Είναι η στιγμή που νιώθεις ότι σου κόβεται η ανάσα. Σφίγγεται το στομάχι σου, κλείνεις τα μάτια, βάζεις τις φωνές, κρύβεσαι μέσα στο πάπλωμα, προσπαθείς να αποδράσεις από το σώμα σου, ουρλιάζεις, χάνεις την φωνή σου… Ο καθένας έχει διαφορετική αντίδραση (και ανάγνωση) στον τρόμο. Τον τρόμο μέσα στο σκοτάδι, στην τέχνη που μιμείται τη ζωή. Στα άκρα.

Διανύουμε μία εποχή, στην οποία, οι ταινίες (και οι σειρές) τρόμου αποκτούν ολοένα και περισσότερους θεατές. Σα να μην μας έφταναν όλα όσα βιώνουμε στην πραγματική μας ζωή. Ή μήπως αυτός είναι ο μόνος τρόπος τελικά απόδρασης; Mε τη μέθοδο της …ομοιοπαθητικής;

Προσωπικά μπορεί να τρελαθώ. Αν δω έστω και πέντε λεπτά ένα θρίλερ τρόμου, κλασικό ή σε πρώτη προβολή, μπορεί να μην κλείσω μάτι το βράδυ. Να βλέπω εφιάλτες, να «παίζω» on repeat το ίδιο στιγμιότυπο για μέρες. Έχω μία φίλη που δεν πλησιάζει την τηλεόραση από τον φόβο της… Νομίζει από παιδί ότι θα της επιτεθούν τα ζόμπι.

Και τι κάνουμε τώρα που οι ταινίες τρόμου έγιναν mainstream; Eίναι ένα είδος που εξελίσσεται, έχοντας αυξήσει σε εντυπωσιακό βαθμό τη δημοτικότητα του. Τι μπορεί να κρύβεται όμως πίσω από την εμμονή μας με τον φόβο; Και τι στ’αλήθεια μπορεί να μας συνταράξει περισσότερο από έναν θανατηφόρο ιό, τον πόλεμο, την Τεχνητή Νοημοσύνη, την απειλή της κλιματικής αλλαγής;

Ο κόσμος θέλει σήμερα να αισθάνεται ασφαλής μέσα στον φόβο του. Θα πουν οι «ειδικοί.» Ό,τι βλέπουμε, (και νιώθουμε), συμβαίνει στην οθόνη. Κι όταν τελειώσουν οι δύο ώρες προβολής, μπορείς να γυρίσεις σπίτι, ή να κλείσεις την τηλεόραση, το λάπτοπ, το κινητό. Και να κοιμηθείς ήσυχος.

Ελαττωματικές κούκλες με την ψυχή ενός δολοφόνου, αιματοβαμμένοι συμβολισμοί, τελετουργικοί φόνοι, η συνταγή της επιτυχίας. Ταινίες για την ψυχική υγεία, την υψηλή γαστρονομία, τις κοινωνικές τάξεις, τον ρατσισμό, έσπασαν ταμεία, όπως συνηθίζουν να λένε οι κριτικοί του σινεμά.

Ίσως είναι τελικά ένας τρόπος να περάσεις μηνύματα, χωρίς διδακτισμό, να μιλήσεις για θέματα του σήμερα, χωρίς να φαίνεται ότι κάνεις διάλεξη. Oι ταινίες τρόμου πάντως δεν είχαν πάντα την ίδια αντιμετώπιση. Για την ακρίβεια πέρασαν «δύσκολα.» Από τη δεκαετία του ’80, μέχρι και σχετικά πρόσφατα, τα φιλμ με «πρωταγωνιστές» μία κούκλα-δολοφόνο, την υποψία ενός φαντάσματος, ή έναν περίεργο γείτονα που θέλει να πάρει εκδίκηση, είχαν στο καστ ηθοποιούς άγνωστης προέλευσης, σενάριο τελείως προβλέψιμο και διαλόγους για γέλια. Ή για κλάματα.

Και τώρα; Πολλά γίνονται μπλοκμπάστερ, φέρουν διάσημες υπογραφές με περιζήτητους σκηνοθέτες και ηθοποιούς, γίνονται viral καθώς ομάδες ανθρώπων, σινεφίλ και μη, ανταλλάσσουν απόψεις, κάνουν «spoiler», ντύνονται (και βάφονται) ανάλογα με τους ήρωες τους.

Ο τρόμος σαν απόδραση. Ο φόβος σαν λύτρωση. Ή κάπως έτσι. Ο Stephen King παραμένει ο «μάστερ» του είδους. Τα βιβλία του γίνονται μπεστ-σέλερ. Και σενάρια. Αν θελήσουμε να θυμηθούμε τις πιο καλτ και κλασικές πλέον ταινίες τρόμου του παρελθόντος, θα σκεφτούμε αυτομάτως «Το μωρό της Ρόζμαρι», την «Λάμψη», τον «Εξορκιστή», τον «Εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες», «Η Σιωπή των Αμνών»,  ιστορίες που στρέφουν τον καθρέφτη στο πρόσωπο μας.

Και εμπνέουν σχεδιαστές μόδας. Για …κακή μας τύχη. Μαύρο παντού. Από τη Νέα Υόρκη στο Παρίσι, και το …μπουντουάρ μας, όχι για μία σεζόν, αλλά ξανά και ξανά, σχεδόν εμμονικά.  Μοντέλα με φακούς που αλλάζουν χρώμα, μπλε, μαύρα μαλλιά σαν περούκες, αϊλάινερ-τατουάζ, «δαιμονισμένο» μακιγιάζ, νύχια για …βρυκόλακες. Χείλια στην απόχρωση του βατόμουρου, δηλαδή, δηλητηριώδη. Μπραμ Στόκερ και «Δράκουλας», η διαχρονική έμπνευση για τους δημιουργούς ανά τον κόσμο. Και υπάρχει και η εκδοχή με την πορσελάνινη επιδερμίδα, τις ψεύτικες βλεφαρίδες, την Κούκλα Τσάκι του Σατανά σε νέες περιπέτειες. Σύγχρονες φαμ φατάλ με την Μορτίσια Άνταμς σαν μούσα, μαζί με την Ελβίρα και την Βαμπίρα. Για την ιστορία, είδα «την πιο τρομακτική ταινία όλων των εποχών», με τίτλο «Smile.» Δεν ξαναχαμογέλασα για καιρό…

Photo credit: Imdb