Μας το έμαθε πρώτα ο οίκος The Row. Το επιβάλλουν ως άλλο dress code αρκετά πολυτελή εστιατόρια στο εξωτερικό. Λίγες ημέρες πριν ήρθε και στην χώρα μας. Η Τάμτα αποφάσισε πως προτιμά την εμπειρία από τα stories στα social media ενημερώνοντας όσους επρόκειτο να παρευρεθούν στην χτεσινή της εμφάνιση πως δεν επιτρέπεται η χρήση κινητού. No phone. Γενναίο; Ανατρεπτικό; Πρωτοφανές;

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Μαριζάννα Κίκιρη: «Η Ποινική δικηγορία απαιτεί γερό στομάχι, αλλά σε ανταμείβει και με μεγάλες συγκινήσεις»

Η “no phone” τάση έχει αρχίσει να κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος στο εξωτερικό. Οι άνθρωποι δείχνουν πως σιγά σιγά ξυπνούν από τον ψηφιακό λήθαργο στον οποίο τόσο ύπουλα έχουν υποβληθει και διεκδικούν πίσω τη ζωή τους. Από βίντεο συναυλιών πριν την επέλαση των social media, την απαγόρευση τους σε εφήβους και την επιστροφή της Σουηδίας στο παραδοσιακό σχολείο με το βιβλίο και το τετράδιο αντί του tablet, όλα δείχνουν πως αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε πως κάναμε λάθος. Και πως αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι για αυτό.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου: Ο άνθρωπος που εμπιστεύονταν κάποιοι από τους πιο διάσημους celebrities στον κόσμο, σήμερα ζει σε μοναστήρι

Δεν παίζει ρόλο αν σας αρέσει η Τάμτα ή όχι. Δεν είναι αυτό το θέμα. Έχοντας παρατηρήσει όμως ότι ενω είμαστε οι πρώτοι που ενσωματώνουμε στην κουλτούρα μας κάθε ανοησία που βλέπουμε στο εξωτερικό και οι τελευταίοι που είτε ωριμάζουμε και την αφήνουμε στην άκρη είτε είμαστε αρκετά θαραλλέοι να παραδεχτούμε ότι ήταν λάθος, η πράξη της Τάμτας φέρει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα. Όποιο και αν ήταν το κίνητρο της. Ακόμα και αν δεν ήταν ευγενές. No phone. Ζήσε για εσένα και όχι για να εντυπωσιάσεις τους άλλους. Απλά ζήσε.

Η ψηφιακή κλειδαρότρυπα είναι πια ξεπερασμένη. Και η ψηφιακή ψευδαίσθηση έχει πλέον κουράσει. Βέβαια σε αυτά τα δέκα χρόνια που κυριάρχησε δημιούργησε μια αρρώστια από την οποία δεν προβλέπεται σύντομη ίαση. Έχουμε συνηθίσει να καταγράφουμε την ζωή αντί να την ζούμε. Να την έχουμε στο βίντεο και όχι στην καρδιά μας. Να την δείχνουμε κι ας είναι ψεύτικη. Να δείχνουμε αντί να είμαστε.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Αλέξανδρος Κασσανδρινός: Αν καταφέρω να ευαισθητοποιήσω έστω και έναν άνθρωπο, αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου

Ίσως στην αρχή δυσκολευτούμε να θυμηθούμε πως να ζούμε. Ίσως σαν τους καπνιστές να μην έχουμε κάτι να κάνουμε με τα χέρια μας. Όπως κάθε εθισμός, δεν είναι εύκολο να τον ξεπεράσουμε. Ειδικά για τους νεότερους που δεν είχαν προλάβει να ζήσουν τι σημαίνει να πηγαίνεις σε μια συναυλία και να γυρίζεις ώρες αργότερα με βραχνή φωνή γιατί ούρλιαζες τους στίχους των τραγουδιών ακόμα κι αν τους θυμόσουν λάθος. Τα ανακατωμένα μαλλιά στο τέλος της βραδιάς από το χοροπηδητό. Το χαμόγελo στο πρόσωπο που δεν έλεγε να σβήσει για την βραδιά που συζητούσαμε και ξαναζούσαμε για μέρες. Ξανα-ζούσαμε. Γιατί την ζούσαμε, δεν ήμασταν απλά εκεί.

Μην φοβηθείτε. Όσο κι αν σας φανεί πρωτόγνωρο. Το “like” ενός άγνωστου δεν είναι ζωή. Είναι εξάρτηση. Αν είμαστε όλοι πρόθυμοι να ξαναρχίσουμε να ζούμε, υπάρχει ελπίδα. Κι αν η προσπάθεια γίνει συλλογική, υπάρχει μεγαλύτερη. No phone baby. Χόρεψε τη ζωή.

Photo Credit: Εurovision