Μελέτης Ηλίας: “Μαθαίνουμε από τις απώλειες αλλά όταν πια είναι αργά”

Ο Μελέτης Ηλίας είναι εξαιρετικός στην κωμωδία αλλά και το δράμα. Αν έπρεπε να τον περιγράψουμε με λίγες λέξεις, θα κέρδιζε η λέξη”οικείος” . Όχι μόνο γιατί το τηλεοπτικό σόι του μας θυμίζει κάτι από το δικό μας. Αλλά γιατί τον νιώθουμε “δικό μας”. Γιατί θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο κολλητός μας φίλος.

Αυτό το καλοκαίρι επέστρεψες στον ρόλο του Κρέοντα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Έχεις αλλάξει την ερμηνευτική σου προσέγγιση; Ανακάλυψες κάποια καινούρια πτυχή του;

Αυτό που παρατηρώ τη δεύτερη χρονιά είναι ότι όλη η παράσταση έχει μεστώσει. Έχουμε βρει τα πατήματα μας και διαρκώς όσες παραστάσεις και να κάνουμε, έχουμε ξεπεράσει τις 70 με τις περσινές, κάθε παράσταση είναι μια αφορμή να ανακαλύψεις καινούρια πράγματα και για το έργο και για τον ρόλο και για τις σχέσεις μεταξύ των ηρώων του έργου και των ηθοποιών. Είναι μεγάλη χαρά που επανήλθαμε με την Αντιγόνη για δεύτερο καλοκαίρι γιατί παρόλο που είναι η ίδια παράσταση, είναι μια εξέλιξη για όλους μας.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Γιώργος Βάλαρης: “Ένα καινούριο θέατρο είναι ίσως η πιο παράτολμη πράξη αισιοδοξίας”

Το κοινό χαρακτηρίζει διαχρονικά τον Κρέοντα ως “τύρρανο”. Πιστεύετε ότι υπάρχει κάποιο ελαφρυντικό που μπορούμε να του αποδώσουμε ώστε να γίνει πιο συμπαθής;

Νομίζω ότι ο Σοφοκλής αριστοτεχνικά τον έχει βάλει σε αυτή τη διαδρομή που βήμα βήμα, σκηνή τη σκηνή γίνεται όλο και πιο αντιπαθής έτσι ώστε στο τέλος να είναι πιο εκκωφαντική η πτώση του και να φτάσεις έχοντας τον νεκρό Αίμονα στην αγκαλιά του έως και να τον συμπαθήσεις ή να βρεις ένα ψήγμα δικαιολογίας για την τυραννική συμπεριφορά του.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης Θέμης Μουμουλίδης προσεγγίζει την τραγωδία με ένα πολύ σύγχρονο τρόπο. Θεωρείτε ότι αυτό είναι το κλειδί της επιτυχίας της;

Θα έλεγα ότι την αντιμετωπίζει με έναν πολύ έντιμο τρόπο χωρίς να βάζει νεοτερισμούς οι οποίοι εκ των πραγμάτων τους πετάει έξω αυτό το κείμενο. Βάζει όμως σύγχρονα στοιχεία τα οποία τη φέρνουν πιο κοντά στο σημερινό θεατή κρατώντας καθαρό και ευανάγνωστό το λόγο της τραγωδίας του Σοφοκλή.

Αυτό θεωρώ ότι είναι το κυριότερο ατού της παράστασης και κάθε παράστασης που ανεβάζει οποιοσδήποτε σύγχρονος δημιουργός. Δεν μπορεί να ξεπεράσει αυτό το αριστούργημα που λέγεται Αντιγόνη και τον μεγάλο μας ποιητή που λέγεται Σοφοκλής. Σκύβεις το κεφάλι και προσπαθείς να πας με τα νερά του κειμένου και να υπηρετήσεις πιστά το όραμα του μεγάλου αυτού τραγωδού.

Ο Κρέοντας χάνει σχεδόν τα πάντα πριν καταλάβει το λάθος του. Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι μαθαίνουμε μέσα από τις απώλειες;

Δυστυχώς οι άνθρωποι μαθαίνουμε από τις απώλειες αλλά μαθαίνουμε όταν πια είναι αργά. Αυτό είναι και το νόημα του έργου ότι όσο πιο νωρίς καταλάβεις το λάθος που κάνεις τόσο πιο ευεργετικό θα είναι για το υπόλοιπο της ζωής σου. Είναι νομίζω μάθημα για κάθε θεατή για τον τρόπο αντιμετώπισης της ζωής του και δεν είναι τυχαίο που διδάσκεται στα σχολεία μας μέχρι και σήμερα.

Αν ζούσε σήμερα ο Κρέοντας, τον φαντάζεστε ως πολιτικό ηγέτη ή ένα “ψυχρό” επιχειρηματία;

Νομίζω ότι ο Κρέοντας σήμερα θα ήταν ένας συνδυασμός. Είναι νομίζω πολύ κοντά στην εικόνα που έχουμε για τον Πρόεδρο της Αμερικής που είναι από τη μία ένας στυγνός επιχειρηματίας από την άλλη ένα πολιτικό πρόσωπο που μπροστά στο κέρδος δεν καταλαβαίνει τίποτα. Νομίζω κάπως έτσι θα ήταν ένας σύγχρονος Κρέοντας.

Αποχαιρετήσατε το κοινό της τηλεοπτικής σειράς “Το σόι σου” και ανανεώσατε το ραντεβού σας για το φθινόπωρο. Τι κάνει αυτή τη σειρά τόσο αγαπητή;

Νομίζω το νούμερο ένα στοιχείο της επιτυχίας είναι οι σχέσεις μεταξύ μας. Οι σχέσεις μεταξύ των ηθοποιών, μεταξύ του συνεργείου, της παραγωγής, αυτή η χημεία που υπάρχει όλα αυτά τα χρόνια είναι το πιο δυνατό χαρτί αυτής της σειράς. Οποιοδήποτε κείμενο, που έρχονται πολύ ωραία και καλογραμμένα κείμενα στα χέρια μας το κάνουμε δικό μας, δίνουμε χώρο στον συνάδελφο να αναπνεύσει, να πει το αστείο, να πούμε εμείς μετά το δικό μας. Κάτι το οποίο δεν είναι αυτονόητο, να υπάρχει αυτή η μεγαλοψυχία και η γενναιοδωρία από όλους τους ηθοποιούς. Νομίζω αυτό είναι το στοιχείο που την κάνει τόσο αγαπητή και θα την κάνει για πολύ καιρό ακόμα.

Ανακοινώθηκε επίσης ότι θα την επόμενη σεζόν θα είστε στον “Βυσσινόκηπο” δίπλα στην Κάτια Δανδουλάκη. Γιατί το θέατρο αγαπά τόσο πολύ τα έργα του λεγόμενου κλασικού ρεπερτορίου;

Νομίζω ότι αυτά τα έργα είναι αριστουργήματα γιατί όσα χρόνια και να περάσουν, οι αξίες που διαπραγματεύονται είναι σύγχρονες και επικοινωνούν πάρα πολύ με το σήμερα. Aνατρέχουμε στα κλασικά αυτά αριστουργήματα γιατί τα σύγχρονα έργα δεν έχουν καταφέρει νομίζω να φτάσουν το μέγεθος αυτών των κειμένων.

Για τον ηθοποιό, είναι μεγάλο όπλο το να έχει την τύχη να παίζει τέτοιους ρόλους και να συμμετέχει σε τέτοια έργα γιατί εξελίσσεται και ανακαλύπτει πράγματα για την υποκριτική του, για την ζωή του, για την ύπαρξή του ως καλλιτέχνης. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά να παίζω σε ένα θέατρο όπως το θέατρο Κάτια Δανδουλάκη με αυτή τη μεγάλη κυρία του θεάτρου μας.

Τι μαθήματα μας προσφέρει το θέατρο που κανένα άλλο μέσο δεν μπορεί να προσφέρει;

Το θέατρο είναι ένα ζωντανός οργανισμός. Πηγαίνεις, ακούς, αφουγκράζεσαι την ανάσα του ηθοποιού. Ακόμα και το λάθος του, το τυχαίο, αυτό που μπορεί να συμβεί από παράσταση σε παράσταση, που δεν μπορεί να αποτυπωθεί σε μια σειρά στην τηλεόραση ή σε μια ταινία.

Νομίζω ότι αυτό είναι κάτι το οποίο καμία τεχνολογία δεν θα το υπερκαλύψει, κανένα AI δεν θα μπορέσει να το αντικαταστήσει, Αυτή η αναπνοή, αυτή η ανάσα και το χτύπημα πάνω στο σανίδι δεν θα αντικατασταθεί με τίποτα.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Αλέκος Συσσοβίτης: “Αν συγκινηθείς στο θέατρο, μπορεί να σπάσει η καρδιά σου”

Πως αντιδράτε όταν μια επιτυχία δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες για την επόμενη δουλειά σας; Είναι κίνητρο ή πίεση για εσάς;

Νομίζω ότι σε στιγμές λειτουργεί ως κίνητρο και σε στιγμές ως άγχος. Σε κάθε δουλειά πρέπει να ξεκινάς από το μηδέν, χωρίς να θεωρείς τίποτα δεδομένο. Σε κάθε δουλειά υπάρχει ο κίνδυνος να φας τα μούτρα σου. Κι αυτό όμως είναι χρήσιμο και μέσα στο παιχνίδι.

Θεωρώ τον εαυτό μου τρομερά τυχερό, που μέσα σε όλη αυτή την 20ετία της επαγγελματικής μου πορείας υπάρχω στο χώρο, δουλεύω ακατάπαυστα με τις επιτυχίες και τις αποτυχίες, τις ανηφόρες και τις κατηφόρες. Με ενδιαφέρει να συνεργάζομαι με ανθρώπους που αγαπούν την δουλειά το ίδιο με μένα.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Λένα Παπαληγούρα: “Όταν ακούω το χειροκρότημα, η πρώτη μου σκέψη είναι η ευγνωμοσύνη.”

Αν σε δέκα χρόνια κάναμε ξανά αυτή τη συνέντευξη, τι θα θέλατε να έχει αλλάξει στη ζωή σας και την καριέρα σας;

Θα ήθελα να έχω υγεία, να συνεχίζω να δουλεύω με την ίδια όρεξη, το ίδιο κέφι και το ίδιο μεράκι και να μου δίνεται η δυνατότητα να αντιμετωπίζω τέτοιους ρόλους, τέτοια έργα με τις ίδιες αντοχές που θα είναι λίγο δύσκολο βέβαια αλλά με περισσότερη σοφία και περισσότερη εμπειρία.

Photo Credits: 25seasonart / @meletis_ilias/ Πηνελόπη Παπανικολάου