Λίγο πριν από την πολυαναμενόμενη επιστροφή της στη σκηνή, η Σελίν Ντιόν εμφανίστηκε έξω από το ξενοδοχείο Le Royal Monceau φορώντας Alaïa από τη συλλογή Winter/Spring 2027 και, μέσα σε λίγα λεπτά, βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο. Όχι μόνο επειδή ήταν η πρώτη ουσιαστική δημόσια εμφάνισή της εδώ και περίπου 18 μήνες, αλλά επειδή η εικόνα της είχε κάτι που σπανίζει όλο και περισσότερο στις δημόσιες εμφανίσεις των celebrities. Αμεσότητα.

Η επιλογή της ήταν ένα μαύρο ρούχο, αλλά κάθε άλλο παρά προβλέψιμο. Η καμπαρντίνα του Alaïa δεν ακολουθεί την αυστηρή, καθαρή γραμμή του κλασικού trench. Το ύφασμα ανοίγει στα πλάγια, δημιουργεί όγκο και κινείται μαζί με το σώμα, ενώ τα σουέντ μποτάκια με τα cut-outs λειτουργούν σαν έργα τέχνης-γλυπτά. Τα υπερμεγέθη γυαλιά ηλίου ολοκληρώνουν την εικόνα, χωρίς όμως να την κάνουν απρόσωπη. Θα ήταν εύκολο να πει κανείς ότι η Σελίν Ντιόν φόρεσε τη “στολή” του φθινοπώρου. Στην πραγματικότητα πήρε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ρούχα του Παρισιού και το έκανε δικό της.

Αυτό είναι που εξακολουθεί να μας αρέσει στο στιλ της Celine Dion. Ποτέ δεν υπήρξε γυναίκα που ντύθηκε για να περάσει απαρατήρητη. Ακόμη και όταν φοράει μαύρο, υπάρχει πάντα μια ένταση στη σιλουέτα, μια υπερβολή στην κατασκευή, κάτι που αρνείται να γίνει απλώς «κομψό». Η μόδα πάνω της δεν λειτουργεί σαν διακόσμηση. Είναι χαρακτήρας. Είτε βρίσκεται στη σκηνή, είτε έξω από το ξενοδοχείο της.

Ναι προσέχω τι φοράω, αγαπάω τη μόδα, ξεχωρίζω σχεδιαστές και brands αλλά μπορεί και να είμαι αμακιγιάριστη, να έχω ανάγκη από προστασία, ένα ρούχο-στολή και τα γυαλιά ηλίου μου για να μπορώ να χαμογελάω και να γιορτάζω μαζί με τον κόσμο που με συνοδεύει όλα αυτά τα χρόνια την επιστροφή μου στη ζωή.

Όμως αυτή τη φορά το ρούχο δεν ήταν το πιο δυνατό στοιχείο της εικόνας. Ήταν η σχέση της με τους ανθρώπους που την περίμεναν. Η Σελίν Ντιόν σταμάτησε, χαιρέτησε, χαμογέλασε, ανταποκρίθηκε στους θαυμαστές και στους φωτογράφους. Δεν έδειχνε να αντιμετωπίζει τον Τύπο σαν ενοχλητική υποχρέωση ούτε τους ανθρώπους απέναντί της σαν ένα ακόμη background για μια φωτογραφία. Μια ντίβα που δεν είναι ντίβα.

Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ στις «αυθόρμητες» εικόνες που είναι στην πραγματικότητα απόλυτα ελεγχόμενες, ώστε μια στιγμή πραγματικής αμηχανίας, συγκίνησης ή χαράς μοιάζει σχεδόν αναχρονιστική. Η Σελίν Ντιόν δεν προσπάθησε να κρύψει την ένταση της στιγμής. Τα γυαλιά έκρυβαν το βλέμμα, όχι όμως την και αντίδραση της. Υπήρχε κάτι πολύ ανθρώπινο στον τρόπο που στάθηκε εκεί, ανάμεσα στις κάμερες και στον κόσμο, σαν να μην είχε ανάγκη να δημιουργήσει απόσταση για να προστατεύσει την εικόνα της.

Και ίσως γι’ αυτό η επιστροφή της έχει ενδιαφέρον και από καθαρά fashion άποψη. Η Celine Dion δεν επιστρέφει σε έναν κόσμο που περιμένει απλώς το επόμενο εντυπωσιακό outfit. Επιστρέφει σε μια εποχή όπου η εικόνα έχει γίνει σχεδόν εξίσου σημαντική με την ίδια την παρουσία. Το προσωπικό στιλ δεν είναι να ακολουθείς τη “σωστή” αισθητική της στιγμής. Είναι να έχεις τόσο ισχυρή προσωπικότητα ώστε ακόμη και μια καμπαρντίνα, ένα ζευγάρι μποτάκια και μαύρα γυαλιά να αποκτούν τη δική σου υπογραφή. Celine Dion. Θα “φορεθεί” πολύ και φέτος.