Η μόδα ήταν ανέκαθεν ένας χώρος που δοκίμαζε και αμφισβητούσε τα όρια ώστε να τα διευρύνει. Τα κωνικά σουτιέν του Gaultier για τη Madonna, οι αποκαλυπτικές διαφημίσεις των αρωμάτων του Calvin Klein του Bruce Weber και του Mario Sorrenti καθώς και οι σοκαριστικές καμπάνιες της Benetton του Oliviero Toscani σημάδεψαν τα ’90s σπάζοντας κάθε στερεότυπο. Ωστόσο, στην εποχή της κυριαρχίας των social media, η δημιουργική ελευθερία των προηγούμενων δεκαετιών συγκρούεται ολοένα και περισσότερο με τους αλγόριθμους και τις πολιτικές περιεχομένου των μεγάλων ψηφιακών πλατφορμών.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Η μεγαλύτερη απελευθέρωση είναι να μη σε αφορούν οι εκπτώσεις

Η αντίφαση είναι εμφανής. Το Instagram και το TikTok έχουν μετατραπεί, κακώς αν θέλετε τη γνώμη μας, στα σημαντικότερα εργαλεία προβολής για σχεδιαστές και brands. Ταυτόχρονα όμως, οι ίδιες αυτές πλατφόρμες επιβάλλουν κανόνες που συχνά θεωρούνται ασαφείς ή επιλεκτικοί, περιορίζοντας εικόνες που περιλαμβάνουν γυμνό ή διαφάνειες συχνά χωρίς να διαχωρίζουν την πορνογραφία από την καλλιτεχνική ή editorial φωτογραφία. Έτσι, η βιομηχανία που βασίζεται στην οπτική έκφραση καλείται να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις αλγορίθμων που δεν αξιολογούν πάντοτε την πρόθεση ή το καλλιτεχνικό πλαίσιο.

Το αποτέλεσμα είναι μια νέα μορφή λογοκρισίας. Όχι απαραίτητα από κυβερνήσεις ή θεσμούς, αλλά από ιδιωτικές τεχνολογικές εταιρείες που καθορίζουν τι θεωρείται κατάλληλο για τους  χρήστες τους.  Η εποχή της λεγόμενης algorithmic modesty, της αλγοριθμικής σεμνότητας, αλλάζει αθόρυβα τον τρόπο με τον οποίο οι δημιουργοί παρουσιάζουν τη δουλειά τους. Απευθύνουμε όμως τη μόδα σε ανθρώπους ή αλγόρυθμους;

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Τα λουλούδια στην πασαρέλα του Ralph Lauren και ο υπό εξαφάνιση ρομαντισμός

Η “εγκλωβισμένη” μόδα αναζητά τρόπο να αντιδράσει. Αυτή ακριβώς η πραγματικότητα έχει οδηγήσει ήδη ένα κομμάτι της βιομηχανίας σε μια πλατφόρμα που μέχρι πρότινος θεωρούνταν απαγορευμένη για τη μόδα, το OnlyFans. Παρά το γεγονός ότι το εξακολουθεί να συνδέεται στη συλλογική συνείδηση με το περιεχόμενο για ενηλίκους, αρκετοί σχεδιαστές το αντιμετωπίζουν πλέον ως έναν χώρο όπου μπορούν να δημιουργήσουν χωρίς τον φόβο της λογοκρισίας.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο Rick Owens. Ο Αμερικανός σχεδιαστής διατηρεί λογαριασμό στην πλατφόρμα αφιερωμένο στις περίφημες φωτογραφίες των ποδιών του. Ακραίο θα πείτε. Αλλά αυτός ήταν πάντα ο Rick Owens. Και δεν είναι ο μόνος. Άλλωστε αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να εστιάσουμε στο μήνυμα αυτής της πράξης. Ο δημιουργός πρέπει να επιλέγει ο ίδιος το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα παρουσιαστεί η δουλειά και η εικόνα του.

Στην πλατφόρμα έχουν ήδη αποκτήσει παρουσία η Collina Strada, η Elena Velez, ο σχεδιαστής κοσμημάτων Johnny Hoxton, αλλά και το brand ανδρικών ρούχν LGN του Γάλλου Louis-Gabriel Nouchi. Ο Nouchi αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της νέας σχέσης ανάμεσα στη μόδα και το OnlyFans. Μέσα από το κανάλι του δημοσιεύει αποκλειστικά mini films, backstage από τις συλλογές του, πειραματικά projects και συνεργασίες με καλλιτέχνες, ενώ συμμετείχε και στο Fashion Files του OFTV, της δωρεάν streaming πλατφόρμας του OnlyFans.

Η μόδα βρίσκεται έτσι αντιμέτωπη με μια νέα μορφή τεχνολογικού συντηρητισμού. Έναν συντηρητισμό που δεν βασίζεται σε ηθικές αξίες αλλά σε αδιαφανείς αλγόριθμους, οδηγίες προς τους διαφημιζόμενους και αυτοματοποιημένα συστήματα εποπτείας. Η αποκλειστικότητα γίνεται η νέα πολυτέλεια και η στροφή προς το OnlyFans δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο. Συμβαδίζει με μια γενικότερη αλλαγή στον τρόπο που οι δημιουργοί επικοινωνούν με το κοινό τους.

Δημοσιογράφοι δημιουργούν newsletters στο Substack, καλλιτέχνες χτίζουν κοινότητες στο Discord, δημιουργοί περιεχομένου επενδύουν σε συνδρομητικές πλατφόρμες και οίκοι μόδας αναζητούν πιο κλειστά οικοσυστήματα επικοινωνίας. Η μαζικότητα δεν έχει νόημα. Το μέλλον δεν ψάχνει viral στιγμές. Μετά από μια δεκαετία κυριαρχίας των social media, το κοινό τα έχει συνηθίσει τόσο πολύ που τα αντιμετωπίζει σαν την τηλεόραση στο σαλόνι του. Μπορεί να είναι ανοικτή. Αλλά σπάνια την παρακολουθεί ουσιαστικά κάποιος.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Ένα φόρεμα από πούδρες και πόσο ακόμα αντέχουμε να βλέπουμε τις Jenners

Αυτό είναι απόλυτα λογικό και αναμενόμενο. Ο υπερκορεσμός είναι πάντα η αρχή του τέλους ακόμα και για μια θεωρητικά καλή ιδέα. Μπορεί να μην αλλάζει ο κόσμος σε μια μέρα. Αλλάζει όμως. Το Only Fans μπορεί να είναι μια σπασμωδική κίνηση του κλάδου της μόδας απέναντι στην λογοκρισία και την ανοησία. Είναι όμως μια αντίδραση. Ένα ζωτικό σημάδι. Ο “ασθενής” μοιάζει να ξυπνά από το κώμα. Έστω και με αυτόν τον παράδοξο τρόπο.

Photo Credits: @katemossagency / Burberry Campaign