια γενικότερη αίσθηση κομψότητας. Το «pretty» είναι μια λέξη που σπάνια συνδέεται με τον Anderson. Ίσως γι’ αυτό ακριβώς είχε ενδιαφέρον. Σε μια εποχή που κάθε συλλογή μοιάζει να πρέπει να συνοδεύεται από ένα μεγάλο concept, το να φτιάξεις απλώς όμορφα ρούχα είναι σχεδόν μια πράξη αυτοσυγκράτησης.

Στον Saint Laurent, ο Anthony Vaccarello διάλεξε τον εντελώς διαφορετικό δρόμο. Σχεδόν ολόκληρη η συλλογή ήταν βυθισμένη στο χρυσό: μεταλλικά σακάκια και καμπαρντίνες, φορέματα σαν από μεταλλική κλωστή, μπροκάρ παντελόνια, τεράστια κοσμήματα και πολύ ψηλά τακούνια. Ήταν μια θεατρική έξοδος μετά από δέκα χρόνια στον οίκο, με τον χρυσό να λειτουργεί σαν τελική χειρονομία.

Balmain

Και τότε εμφανίστηκε ο Julian Klausner στον Dries Van Noten και έκανε κάτι πολύ πιο σπάνιο. Διασκέδασε. Λεοπάρ φούστες, ριγέ μπλούζες ράγκμπι, ογκώδη κοσμήματα, φορέματα τυπωμένα με εικόνες παλιών ταινιών, πλαστικά μπλε δίπλα σε πράσινα που δύσκολα θα επέλεγες μόνα τους, πουκάμισα μαζεμένα στη μέση και κοστούμια με αστέρια που θύμιζαν τατουάζ εφηβείας. Η συλλογή είχε χιούμορ, χρώμα και μια ελευθερία που λείπει από αρκετές πασαρέλες, όπου όλα μοιάζουν υπερβολικά μελετημένα για να φωτογραφηθούν σωστά.

Ίσως αυτό να είναι και το πιο ενδιαφέρον συμπέρασμα από αυτή την εβδομάδα μόδας. Δεν έχουμε πάψει να εντυπωσιαζόμαστε επειδή η μόδα έγινε λιγότερο τολμηρή. Έχουμε δει απλώς πάρα πολλά. Το γυμνό, το σεξ, το άσχημο, το πολιτικό, το queer, το αντικαπιταλιστικό, το θεατρικό, το παράλογο έχουν όλα περάσει από την πασαρέλα, το εξώφυλλο και την οθόνη του κινητού.

Matières Fécales

Αυτό που μοιάζει πιο δύσκολο σήμερα είναι κάτι πολύ πιο απλό: ένα ρούχο που δεν φτιάχτηκε αποκλειστικά για να φωτογραφηθεί. Ένας συνδυασμός που δεν υπακούει στις τάσεις. Ένα χρώμα που δεν «ταιριάζει». Μια γυναίκα που φοράει λεοπάρ με ρίγες επειδή έτσι της αρέσει. Ένας σχεδιαστής που επιτρέπει στον εαυτό του να είναι αστείος, όμορφος, παράξενος ή υπερβολικός χωρίς να χρειάζεται να γράψει από κάτω τι σημαίνει. Γιατί ίσως το πραγματικά ανατρεπτικό ρούχο σήμερα να μην είναι αυτό που δείχνει περισσότερο σώμα. Είναι αυτό που αφήνει χώρο για προσωπικότητα.