Όχι μια τιράντα που ξέφυγε, ούτε ένα μαύρο στράπλες εσώρουχο, όπως είναι το bandeau, που διακρίνεται διακριτικά κάτω από το σακάκι. Κανονικό σουτιέν. Σε κοινή θέα. Μετά από τόσες δεκαετίες που προσπαθούσαμε να κρύψουμε τα εσώρουχα, τώρα πληρώνουμε ακριβά για να τα αγοράσουμε ξανά ως ρούχα.

Διαβάστε ακόμη: Η μόδα βαρέθηκε να είναι σοβαρή | Ήρθε η ώρα για λίγο υπερβολή

Τα έχουμε δει όλα. Στον οίκο Fendi, η Maria Grazia Chiuri το έκανε κυριολεκτικά θέμα συλλογής. Για την άνοιξη του 2027, σουτιέν, μεσοφόρια, σορτς τύπου μποξεράκι και κομμάτια εμπνευσμένα από τα εσώρουχα βγήκαν από το συρτάρι και μπήκαν κανονικά στην γκαρνταρόμπα. Τα σουτιέν φορέθηκαν με φούστες, μεταξωτά σορτς, ανοιχτά πουκάμισα και γούνινες εσάρπες, σαν να αποφάσισε κάποια να φύγει από το σπίτι πριν προλάβει να ολοκληρώσει το ντύσιμο της. Μόνο που εδώ το «δεν πρόλαβα» κοστίζει μερικές χιλιάδες ευρώ.

Στην Prada, το πράγμα έγινε πιο “ύπουλο”. Δαντελένια και μεταξωτά σουτιέν εμφανίστηκαν μαζί με τις χαρακτηριστικές φούστες της συλλογής, ενώ σε ορισμένες εμφανίσεις το εσώρουχο απέκτησε ακόμη και στοιχεία που θυμίζουν τσάντα. Το σουτιέν, δηλαδή, δεν είναι πλέον ένα εξάρτημα που απλώς στηρίζει το σώμα. Αποκτά τσέπες, ρόλο, κύρος και, αν χρειαστεί, χώρο για τα κλειδιά.

Ο Erdem θέλησε να εξελίξει την ίδια ιδέα, με σουτιέν διακοσμημένα με κρύσταλλα πάνω από αυστηρά λευκά πουκάμισα, σακάκια σμόκιν και ανδρικά καρό. Η αναφορά στον περφόρμερ Barbette έδωσε στη συλλογή όλη την απαραίτητη θεατρικότητα. Εδώ το εσώρουχο δεν προσποιείται καν ότι είναι πρακτικό. Είναι κόσμημα, ένα μικρό, αστραφτερό αντικείμενο που αποφάσισε να φορεθεί εκεί όπου κανονικά θα περίμενες ένα τοπ.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο όπου ένα σουτιέν μπορεί να είναι πιο επίσημο από ένα φόρεμα. Η Miu Miu είχε προετοιμάσει το έδαφος εδώ και καιρό. Η αισθητική του «δεν πρόλαβα να ντυθώ» με φούστες που φοριούνται χαμηλά, πουκάμισα που μένουν μισάνοιχτα, εσώρουχα που κάνουν επίτηδες την εμφάνιση τους, έχει μετατρέψει την αμηχανία σε τεχνική styling. Το ατημέλητο δεν είναι πλέον αποτέλεσμα βιασύνης αλλά στρατηγική.

Ο οίκος Schiaparelli, φυσικά, δεν θα μπορούσε να αρκεστεί σε ένα απλό σουτιέν. Εκεί το εσώρουχο γίνεται κόσμημα, γλυπτό, χρυσή ανατομική λεπτομέρεια. Ο Daniel Roseberry έχει κάνει το ανθρώπινο σώμα πεδίο για κάθε λογής υπερβολή, οπότε ένα σουτιέν που μοιάζει περισσότερο με κόσμημα παρά με εσώρουχο είναι σχεδόν αναμενόμενο. Στον Alaïa, αντίθετα, η σχέση με το σώμα είναι πιο άμεση. Κορσέδες, εφαρμοστά τοπ και υφάσματα που αγκαλιάζουν τη σιλουέτα συνεχίζουν την παλιά εμμονή του οίκου με τη γυναικεία καμπύλη, χωρίς καμία ανάγκη να απολογηθούν για το πόσο εφαρμοστά είναι.

Και μετά υπάρχει ο δρόμος, όπου η θεωρία γίνεται πράξη και συνήθως λίγο πιο επικίνδυνη. Μπραλέτ κάτω από φαρδύ σακάκι, κορσές με τζιν, διάφανο τοπ πάνω από σουτιέν. Σορτς τύπου μποξεράκι που έχει εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια να θυμίζει εσώρουχο και παρουσιάζεται ως κανονικό παντελόνι.

Η μόδα πέρασε δεκαετίες προσπαθώντας να απελευθερώσει το σώμα. Μετά το τύλιξε σε λύκρα, κορσέδες, μικροσκοπικά σουτιέν και υφάσματα που λειτουργούν σαν δεύτερο δέρμα και μας εξήγησε ότι αυτό είναι επίσης απελευθέρωση. Η νέα ελευθερία είναι, φαίνεται, να μην έχεις τίποτα να κρύψεις, αρκεί να φροντίζεις το ντύσιμο σου. Δεν είναι η πρώτη φορά. Η Madonna και ο Jean Paul Gaultier έκαναν τον κωνικό κορσέ πολιτιστικό γεγονός. Τα φορέματα-μεσοφόρια της δεκαετίας του ’90 έπεισαν μια ολόκληρη γενιά ότι το νυχτικό μπορεί να γίνει βραδινό φόρεμα. Η Carrie Bradshaw φόρεσε το εσώρουχο ως εξωτερικό ρούχο πριν προλάβουμε να το ονομάσουμε τάση. Και το μπλουζάκι που σήμερα θεωρούμε το πιο αυτονόητο ρούχο του κόσμου ξεκίνησε, υπενθυμίζεται, ως εσώρουχο. Άρα δεν υπάρχει τίποτα πραγματικά καινούργιο, παρά μόνο η αέναη μόδα που ανοίγει το συρτάρι, τραβάει κάτι έξω, το βαφτίζει «δήλωση» και μας το πουλάει ακριβότερα. Το ερώτημα δεν είναι πια αν θα φορέσουμε το εσώρουχο απέξω. Το ερώτημα είναι τι θα αφήσουμε για μέσα και την φαντασία.