Τα ’90s δεν ήταν η αρχή του party. Ήταν το τέλος του. Το τέλος διαδοχικών δεκαετιών απεριόριστης δημιουργικότητας στη μόδα. Χωρίς λογοκρισία και αποκλειστικό στόχο το κέρδος. Μια μόδα οπού η έμπνευση ερχόταν από παντού, τα supermodels ήταν οι μοναδικές διασημότητες που είχαν σημασία, τα budget και οι “αγελάδες” ήταν παχυλά. Μια εποχή αρκετά ελιτίστικη με λίγους αλλά πραγματικά διάσημους και ένα κοινό που ανυπομονούσε να αγοράσει τα περιοδικά για να “ρουφήξει” κάθε σελίδα τους. Το τέλος της εποχής των iconic girls και των iconic looks που θα θυμόμαστε για πάντα.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Έλενα Γαλύφα: “Δεν πιστεύω ότι υπάρχει τέλειο στιλ. Υπάρχει μόνο αυθεντικό.”

made_in_the_90s

Το περιοδικό EE72 του Edward Enningful, πρώην αρχισυντάκτη της βρετανικής Vogue, δημοσίευσε ένα editorial με τον τίτλο “Made in the ’90s” που μας θύμισε ακριβώς αυτό. Πόσο fabulous ήταν τα ’90s. Με την Cindy Crawford, την Linda Evangelista αλλά και την Gigi Hadid ως Elizabeth Hurley με το ιστορικό μαύρο φόρεμα με τις χρυσές παραμάνες του Versace που φορούσε το 1994 στην πρεμιέρα του “Four Weddings a Funeral” συνοδεύοντας τον Hugh Grant. Και οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι δεν μπορούμε να αντισταθούμε στην γοητεία τους. Και των supermodels και των ’90s.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Η απόλυτη παρακμή: Διαιτητής διέκοψε ματς στο US Open γιατί influencers ενοχλούσαν παίκτες και θεατές

Τι είχαν αυτά τα κορίτσια; Τι είχε αυτή η εποχή; Είχαν μια προσωπική ιστορία που έμοιαζε με όνειρο. Ήταν τα κορίτσια που κάποιος ανακάλυψε στο μετρό, το λεωφορείο ή μια ντίσκο. Πανέμορφα χωρίς γεωμετρικά ζυγωματικά και πολλαπλές πλαστικές επεμβάσεις. Κορίτσια της διπλανής πόρτας κι όχι nepo babies με προδιαγεγραμμένο μέλλον και ανοιχτές πόρτες. Όλα είχαν έναν ρομαντισμό που μας έδινε το δικαίωμα να ονειρευόμαστε.

Οι αναλογικές φωτογραφίες που απαιτούσαν γνώση και καλλιτεχνική ματιά, τα κλικ, τα φιλμ, τα περιοδικά. Όλα είχαν την μαγεία της διαδικασίας. Όλα περνούσαν από τα χέρια ανθρώπων με μεράκι και μια “τρέλα” για δημιουργία. Η περιορισμένη ροή πληροφορίας μας έκανε να τα αναζητούμε πιο πολύ. Προσέθετε αξία. Έπρεπε να κατακτήσουμε τη μόδα. Θέλαμε να την κατακτήσουμε. Η περιορισμένη προσβασιμότητα προσέδιδε ένα μυστήριο. Μας έκανε να νιώθουμε πως ανήκουμε στους “εκλεκτούς”.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Πούλιες ή τζιν; Η Βίκυ Καγιά μας αρέσει ό,τι κι αν φοράει

Λίγα χρόνια αργότερα, το party τελείωσε. Σταδιακά όλα έγιναν όλο και πιο μαζικά. Τα ρούχα, οι άνθρωποι, η νοοτροπία. Μετά από σχεδόν τρεις δεκαετίες ήρθε ο κορεσμός. Θέλουμε πίσω τα ’90s. Τα αληθινά κορίτσια, τα βράδια που βγαίναμε για να χορέψουμε, τις αφίσες και τις στοίβες των περιοδικών στα δωμάτια μας. Τα τελευταία χρόνια, η νοσταλγία επεκτείνεται από εμάς που τα ζήσαμε στην Gen Z που τα έμαθε από τις ιστορίες μας. Τις αναμνήσεις μας. Ήταν όντως fabulous τα 90s. Please bring them back.

Photo Credits: @ee72