Το σωστό παλτό. Το σωστό τζιν. Τα σωστά μοκασίνια. Η σωστή τσάντα. Το σωστό ουδέτερο. Η σωστή «επένδυση σε κομμάτια που θα φοράμε για χρόνια». Όλα πολύ λογικά, όλα πολύ υπεύθυνα, όλα τόσο άψογα που στο τέλος μοιάζουν με ενδυματολογικό κώδικα για την ρεσεψιόν ενός boutique ξενοδοχείου.

Κάπου ανάμεσα στην ήρεμη πολυτέλεια και στην εμμονή με τη λειτουργική γκαρνταρόμπα, η μόδα έχασε λίγο από το νεύρο της. Δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στην εποχή που κάθε σεζόν μάς ενημέρωνε αυστηρά ότι το νέο χρώμα είναι το λαδί, τα νέα παπούτσια είναι η πλατφόρμα και το νέο παντελόνι πρέπει να τελειώνει ακριβώς τρία εκατοστά πάνω από τον αστράγαλο. Αλλά μήπως περάσαμε στο άλλο άκρο; Μήπως φοβόμαστε τόσο πολύ να μοιάσουμε «ξεπερασμένες», ώστε τελικά μοιάζουμε όλοι μεταξύ μας; Εδώ μπαίνει η Prada.

Η Prada ποτέ δεν είχε ιδιαίτερη ανάγκη να κάνει τα ρούχα της ευχάριστα. Η γοητεία της βρίσκεται ακριβώς στην αμηχανία. Ένα κομμάτι που με την πρώτη ματιά μοιάζει λάθος, με τη δεύτερη ιδιοφυές και με την τρίτη απολύτως απαραίτητο. Άσχημα παπούτσια, περίεργες αναλογίες, συνδυασμοί που δεν θα ενέκρινε κανένας οδηγός «how to dress well». Η Prada θυμίζει ότι το στιλ δεν είναι διαγωνισμός αρμονίας.

Η Miu Miu, από την άλλη, έχει κάνει ολόκληρη καριέρα πάνω στην ιδέα ότι ένα σύνολο μπορεί να είναι λίγο αταίριαστο και, ακριβώς γι’ αυτό, ενδιαφέρον. Μίνι φούστες με υπερβολικά πρακτικά παπούτσια, κάλτσες, μοκασίνια, απρόσμενα γυαλιά και στοιχεία, κάτι που θυμίζει σχολική στολή και κάτι άλλο που μοιάζει να ξέφυγε από την ντουλάπα μιας γυναίκας που δεν έχει αποφασίσει αν πηγαίνει στο μάθημα ή στο πιο fashionable πάρτι της πόλης. Η ατέλεια εδώ δεν είναι ατύχημα αλλά ιδέα.

Στη Schiaparelli, το πράγμα γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρο. Γιατί τι νόημα έχει ένα κόσμημα αν μπορεί να είναι ένα χρυσό αυτί, ένα γιγαντιαίο μάτι ή ένα ανατομικό κόσμημα που απαιτεί δεύτερη ματιά; Η Elsa Schiaparelli είχε καταλάβει από πολύ νωρίς ότι η μόδα χρειάζεται χιούμορ. Την ευφυΐα του ανθρώπου που ξέρει ότι ένα ρούχο μπορεί να κάνει μια ολόκληρη αίθουσα να σταματήσει για λίγα δευτερόλεπτα.

Schiaparelli

Η Gucci, στις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της, έχει επίσης παίξει με αυτή την υπερβολή. Γυαλιά που φωνάζουν, loafers που δεν ζητούν άδεια, animal prints, κοσμήματα, αναφορές σε άλλες δεκαετίες, ένα συνονθύλευμα που δεν προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από τη λέξη «διαχρονικό». Γιατί το «διαχρονικό» είναι μερικές φορές απλώς ένας κομψός τρόπος να πεις «δεν θέλω να ρισκάρω».

Και μετά υπάρχει ο οίκος Alaïa, όπου το σώμα αρκεί. Ένα εφαρμοστό φόρεμα, έντονες καμπύλες, παπούτσια που θυμίζουν γλυπτά. Δεν χρειάζεται να προσθέσεις τίποτα. Ή, αν θέλεις, πρόσθεσε κάτι εντελώς παράλογο. Αυτή είναι η χαρά του σύγχρονου styling. Όχι να κάνεις όλα τα στοιχεία να συμφωνούν, αλλά να αφήσεις ένα από αυτά να διαφωνεί.

Διαβάστε ακόμη: Virginie Viard: Η αλήθεια πίσω από τον οίκο Chanel σε ένα βιβλίο-εξομολόγηση

Στον δρόμο, άλλωστε, αυτό συμβαίνει ήδη. Η γυναίκα με το τέλειο ανδρικό παλτό και τα κόκκινα πέδιλα. Ο άνδρας με το κοστούμι και το καπέλο που μοιάζει να ανήκει σε άλλη δεκαετία. Η κοπέλα με το vintage φόρεμα και τα αθλητικά. Η τσάντα-κόσμημα που δεν χωράει ούτε κινητό ούτε κραγιόν, άρα προφανώς είναι υπέροχη. Ένα ζευγάρι γυαλιά υπερβολικά μεγάλα για το πρόσωπο. Μια καρφίτσα σε λάθος σημείο. Ένα print που δεν «πηγαίνει» με τίποτα.

Αυτό είναι το ενδιαφέρον ντύσιμο. Το σημείο όπου κάτι δεν λειτουργεί απολύτως σωστά. Ο νέος “κανόνας”; Κράτα το καλό παλτό. Κράτα το τέλειο τζιν. Μην πετάξεις το λευκό πουκάμισο. Αλλά βρες και κάτι που δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να βρίσκεται εκεί. Ένα λεοπάρ παντελόνι. Ένα υπερμεγέθες σκουλαρίκι. Μια τσάντα που μοιάζει με αντικείμενο τέχνης. Ένα εμμονικό μοτίβο. Η Patricia Field έγινε διάσημη γιατί έντυνε τις ηρωίδες της στο όριο του κιτς. Sex and the city, Emily in Paris, μόδα που δεν έχει να απολογηθεί πλέον για κανένα λάθος. Πολύ απλά γιατί είναι σωστό.