Και μετά, όταν η πραγματικότητα επιστρέφει, όλοι προσποιούνται ότι έπεσαν από τα σύννεφα. Η υπόθεση John Galliano είναι ακριβώς αυτό. Γιατί δύσκολα βρίσκεις σχεδιαστή που να έχει αλλάξει τόσο πολύ τη σύγχρονη μόδα, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Ο Τζον Γκαλιάνο δεν είναι απλώς ένας δημιουργός με φαντασία. Υπήρξε ο άνθρωπος που μπορούσε να μετατρέψει μια επίδειξη μόδας σε θεατρική παράσταση, ένα couture φόρεμα σε ρόλο, μια συλλογή σε ολόκληρο σύμπαν. Στον ιστορικό οίκο Dior έκανε την υψηλή ραπτική παγκόσμιο θέαμα. Αργότερα, στον Maison Margiela, απέδειξε ότι μπορούσε να πάρει έναν σχεδόν ιερό κώδικα της μόδας και να τον ξαναγράψει με τον δικό του τρόπο. Χωρίς να προδώσει το DNA του οίκου.

Διαβάστε ακόμη: Ο Galliano είπε όχι στο Met. Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα

Ακριβώς γι’ αυτό η επιστροφή του ήταν τόσο εντυπωσιακή. Και ακριβώς γι’ αυτό η απόφαση του Metropolitan Museum of Art να του αφιερώσει έκθεση ήταν τόσο βαριά. Κανείς δεν είχε φανταστεί μία ρετροσπεκτίβα. Μιλάμε για το Costume Institute του Met, τον χώρο που έχει τη δύναμη να αποφασίζει ποια ονόματα της μόδας περνούν από το εφήμερο στο ιστορικό.

Και εδώ ξεκινά μάλλον το πρόβλημα. Ο John Galliano είναι ακόμη ζωντανός, ενεργός, μέρος της βιομηχανίας μόδας. Δεν είναι μια φιγούρα του παρελθόντος την οποία μπορούμε να εξετάσουμε με την απόσταση που προσφέρει ο χρόνος αλλά ένας σχεδιαστής που εξακολουθεί να έχει θέση στη μόδα, ενώ η μόδα εξακολουθεί να έχει λόγο στη δική του αποκατάσταση. Κανείς δεν έχει ξεχάσει πως το 2011, τα αντισημιτικά και ρατσιστικά ξεσπάσματά του οδήγησαν στην απόλυση του από τον Dior και στην καταδίκη του από γαλλικό δικαστήριο. Ακολούθησαν χρόνια σιωπής, απολογιών, προσπάθειας επανόρθωσης και τελικά επιστροφής. Η Anna Wintour, η σιδηρά κυρία της αμερικανικής και της παγκόσμιας μόδας, ήταν από τους ανθρώπους που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να ανοίξει ξανά η πόρτα.

Η μόδα, λοιπόν, του έδωσε δεύτερη ευκαιρία. Το Met πήγε να του δώσει και μια θέση στο μουσείο. Και ξαφνικά, όταν άρχισαν οι αντιδράσεις, η πόρτα έκλεισε. Ξανά. Εξαφανίστηκαν οι χορηγοί, ακυρώθηκε η έκθεση, το Met Gala, ακυρώθηκε ο Γκαλιάνο. Αυτό είναι που ίσως ενοχλεί περισσότερο. Όχι ότι το Met άλλαξε γνώμη. Ένα μουσείο δικαιούται να επανεξετάζει τις αποφάσεις του. Η συζήτηση άρχισε μόλις η επιλογή έγινε άβολη. Γιατί όλα αυτά ήταν γνωστά χρόνια τώρα.

Ήταν γνωστό το 2011, μαζί και η καταδίκη. Ήταν γνωστή η επιστροφή του. Ήταν γνωστός ο ρόλος της Άννα Γουίντουρ. Ήταν γνωστό ότι ο Τζον Γκαλιάνο θα συμμετείχε ενεργά στην έκθεση και οι καλεσμένες θα φορούσαν δημιουργίες του. Ήταν γνωστό ότι επρόκειτο για έναν εν ζωή σχεδιαστή. Τίποτα δεν εμφανίστηκε από το πουθενά. Ακόμη και η σύγκριση με την Coco Chanel δεν λύνει το πρόβλημα. Η Chanel ήταν νεκρή όταν το Met παρουσίασε την έκθεσή της το 2005. Ο Galliano είναι εδώ. Κι αυτό αλλάζει τα πάντα. Όταν ένας εν ζωή δημιουργός τιμάται από το ισχυρότερο ίσως μουσείο μόδας στον κόσμο, η αναγνώριση δεν είναι μόνο ιστορική. Είναι και απόλυτα σημερινή.

Και μετά ήρθε η φράση της Anna Wintour ότι ήταν «John’s decision». Εδώ η μόδα αποκτά σχεδόν χιουμοριστική διάσταση. Όταν ο Galliano επιστρέφει, όλοι μιλούν για το ταλέντο του. Όταν το Met τον επιλέγει, είναι μια σπουδαία καλλιτεχνική προσωπικότητα. Όταν ξεσπά η κρίση, ξαφνικά η απόφαση γίνεται δική του.

Δεν θα θέλαμε όλοι να δούμε την ιδιοφυΐα δίπλα στην αυτοκαταστροφή; Το φόρεμα δίπλα στη δημόσια εικόνα του ανθρώπου που το δημιούργησε; Την απολογία δίπλα στην επιστροφή; Αυτό θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον. Mόδα χωρίς αγιογραφία. Με αντιφάσεις και δεύτερες ευκαιρίες. Το Met είχε την ευκαιρία να κάνει μια δύσκολη έκθεση για έναν δύσκολο άνθρωπο. Αντί γι’ αυτό, έκανε μια δύσκολη επιλογή και μετά την ακύρωσε. Και τελικά δεν είναι ο John Galliano που βγήκε περισσότερο εκτεθειμένος. Είναι το ίδιο το σύστημα της μόδας που πρώτα τον αποκατέστησε, μετά τον έκανε μουσειακό και, μόλις χρειάστηκε να υπερασπιστεί την επιλογή του, προτίμησε να κοιτάξει αλλού. Και να κάνει cancel.