Υπάρχουν όνειρα που γεννιούνται στην παιδική ηλικία, κρύβονται για χρόνια σε ένα συρτάρι και επιστρέφουν όταν έρθει η σωστή στιγμή.  Η Σόφη Δελούδη μιλά για τις σπουδές της στο Μιλάνο, την πρώτη αποτυχημένη απόπειρα να σχεδιάσει μαγιό, την εικοσαετή διαδρομή της στον χώρο του design και την απόφαση να επιστρέψει στο όνειρο που είχε εγκαταλείψει. Παράλληλα, αποκαλύπτει τις προκλήσεις του σχεδιασμού ενός μαγιό, τη σημασία της γυναικείας αυτοπεποίθησης, την εξέλιξη από το beachwear στο σύγχρονο resortwear και τη διαρκή αναζήτηση νέων υλικών, τεχνικών και ιδεών. Μια συζήτηση για τη δημιουργία, την επιμονή, το ελληνικό καλοκαίρι και την ανάγκη να κοιτάζουμε πάντα μπροστά, χωρίς να ξεχνάμε από πού ξεκινήσαμε.

Σήμερα, τα μαγιό και τα ρούχα της δεν μιλούν απλώς για διακοπές. Μιλούν για ελευθερία, θηλυκότητα, αυτοπεποίθηση και τη διαχρονική επιθυμία να αισθανόμαστε όμορφα μέσα στο ίδιο μας το σώμα. Με φόντο ελληνικά νησιά, αστικά τοπία και ιστορίες που ξεκινούν έναν χρόνο πριν φτάσουν στις βιτρίνες, η δημιουργός έχει χτίσει μια αισθητική που δεν ακολουθεί τις τάσεις, τις προσπερνά.

Στη συζήτησή της με τη Σάντυ Τσαντάκη, η Σόφη Δελούδη μιλά για τα όνειρα που επιστρέφουν όταν είμαστε έτοιμοι να τα ακούσουμε, για τη δυσκολία του να σχεδιάζεις για πραγματικές γυναίκες και για τη διαρκή ανάγκη να εξελίσσεσαι χωρίς να χάνεις ποτέ την ουσία. Γιατί, τελικά, το καλοκαίρι δεν είναι εποχή. Είναι ταυτότητα. Summer Is a state of mind.

Σόφη μου, είναι η στιγμή που καταλαβαίνω ότι ήρθε το καλοκαίρι.

Ναι; Με έχεις συνδέσει με αυτό προφανώς.

Το καλοκαίρι όμως μπορεί να είναι μέσα μας, οπότε δεν έχει να κάνει μόνο με το ότι είναι Ιούνιος και χαίρομαι πολύ που θα μιλήσουμε για την ελληνική Bίβλο της Mόδας. Και ήθελα να σε ρωτήσω πώς μπορείς να με βοηθήσεις να τη φτιάξουμε με το δικό σου πρώτο κεφάλαιο. Ποια είναι η πρώτη ανάμνηση που έχεις από αυτό το χώρο με τα χρώματα;

Αρχικά να σου πω ότι χαίρομαι πάρα πολύ που κάνουμε αυτή τη συζήτηση μαζί. Παρακολουθώ τη δουλειά σου και μ’ αρέσει πάρα πολύ αυτό που κάνεις. Χαίρομαι που είμαι μέρος αυτού. Ευχαριστώ πολύ. Η πρώτη ανάμνηση της επαγγελματικής μου πορείας…

Να πάμε λίγο πιο παλιά. ή να πάμε πιο πίσω;

Θυμάμαι επειδή μεγάλωσα με δύο γονείς που το κομμάτι design, μόδα, αισθητική υπήρχε πολύ έντονο στο σπίτι, είτε από τη μεριά του πατέρα μου, είτε τη μεριά της μητέρας μου, που ασχολιόταν και εκείνη με τα ρούχα. Και θυμάμαι τότε τα ταξίδια στο εξωτερικό και ειδικά στην Ιταλία ήταν πολύ συχνά για επαγγελματικούς λόγους και επιστρέφοντας φέρνανε και πολλά δωράκια στη μικρή τους Σόφη. Δεν θα ξεχάσω σε ηλικία πέντε, έξι, εφτά δε θυμάμαι, μου είχε φέρει η μητέρα μου δύο μαγιό τα οποία όταν τα είδα έπαθα σοκ. Ήταν τα πιο ωραία πράγματα που έχω δει στη ζωή μου. Δεν ξέρω πως μου κάθισε αυτό τόσο έντονα. Ακόμα και τώρα μπορώ να τα περιγράψω ακριβώς πως ήταν. Τα θυμάμαι. Και έκτοτε το θέμα του μαγιό ήταν κάτι το οποίο μέσα μου άρεσε πάρα πολύ. Ίσως γιατί είμαι παιδί του καλοκαιριού. Μου αρέσει πάρα πολύ το καλοκαίρι, απολαμβάνω τη θάλασσα και με κάποιο τρόπο αυτό με συνδέει.

Πώς ήταν λοιπόν αυτά τα μαγιό που θυμάσαι;

Ήταν δύο μικρά μπικινάκια. Δεν είχε από πάνω βεβαίως. Το ένα ήτανε κόκκινο και είχε ραμμένα δύο χεράκια από πίσω που πιάνανε τον ποπό και ενωνόταν με ένα σχοινάκι το άλλο ήταν ένα τηλεφωνικό καντράν παλιού αναλογικού τηλεφώνου, ένα τιρκουάζ και ένα κόκκινο. Τα φορούσα μέχρι που λιώσανε. Και έκτοτε ναι, γενικά με το κομμάτι μαγιό είχα μία σύνδεση. Δεν ξέρω πώς.

Και η πρώτη σου επαγγελματική ανάμνηση ποια είναι; Όταν πια αυτή την έμπνευση την κάνεις πραγματικότητα;

Μετά τις σπουδές μου στην Ιταλία, που τελείωσα κάνοντας Σχέδιο Μόδας στο Μιλάνο, γύρισα πίσω και έκανα μία προσπάθεια να κάνω μαγιό. Ήταν η πρώτη μου προσπάθεια. Τότε δυστυχώς χωρίς επιτυχία. Νομίζω ότι ήμουν πολύ φοβισμένη. Δεν τολμούσα γιατί άκουγα τόσα «όχι, δε γίνεται αυτό» ή «όχι, δε γίνεται εκείνο» που δεν το πάλευα. Έκανα κάποια λίγα μαγιό σαν δείγματα. Δεν μου άρεσε το αποτέλεσμα τότε και το άφησα. Το παράτησα. Το έβαλα σε ένα συρτάρι και κοιμήθηκε για πολλά χρόνια.

Και σε αυτό το διάλειμμα συνέχισες να ονειρεύεσαι αυτό το παιδικό σου όνειρο;

Το έθαψα, το ξέχασα. Δεν υπήρχε. Και ασχολήθηκα με τον χώρο του design είκοσι χρόνια και όταν πια έκλεισε ο κύκλος αυτός και σταμάτησα, δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω και είπα θα κάτσω λιγάκι να δω τι θέλω. Και σιγά σιγά, σιγά σιγά περνώντας ο καιρός ήταν και η πρώτη μου φορά που σταμάτησα να δουλεύω για κάποιο μεγάλο διάστημα, άρχισε το όνειρο εκείνο που είχα θάψει στο συρτάρι να ξαναβγαίνει, να βγάζει χεράκι. Και έτσι ξεκίνησα ξανά.

Γιατί είναι τόσο απαιτητικό να σχεδιάζεις μαγιό; Τι, ποια, ποιος είναι ο βαθμός δυσκολίας εδώ; Σε τι διαφέρει να φτιάξεις ένα μαγιό από ότι ένα ρούχο;

Στο ότι το μαγιό το φοράει μια γυναίκα που είναι γυμνή και προβάλλει το σώμα της. Και δυστυχώς οι περισσότερες γυναίκες από εμάς δεν αισθανόμαστε και πολύ βολικά με αυτό. Οπότε… συνήθως μας φταίει το μαγιό και όχι ο εαυτός μας. Πρέπει να μπορείς όσο γίνεται, γιατί δε γίνεται, γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί σωματότυποι, οπότε, όταν είσαι ένα μικρό brand δεν μπορείς να τους καλύψεις όλους. Προσπαθείς λοιπόν κάπως να φροντίσεις ώστε αυτό που θα βάλει η γυναίκα πάνω της να την κάνει να αισθανθεί πιο ασφαλής, πιο όμορφα. Είναι πολύ πιο δύσκολο από ένα ρούχο που καλύπτει πιο εύκολα πράγματα. Στο μαγιό δεν το έχεις αυτό.

Άρα είσαι και ψυχολόγος, είσαι και πλαστικός χειρουργός, είσαι και σχεδιάστρια.

Δεν ξέρω τι είμαι από όλα αυτά, αλλά εντάξει, το διασκεδάζω πολύ, μ’ αρέσει, το αγαπάω πολύ.

Φαίνεται. Και αυτό που μ’ αρέσει Σόφη μου είναι και στα ρούχα τώρα που μου έδωσες να βάλω. Αυτή την παντελόνα, αυτό το υπέροχο πουκάμισο, με αυτό το μαγιό που έχει το ίδιο μοτίβο. Ξεφεύγει από τη λογική που είχαμε παλιά, ενός brand που έχει να κάνει μόνο με το beachwear… Γίνεται resort και γίνονται πια ρούχα που μπορείς να βάλεις και το πρωί στην παραλία, μπορείς να τα βάλεις και το βράδυ. Εδώ τώρα πάλι πώς το πετυχαίνεις αυτό;

Μπορείς να τα βάλεις και στην πόλη, όχι μόνο στις διακοπές σου. Και ήταν για μένα αν θέλεις το επόμενο βήμα μετά τα μαγιό. Δηλαδή θέλω αυτό το πράγμα να μεγαλώσει και να εξελιχθεί χωρίς απαραίτητα να λέγεται ρούχο pret-a-porter ή όπως το ονομάζουμε. Θέλω πάντα να έχει σύνδεση με το καλοκαίρι και μόνο, αλλά θα ήθελα να είναι κάτι που μπορείς να το βάλεις οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και σε οποιοδήποτε μέρος. Όπως θεωρώ ότι και το μαγιό μπορείς να το κάνεις αυτό. Δηλαδή ένα ωραίο, εσύ μου το έχεις πει κιόλας, ένα ολόσωμο μαγιό που έχεις δικό μου, που το φορούσες και το χειμώνα μέσα από κοστούμι.

Και με δερμάτινη φούστα μαύρη φάκελλο και φαίνεται σαν body.

Αυτό. Οπότε θα ήθελα με την ίδια λογική να ακολουθήσουν και τα ρούχα.

Φτιάχνεις λοιπόν κάθε φορά ένα story. Για αυτό το καλοκαίρι ποια είναι η ιστορία που αφηγείσαι;

Αυτό το καλοκαίρι η καμπάνια είναι γυρισμένη στο λιμάνι του Πειραιά και θέλαμε να βάλουμε το μαγιό μέσα σε ένα αστικό τοπίο και να το εντάξουμε σε ένα περιβάλλον που δεν το βλέπουμε πολύ συχνά. Οπότε αποφασίσαμε να κάνουμε την καμπάνια στον Πειραιά, στο λιμάνι, δίνοντας την εικόνα της μετάβασης από την πόλη στις διακοπές. Η αρχική μου ιδέα ήτανε, να δείξουμε κάποιους τουρίστες που έρχονται στην Αθήνα, περνάνε κάποιες μέρες στην Αθήνα σαν πρώτο προορισμό τους και μετά ακολουθούν οι διακοπές τους, όπου είναι αυτές. Δεν έγινε με αυτή την ιδέα τη συλλογή. Με αυτή την ιδέα το επικοινωνήσαμε. Γιατί η ιδέα της συλλογής ξεκινάει από πολύ πιο πριν. Ξεκινάει από τις πρώτες ύλες, από τα υφάσματα που θα επιλέξουμε, από τα print που θα χρησιμοποιήσουμε. Οπότε εκεί δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει συγκεκριμένη ιδέα πώς θα τη δώσεις φωτογραφικά. Απλώς όταν ολοκληρώνεται αυτό, την τοποθετείς και εκεί που εσύ θεωρείς ότι θα ταίριαζε περισσότερο.

Δηλαδή Σόφη μου, τώρα που είμαστε στον Ιούνιο του 2026, εσύ έχεις ήδη στο μυαλό σου τη συλλογή του 2027;

Ράβονται ήδη τα δείγματα του 2027. Ναι, εντάξει. Εγώ λειτουργώ ένα χρόνο πριν, όπως και οι περισσότερες αγορές, γιατί έτσι είναι αυτή η δουλειά.

Βάλε μας λίγο σε αυτόν τον κόσμο. Δηλαδή μέχρι, σήμερα, από το 2014 μέχρι τώρα, σε ποια κομμάτια της Ελλάδας έχεις αναδείξει μέσα από τις καμπάνιες που έχετε γυρίσει;

Ξεκινήσαμε την πρώτη καμπάνια εκτός Αθηνών ήτανε στην Τζιά, σε ένα σπίτι, δύο πολύ αγαπημένων μου φίλων. Ο ένας είναι αρχιτέκτονας ο οποίος είχε κάνει ένα πάρα πολύ ωραίο σπίτι και το χρησιμοποιήσαμε αυτό σαν βάση. Μετά αν θυμάμαι καλά πήγαμε στη Μύκονο. Κλασικό νησί, το πιο διάσημο νησί, ειδικά στο εξωτερικό.

Αλλά και πάλι έχει νόημα. Τι διαλέγεις να δείξεις από τη Μύκονο. Οπότε είμαι σίγουρη ότι διάλεξες αυτό που είναι δικό σου κομμάτι.

Ναι. Εντάξει, εμείς την έχουμε ζήσει και τη Μύκονο σε μια άλλη εποχή, οπότε προσπαθούσαμε να δώσουμε αυτό το κομμάτι της Μυκόνου. Στην Αμοργό κάναμε μια πάρα πολύ ωραία φωτογράφιση. Στη Λήμνο, στο Πόρτο Ράφτη. Νομίζω αυτά είναι τα μέρη που έχουμε φωτογραφήσει. Δε θυμάμαι κάποιο άλλο.

Και με φωτογράφους;

Την πρώτη καμπάνια την έκανε η Μάρα Δεσύπρη, που κάναμε ένα πολύ ωραίο concept σε μία πισίνα που ήταν στο ξενοδοχείο στην Εκάλη. Έχω συνεργαστεί με τον Κώστα Αυγούλη σε μία καμπάνια. Έχω συνεργαστεί με τον Στρατή και τα τελευταία χρόνια συνεργάζομαι με τον Νίκο τον Παπαδόπουλο.

Και τα μοντέλα που διαλέγετε για κάθε καμπάνια τι χαρακτηριστικά έχουν;

Τα χαρακτηριστικά που χρειάζεται να έχει ένα μοντέλο για μαγιό είναι πρώτα απ’ όλα να έχει ένα σωστό σώμα για να μπορούν να σταθούν τα μαγιό ωραία επάνω. Αυτό δεν είναι τόσο εύκολο γιατί συνήθως τα μοντέλα πια που υπάρχουν είναι πολύ πιο αδύνατα κορίτσια. Ξέρεις, πρέπει να πέφτουν τα ρούχα πιο σωστά, οπότε δε βρίσκεις τόσο εύκολα κορίτσια που να έχουν ένα σώμα, να είναι λίγο πιο θηλυκό. Τουλάχιστον εγώ αυτό προτιμώ. Από εκεί και πέρα νομίζω ότι όταν βρεις ένα σώμα που είναι πιο σωστό και μπορεί το μαγιό να σταθεί όμορφα επάνω, μετά θέλεις να έχει και κάτι, να βγάζει ένα χαρακτήρα, να έχει ένα… Η κοπέλα που χρησιμοποιήσαμε στην καμπάνια φέτος, ψάχναμε πολύ ένα κορίτσι που θα μοιάζει πραγματικά με μία τουρίστρια που μπορούμε να βρούμε στη Ρόδο, όπου ξέρεις να κάνει διακοπές. Ξανθιά, ανοιχτόχρωμη. Και βρήκαμε ένα πολύ ωραίο κορίτσι που πραγματικά ταίριαξε πάρα πολύ με το concept.

Τι αναγνωρίζουν, Σόφη μου, οι ξένοι ως ελληνικό brand και εμείς που ζούμε την Ελλάδα με τα μάτια αυτά τα, έτσι, λίγο πιο νοσταλγικά, όπως λέμε; Τι αρέσει στους ξένους στα μαγιό σου, στις ιστορίες που αφηγείσαι; Τι έχεις καταλάβει ότι διαφέρει;

Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να σου απαντήσω τι αρέσει στους ξένους. Ξέρω γενικότερα ότι οι ξένοι έχουν στραφεί αρκετά προς την Ελλάδα και στα προϊόντα που υπάρχουν, πέρα από το κομμάτι το τουριστικό, και στο design. Δηλαδή υπάρχουν, συνεργάτες που έχω, που δουλεύουν με Έλληνες σχεδιαστές και κάθε χρόνο μου λένε ότι όλο και περισσότερο ξένοι αναζητούν ελληνικά brands. Άρα προφανώς κάτι θα υπάρχει εκεί πέρα. Ίσως κάτι που δεν το βλέπεις μαζικά σε όλο τον κόσμο; Κάτι που είναι καινούργιο, φρέσκο; Δε θα έλεγα ότι το δικό μου brand είναι χαρακτηριστικά ελληνικό ή έχει κάτι παραδοσιακά ελληνικό επάνω, επάνω του, οπότε δεν ξέρω αν είναι κάτι που ψάχνουν. Ξέρω σίγουρα ότι τους αρέσει η ποιότητα. Δηλαδή αυτό είναι το πρώτο που ακούω.

Και υπάρχει και μια αισθητική που είναι λίγο πιο, δε θα έλεγα ελληνική, αλλά λίγο πιο διεθνής κατά κάποιο τρόπο. Αυτό το ελληνικό folklore δε σου πολυπηγαίνει.

Δεν είμαι εγώ, δεν μπορώ να το κάνω.

Είναι όμως στα χρώματα σου. Είναι στο DNA με έναν τρόπο που μπορεί εσύ να το, να το περνάς υπόγεια χωρίς να το καταλαβαίνεις. Στο DNA του brand.

Ναι, δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό που μου λες. Μπορώ να σου πω ότι τα print που χρησιμοποιώ, ως επί το πλείστον είναι γραμμικά. Δεν είναι ελεύθερα. Οπότε είναι κάτι που με τραβάει σε αυτό το κομμάτι. Τώρα, αν εκεί πέρα αποτυπώνεται και κάτι λίγο πιο ελληνικό,  δεν ξέρω. Δεν είναι κάτι που μπορώ να το αναγνωρίσω εύκολα εγώ. Ίσως υπάρχει, αλλά ξέρεις, εγώ δεν μπορώ να το δω.

Κι αν μιλήσουμε για συναισθήματα, Σόφη μου, ποια μαγιό, ποια ρούχα θυμάσαι να έχουν έτσι, λίγο να σε παίδεψαν παραπάνω, να έχουν συνδεθεί με κάτι που να είχανε περισσότερο συναίσθημα για σένα;

Θα σου πω πρώτα απ’ όλα ότι σε κάθε συλλογή αυτά που βγαίνουν λίγο προς τα έξω και που κάνουν τη δική τους ιστορία είναι κάποια ολόσωμα, τα οποία έχουν κάποια cutout, είναι λίγο πιο σχεδιαστικά, ίσως λίγο διαφορετικά, οπότε αυτά ακολουθούν μια δική τους ιστορία, μια πορεία από τους ανθρώπους που τα βάζουν. Ο τρόπος που τα βάζουν. Όπως μου είπες εσύ, εγώ τα φορούσα με ένα κοστούμι που του δίνει μια άλλη διάσταση. Αυτά είναι αυτά που ξεχωρίζουν κάθε σεζόν στη συλλογή. Και είναι αυτά που από κάθε συλλογή έχω να σου πω ότι αυτό το έβαλε ο τάδε και το έβαλε με αυτόν τον τρόπο ή φωτογραφήθηκε λίγο διαφορετικά. Νομίζω ότι αυτά είναι.

Δεν ξέρω αν το κάνεις κι εσύ, αλλά εγώ δεν αποχωρίζομαι ορισμένα μαγιό σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Τα έχω σαν ρούχα, τα αντιμετωπίζω εκεί, για να υπάρχουν. Ποτέ δεν ξέρεις. Υπάρχουν κάποια θαυματουργά μαγιό; Κάποιες στολές; Κάποια… τώρα είναι η κλασική ερώτηση.

Θαυματουργά να κάνουν τι; Τι θαύμα;

Να σμιλεύουν το σώμα. Να νιώθεις πραγματικά ότι είναι ένα σχέδιο που κολακεύει τα περισσότερα γυναικεία σώματα. Είναι το μαύρο ολόσωμο, για παράδειγμα, αυτό;

Κοίτα, το μαύρο ολόσωμο είναι ένα μαγιό, αλλά το θέμα είναι πώς είναι αυτό το μαύρο ολόσωμο. Δηλαδή, το μαύρο ολόσωμο ένα σκέτο απλό, αθλητικό; Ένα με πολύ χαμηλό ντεκολτέ; Ένα με ανοιχτή πλάτη; Ένα με cutout; Δηλαδή, δε νομίζω στα μαγιό υπάρχει αυτό που λένε one size fits all. Δηλαδή ένα πατρόν ταιριάζει σε όλα, σε όλα τα σώματα και αναδεικνύει όλα τα σώματα. Είναι πολύ δύσκολο έως και αδύνατο.

Εσύ μετά από όλα αυτά τα χρόνια και με τα παιδικά μάτια της Σόφης, όταν βλέπεις μία φίλη σου μπορείς να ξέρεις; Γιατί φαντάζομαι είναι λίγο πιο δύσκολο με μία άγνωστη. Μπορώ και με την άγνωστη, μπορώ και με τη φίλη μου.

Και ξέρεις αμέσως τι θα ταιριάξει;

Ναι, ξέρω. Κοίτα να δεις, το τι ξέρω εγώ και το τι θα αρέσει σε εκείνη μπορεί να είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Δηλαδή εγώ μπορεί να βλέπω σε σένα κάποια πράγματα που να μου αρέσουν πάνω σου. Εσύ όμως να θέλεις κάτι άλλο για τον εαυτό σου, που να μην είναι αυτό που βλέπω εγώ.

Είσαι ειδική όμως. Είπαμε, είσαι πλαστικός, ψυχολόγος και σχεδιάστρια. Δηλαδή σε εμένα τώρα τι θα πρότεινες για αυτό το καλοκαίρι; Να με ανανεώσεις, αλλά να νιώσω και μια ασφάλεια.

Δεν προτείνω ποτέ πριν κάνω κάποιες ερωτήσεις. Για πες. Δηλαδή θέλω να καταλάβω ο άλλος τι θέλει μέσα από αυτό το μαγιό; Πώς θέλει να το χρησιμοποιήσει; Θέλει να είναι ένα μπικίνι που θα το φοράει οπουδήποτε, οποτεδήποτε, βολικό, εύκολο και θα κάνει τις διακοπές του; Θέλει ένα μαγιό statement που θα το βάζει ίσως μετά τη θάλασσα και σαν bodysuit; Έχει να κάνει. Θα είναι το μοναδικό μαγιό που θα αποκτήσει;

Δεν μας φτάνει ένα μαγιό.

Δηλαδή υπάρχουν ερωτήσεις πριν πεις στον άλλον βάλε αυτό. Και προφανώς δεν θα του δώσεις να βάλει ένα. Γιατί μπορεί εγώ αυτό που φαντάζομαι, εντάξει δεν είπαμε, είμαι ψυχολόγος, είμαι πλαστικός, αλλά δεν κάνω και θαύματα. Μπορεί αυτό που εγώ φαντάζομαι τελικά εσένα να μην, να μην είναι βολικό ή να μην είναι όπως πραγματικά το φαντάζομαι. Εντάξει, μπορεί να πέσω και έξω καμιά φορά.

Περισσότερο αγαπάμε τα μπικίνι ή τα ολόσωμα;

Τα μπικίνι είναι νομίζω τα πιο βολικά. Γιατί θέλουμε να μαυρίσουμε, γιατί δεν θέλουμε να έχουμε ένα βρεγμένο μαγιό πάνω στο σώμα μας, οπότε είναι πιο εύκολο. Τα ολόσωμα είναι όπως λέω εγώ, το επόμενο, το δεύτερο.

Και έχει αλλάξει καθόλου η τεχνοτροπία στα υλικά; Δηλαδή αυτό που βλέπουμε και σε ανδρικά μαγιό να στεγνώνουν πιο γρήγορα. Το μάρκετινγκ. Είναι μάρκετινγκ ή είναι και ουσία αυτό;

Θα σου πω ότι ο τρόπος που ράβονται, είτε τα μαγιό είτε τα ρούχα, όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα. Αυτό που έχει αλλάξει στα χρόνια της μόδας και που είναι το πιο, αν θέλεις καινοτόμο, είναι η πρώτη ύλη, το ύφασμα. Το ύφασμα έχουν βγει απίστευτες ποιότητες καινούργιες που ούτε το φανταζόσουν πριν από δέκα χρόνια ότι θα υπήρχε είτε σε μαγιό είτε σε ρούχο. Αυτό που λες να είναι πολύ πιο ελαφριά, να είναι πολύ πιο επάνω σου φιλικά στο σώμα, να στεγνώνουν πιο γρήγορα, να έχουν μια ιδιαίτερη υφή που δε φανταζόσουν εσύ ποτέ πριν από κάποια χρόνια ότι θα φορούσες ένα ύφασμα γκοφρέ που θα το έβαζε από το size 1 μέχρι το size 10. Σε αυτό το κομμάτι έχουμε κάνει άλματα πάρα πολύ και αυτό σου δίνει βεβαίως και έμπνευση και δυνατότητες να εξελιχθείς και να κάνεις πολύ περισσότερα πράγματα. Όπως επίσης και τα αξεσουάρ που μπαίνουν πάνω στα μαγιό, που δεν χρησιμοποιούσαμε τόσο διαφορετικά αξεσουάρ.

Που γίνεται σαν κόσμημα.

Γίνεται σαν κόσμημα. Ακριβώς. Και μπορείς να το βάλεις έτσι όλες τις ώρες. Που να είναι μεταλλικό, να είναι κοκάλινο, να είναι υφασμάτινο, να είναι οτιδήποτε.

Το γκοφρέ βέβαια αυτό που λες γιατί έχει τύχει να το φορέσω αργεί πάρα πολύ να στεγνώσει, οπότε δεν είναι τόσο πρακτικό. Μπορεί να είναι το one size fits all που λέγαμε πριν, αλλά το νιώθεις να βαραίνει στο σώμα και μετά θέλει πάρα πολύ χρόνο για να στεγνώσει.

Γι’αυτό μετά παίρνεις ένα δεύτερο για να το αλλάξεις.

Ναι, ακριβώς, ακριβώς. Είναι μόνο για να βουτήξεις. Δεν είναι μετά για να το… Πρέπει αμέσως να το αλλάξεις. Εντάξει.

Και οι γιατροί λένε ότι δεν μένουμε με βρεγμένο μαγιό. Δεν κάνει. Σωστά. Έτσι δεν είναι; Σωστά. Οπότε δεν το λέω εγώ. Το λένε οι γιατροί. Αυτούς ακολουθούμε.

Και αν σου ζητήσω, Σόφη μου, για αυτή τη Βίβλο της ελληνικής μόδας να διαλέξεις ένα μαγιό. Θα έχουμε το όνομα σου, ένα κείμενο ή μία φράση και θα υπάρχει μία εικόνα μόνο. Ναι. Τι διαλέγεις;

Τι διαλέγω; Διαλέγω ένα μαύρο ολόσωμο με κάποιο cutout. Πιο συγκεκριμένα δεν ξέρω να σου το πω. Θέλω λίγο να το σκεφτώ, αλλά νομίζω ότι σαν concept αυτό θα είναι.

Θα μπορούσε να είναι το πρώτο που έχει φτιάξει μαύρο με cutout ή το πιο πρόσφατο; Μάλλον, το πιο πρόσφατο. Γιατί ξέρεις, όσο προχωράς εξελίσσεσαι και εσύ μαζί με αυτό. Οπότε όταν γυρνάς πίσω σου φαίνονται όλα λίγο πιο παιδικά, λίγο πιο… πειραματικά. Οπότε ναι, μπορεί να έχουν μια συναισθηματική αξία, αλλά μ’ αρέσει να εξελίσσομαι και να μαθαίνω και να πηγαίνω παρακάτω. Οπότε μάλλον στο τελευταίο θα πήγαινα, όχι στο πρώτο.

Όση ώρα σε ακούω και σε ξέρω βλέπω πόσο αυστηρή είσαι με τον εαυτό σου και με ό,τι φτιάχνεις. Και μάλλον δεν είσαι και τόσο νοσταλγική; Ενώ τα μαγιό σου και τα ρούχα σου έχουν κάτι που μας παραπέμπει σε δικά μας σημεία της παιδικής ηλικίας. σε βλέπω ότι είσαι με φόρα στο σήμερα και στο αύριο. Κάνω λάθος;

Σίγουρα δεν ζω με αναμνήσεις και με το παρελθόν. Μ’ αρέσει να προχωράω και μ’ αρέσει να εξελίσσομαι και το κομμάτι της δουλειάς μου, μου δίνει πολύ αυτή τη δυνατότητα. Και αν δεν εξελίσσεσαι δεν έχει νόημα. Σε αυτή τη δουλειά μένεις στάσιμη και άρα πας προς τα κάτω. Άρα μ’ αρέσει να μαθαίνω νέες τεχνικές. Μ’ αρέσει να βλέπω τι καινούριο μπορώ να κάνω, τι διαφορετικό. Εντάξει, ίσως στο κομμάτι το προσωπικό να υπάρχει κάποιο νοσταλγικό κομμάτι, αλλά δεν μένω εκεί. Όχι. Πάω παρακάτω. Ναι.

Και σε πέντε χρόνια που θα ξανακάνουμε αυτή την κουβέντα, γιατί θα…

Να είμαστε καλά να την ξανακάνουμε. …

Να ‘μαστε καλά. Για τι θα θέλεις να μιλάμε;

Σε πέντε χρόνια;

Ναι.

Για τις διακοπές που θα κάνουμε. Όχι για δουλειά. Για το πού θα ταξιδεύουμε. Αυτό θα’θελα. Η δουλειά μπορεί να υπάρχει, μπορεί και να μην υπάρχει, αλλά νομίζω ότι θα ήθελα ναι, αυτό το κομμάτι να επικοινωνούμε.

Τι θα πάρουμε μαζί μας σε πέντε χρόνια;

Θα πάρουμε πολλά μαγιό και άνετα ρούχα να μπορούμε να ταξιδεύουμε και να τα φοράμε οπουδήποτε, σε όποιο καλοκαιρινό προορισμό επιλέξουμε.

Να διαλέξουμε και προορισμό;

Να διαλέξουμε.

Πού θα πάμε; Θα πάμε στην Ευρώπη, θα πάμε κάπου εκτός, μακριά; Μακριά νομίζω. Γιατί με όλα αυτά τα χρώματα πρέπει να πάμε σε έναν άγνωστο, ανεξερεύνητο προορισμό, θα πρότεινα.

Εγώ θα ήθελα να ξεκινήσουμε από την Ελλάδα. Σε προορισμούς που δεν έχουμε πάει. Γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί. Βέβαια. Θα’θελα να ξεκινήσουμε από εκεί και όταν ολοκληρώσουμε τον κύκλο θα πάμε σιγά-σιγά δίπλα, δίπλα, δίπλα που σημαίνει Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και μετά θα φύγουμε.

Θυμάμαι αυτή την καταπληκτική καμπάνια του ΕΟΤ πριν από χρόνια που έλεγε «Ελλάδα την έχουν επιλέξει οι θεοί». «Chosen by the Gods». Όπως την επέλεξαν οι Θεοί. Είμαστε ευλογημένοι που ζούμε σε αυτόν τον τόπο.

Ισχύει. Γι’αυτό και πάρα πολλοί ξένοι έρχονται και ζουν εδώ πέρα πια. Δεν είναι τυχαίο. Σαν νομάδες, οπότε μπορούμε να γίνουμε νομάδες και εμείς της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Τέλεια Σόφη μου. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ.

Κι εγώ πολύ Σάντυ. Το απόλαυσα πάρα πολύ. Ακόμη μια φορά.