Παλαιότερα ήταν η φατσούλα με τα μαύρα γυαλιά ηλίου και ακόμη πιο παλιά εκείνη με το κλειστό μάτι. Οι καρδιές παραμένουν σταθερή αξία. Κόκκινες ή μοβ. Μόνες τους, χωρίς εξηγήσεις.

Γράφω ένα μήνυμα, το ξαναδιαβάζω και στο τέλος προσθέτω ένα μικρό εικονίδιο. Ένα χαμόγελο, μια καρδιά, ένα σύμβολο. Ιμοτζάρω. Και κάπου εκεί γεννιέται η απορία: τι ακριβώς επικοινωνούμε με όλα αυτά τα μικροσκοπικά σχέδια που έχουν κατακλύσει τα μηνύματά μας; Προσπαθούμε να δώσουμε χρώμα στις λέξεις μας ή μήπως κρύβουμε πίσω από αυτά την αδυναμία μας να εκφράσουμε καθαρά τα συναισθήματά μας;

Διαβάστε ακόμη: Τι πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς για τα emojis των παιδιών

Από τα θαυμαστικά στα emojis

Κάποτε για να δείξουμε ενθουσιασμό βάζαμε περισσότερα θαυμαστικά. Τώρα έχουμε emojis, GIFs και αυτοκόλλητα. Η γραπτή επικοινωνία απέκτησε εικόνες, εκφράσεις και μικρές «χειρονομίες». Ένα μήνυμα χωρίς κανένα σύμβολο μπορεί να μοιάζει ψυχρό, ακόμη κι όταν δεν είναι. Ένα απλό «ευχαριστώ» μπορεί να αποκτήσει διαφορετική διάθεση με ένα χαμόγελο στο τέλος. Ένα «εντάξει» μπορεί να ακούγεται λιγότερο απότομο με μια μικρή καρδιά ή μια χαμογελαστή φατσούλα. Τα emojis έγιναν ένας τρόπος να συμπληρώνουμε όσα η οθόνη δεν μπορεί να μεταφέρει: τον τόνο της φωνής, το βλέμμα, τη διάθεση.

Όταν όμως τα πολλά γίνονται υπερβολή

Όπως συμβαίνει με όλα, η υπερβολή αλλάζει το αποτέλεσμα. Δεν χρειάζεται κάθε πρόταση να συνοδεύεται από ένα burger, ένα cookie, ένα φιλί, ένα ουράνιο τόξο και ένα σύμβολο ειρήνης. Υπάρχουν στιγμές που τα πολλά εικονίδια αφαιρούν αντί να προσθέτουν. Σε ένα σοβαρό μήνυμα, σε μια επαγγελματική συζήτηση ή σε μια δύσκολη στιγμή, ένα emoji μπορεί να αποδυναμώσει αυτό που θέλουμε πραγματικά να πούμε. Γιατί μερικές φορές οι λέξεις χρειάζονται χώρο για να σταθούν μόνες τους.

Η νέα μας ψηφιακή έκφραση

Τα emojis, πάντως, δεν είναι απλώς διακοσμητικά. Έχουν γίνει μέρος της σύγχρονης γλώσσας. Δημιουργούν έναν κοινό κώδικα ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών και πολιτισμών. Μπορεί να μοιάζουν παιδικά ή υπερβολικά, όμως ανταποκρίνονται σε μια πραγματική ανάγκη: θέλουμε η ψηφιακή επικοινωνία να έχει συναίσθημα.

Το πιο δημοφιλές emoji παγκοσμίως παραμένει εκείνο με το μεγάλο χαμόγελο και τα δάκρυα χαράς — το περίφημο Face with Tears of Joy. Για κάποιους είναι διασκεδαστικό, για άλλους λίγο ξεπερασμένο ή ακόμη και κακόγουστο. Ακολουθεί η φατσούλα με τις καρδιές στα μάτια, που δηλώνει ενθουσιασμό και λατρεία.

Τελικά, να ιμοτζάρουμε ή όχι;

Ίσως η απάντηση βρίσκεται στην ισορροπία. Ένα emoji μπορεί να κάνει ένα μήνυμα πιο ζεστό, να δείξει χιούμορ, να αποφύγει μια παρεξήγηση. Δεν μπορεί όμως να αντικαταστήσει την πραγματική έκφραση, την ουσιαστική συζήτηση και τις λέξεις που δυσκολευόμαστε κάποιες φορές να πούμε. Τα μικρά αυτά σύμβολα δεν είναι ούτε η σωτηρία ούτε η καταστροφή της επικοινωνίας μας. Είναι απλώς η νέα μορφή των παλιών μας χειρονομιών.

Άλλωστε, πριν από τα emojis είχαμε τα χαμόγελα, τα βλέμματα και τις εκφράσεις του προσώπου. Τώρα τα στέλνουμε σε μια μικρή οθόνη. Το θέμα δεν είναι αν θα βάλουμε μια καρδιά στο τέλος ενός μηνύματος. Το θέμα είναι αν πίσω από αυτήν υπάρχει πραγματικό συναίσθημα.