Σε μια εποχή όπου τα ρούχα αγοράζονται με ένα κλικ και ξεχνιούνται με την ίδια ταχύτητα, το Maison Faliakos επιμένει στη σχέση. Στις πρόβες, στις διορθώσεις, στις ιστορίες που λέγονται πίσω από μια κουρτίνα και στις πελάτισσες που επιστρέφουν με τα ρούχα της μητέρας και της γιαγιάς τους για να τα μεταμορφώσουν για την επόμενη γενιά. Από την αύρα του παρισινού couture μέχρι τη νέα ελληνική εκδοχή της αδιαπραγμάτευτης κομψότητας, ο Χρήστος Πετρίδης και ο Βενέδικτος Αντύπας εξηγούν γιατί η πραγματική πολυτέλεια δεν είναι το καινούργιο. Είναι αυτό που αντέχει ώστε να αποκτήσει παρελθόν.

Διαβάστε και δείτε ακόμη: Τhe Fashion Bible Connections | Γιώργος Ελευθεριάδης: «Δημιούργησα σε μια χώρα που δεν είχε το χώμα για το δικό μου δέντρο»

Από τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν που ενέπνευσαν το πρώτο παιδικό φόρεμα του Χρήστου Πετρίδη μέχρι τη νέα γενιά που ανακαλύπτει την αξία του χειροποίητου, η διαδρομή του οίκου μοιάζει με μια αδιάκοπη αφήγηση δημιουργίας, κληρονομιάς και εξέλιξης.

Γιατί η πραγματική πολυτέλεια, όπως αποδεικνύουν, δεν βρίσκεται μόνο στο ρούχο αλλά στις σχέσεις, στις αναμνήσεις και στις ζωές που συνοδεύει. «Όταν μια γυναίκα εμπιστεύεται το σώμα και τις αναμνήσεις της σε έναν οίκο, η μόδα παύει να είναι προϊόν.»

Διαβάστε και δείτε ακόμη: Τhe Fashion Bible Connections | CALLISTA: Ελένη Κωνσταντινίδου και Σίλια Σιγαλού «Δεν υπάρχει μηχανή, υπάρχουν χέρια»

Βενέδικτε, Χρήστο, Χρήστο, Βενέδικτε, καλωσορίσατε στο The Fashion Bible Connections.

Καλώς σε βρήκαμε, Σάντυ μου καλωσόρισες στο ατελιέ μας. Με πολύ χαρά σε δεχόμαστε.

At last.

At last. Ναι. Χαίρομαι πολύ και έχω σκεφτεί ότι χρειάζομαι τη βοήθειά σας. Θέλω να φτιάξουμε μαζί τη Βίβλο της ελληνικής μόδας. Και θέλω να μου πείτε τι θυμάστε, ποιο θα ήταν το πρώτο κεφάλαιο από την παιδική σας ηλικία, για να φτάσουμε μετά και στην επαγγελματική. Αλλά ας ξεκινήσουμε από αυτό το παιχνίδι με τα χρώματα και τη μόδα. ..

Είναι τρομερό καμιά φορά πώς φτάνεις εκεί που φτάνεις και ξαναγυρίζεις πίσω και θυμάσαι ορισμένα πράγματα που πιθανότατα να τα έχεις ξεχάσει. Εμένα όλες μου οι εικόνες, γιατί μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που δεν έχει καμία σχέση με τη μόδα. Ούτε μοδίστρες στο σπίτι να έχω κάποια ερεθίσματα, ούτε μία μητέρα η οποία είχε έντονους προβληματισμούς για το ντύσιμο και σε ένα περιβάλλον απλό, εργατικό, που ήταν όλοι το ίδιο. Τα ερεθίσματά μου ήταν από τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Εκεί έβλεπα και εντυπωσιαζόμουνα πολύ με τα φορέματα που φορούσαν. Σε ηλικία, οχτώ χρονών. Επειδή είχαμε αυλές και παίζαμε και είχαμε τους κόσμους μας τότε, έκανα το πρώτο φόρεμα με τα χέρια μου, με φουρό από σύρμα που είχα κλέψει από τα εργαλεία του πατέρα μου. Είχα πάρει ένα φόρεμα της αδερφής μου, το είχα διαλύσει, που πλέον είχε μεγαλώσει και δεν το φορούσε πια και είχα πάρει και βελόνα και κλωστή και είχα κάνει ένα φόρεμα το οποίο το φορούσα στην ξαδέρφη μου την Πασχαλίνα. Αυτό ήταν το πρώτο μου φόρεμα που έκανα και η πρώτη μου επαφή με τα ρούχα.

Πολύ ωραία. Παραμυθένιο.

Ναι, παραμυθένιο πολύ.

Και για σένα Βενέδικτε;

Εγώ, πολυσύνθετη η κατάσταση γενικά γιατί ο μπαμπάς μου ήταν αγιογράφος και ζωγράφος, οπότε εγώ τον έχω προλάβει με αυτή την ιδιότητα, όπου μου έχει πει αργότερα ότι το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να κάθομαι δίπλα του και να παρατηρώ πώς διαλύει τα λάδια. Οπότε εκεί ξεκίνησε νομίζω το πρώτο μου τεχνικό ερέθισμα. Μέχρι να καταλάβω μετά είχα ξεκινήσει σπουδή κάθε καλοκαίρι, στα πρώτα χρόνια του σχολείου πήγαινα σε έναν ζωγράφο, σε έναν γλύπτη, σε έναν χαράκτη, σε έναν αγιογράφο. Αναλόγως. Έχω περάσει πάρα πολλές τέτοιες ειδικότητες. Οπότε απλά μεταπήδησα στη μόδα. Η καλλιτεχνική εισροή στην οικογένεια ήταν πολύ έντονη λόγω εμού. Εγώ δηλαδή τους τραβούσα γιατί ήθελα να ασχοληθώ με αυτό το πράγμα σχεδόν από τα τρία, τέσσερα από όσο θυμάμαι, οπότε δεν έχω κάνει και τίποτα άλλο στη ζωή μου, να σου πω την αλήθεια. Οπότε δεν έχω να σου πω κάτι πολύ συγκεκριμένο σαν ερέθισμα. Πέντε με έξι αγόραζα τα πρώτα μου περιοδικά μόδας, το i-D, το FACE. Οπότε  έγινε πολύ ομαλά. Για εμάς είναι ένα μοναδικό φαινόμενο.

Πώς λοιπόν ταιριάζει όλη αυτή η ιστορία και κουμπώνουν οι ρόλοι σε αυτό το σενάριο;

Όταν εγώ πήγα στον Κωστή Φαλιάκο το ’93, ο Κωστής ήταν στη φάση που ήθελε όλο αυτό κάπου να περαστεί. Ήταν άλλο το σύστημα τότε. Δουλεύαμε αλλιώς, ήταν αλλιώς τα ατελιέ, ήταν αλλιώς η ελληνική πραγματικότητα. Ήταν όλα πάρα πολύ αλλιώς.

Πώς αλλιώς δηλαδή; Εξήγησε μας λίγο το αλλιώς.

Κοίταξε το πόσο αλλιώς τώρα… Εγώ μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, στην Πυλαία, σε ένα περιβάλλον απλό και ξαφνικά βρίσκομαι μετά το στρατιωτικό μου σε ένα ατελιέ στο Κολωνάκι όπου ράβει υψηλή ραπτική. Και μπαινοβγαίνουν οι κυρίες, οι οποίες ήταν πάρα πολύ γνωστές, πολύ μεγάλα ονόματα. Και όλο αυτό ήταν πολύ huge και εντυπωσιακό για τα δικά μου μάτια. Mε τα χρόνια αυτή έγινε η καθημερινότητά μου. Αυτό στις δεκαετίες που περάσαμε, γιατί είναι πάνω από τριάντα χρόνια πια που είμαι σε αυτό, έχει αλλάξει πάρα πολύ. Εγώ ήμουν πάρα πολύ τυχερός γιατί μπαίνοντας στον Φαλιάκο, που ο Φαλιάκος είχε περάσει αυτόν τον καταπληκτικό Μάη του ’68 στο Παρίσι, τελείωσε τη σχολή του, τότε δούλευε στον Balmain, σε όλα αυτά. Όλη αυτή την αύρα την είχε φέρει εδώ στην Ελλάδα και όποιοι ήταν τριγύρω του την παίρνανε αυτή την αύρα. Τον οίκο αυτό μετά το θάνατο του Κωστή, που έφυγε πάρα πολύ νωρίς, κράτησα για δώδεκα χρόνια μόνος μου. Ήταν όμως μετά πολύ μεγάλη μου ανάγκη, κάπου επίσης να πάει όλο αυτό. Και δε σου κρύβω ότι για αρκετό καιρό αναζητούσα, γιατί πάρα πολλά παιδιά έρχονται σε επαφή μαζί μας από σχολές, με πολύ σοβαρότητα κάποιον να μπορέσει να έρθει δίπλα μου.  Kαι έτσι γνώρισα τον Βενέδικτο και είμαστε ήδη δέκα χρόνια μαζί. Kαι ακολουθώ, αν θέλεις, αυτό που έκανε και o δικός μου ο δάσκαλος, ο Φαλιάκος. Οπότε πάει συνέχεια αυτό.

Εσύ, Βενέδικτε, τι κληρονόμησες; Δηλαδή τι κατάλαβες ότι ήταν στο DNA του Maison Faliakos και τι έφερες σαν δική σου πρόταση στον δικό σου δάσκαλο που τα είχε μάθει από τον δικό του δάσκαλο;

Ναι, εγώ είμαι λίγο διαφορετικός σε ένα βαθμό από τον Χρήστο, γιατί δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να καταλάβω ποια είναι η κληρονομιά, ποιο είναι το heritage του Maison Faliakos. Γιατί είχα δουλέψει προηγουμένως και αλλού, οπότε κάπως είχα ψηθεί, σε διάφορα περιβάλλοντα που πάντα καλούμουν να υπηρετήσω ένα vision κάποιου άλλου ή να ακολουθήσω το policy μιας σχολής, αν πούμε για τη Βασιλική Ακαδημία της Αμβέρσας. Ή δούλευα αρκετά χρόνια στον Χριστόφορο Κοτέντο, που είχε μια πολύ συγκεκριμένη νέο gothic εκδοχή, το οποίο το έκανα και εκεί αρκετά επιτυχημένα. Οπότε είχα κάπως κάνει λίγο training στις αισθητικές αναφορές όλων των οίκων. Δηλαδή πριν δουλέψω στον καθένα, ήξερα ποιο είναι το στιλ του Παύλου Κυριακίδη, των Deux Hommes, ποιος είναι ο Φαλιάκος, από πάρα πολύ μικρή ηλικία. Όταν ήρθα όμως και το είδα ιδίοις όμμασι εδώ με τη φυσική μου παρουσία, νομίζω η αδιαπραγμάτευτη κομψότητα ήταν το πρώτο.

Βλέποντας και ακούγοντας τώρα τις δικές σας ιστορίες,  την εξέλιξη του Κωστή Φαλιάκου μέχρι σήμερα, βλέπω ιστορίες που πραγματικά βλέπει κανείς σε ένα παρισινό ατελιέ. Και βλέπεις έννοιες και εικόνες που δεν τις συναντάς εύκολα σε έναν ελληνικό οίκο. Καταρχήν μυθικά ονόματα: Νάνσι Ρέιγκαν, Ραΐσα Γκορμπατσόφ, Ελληνίδες, Μαρέβα Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη, Ρένα Μόρφη. Αυτή είναι η εξέλιξη.

Αυτή είναι. Αυτό είναι που με ενδιαφέρει εμένα. Ένας ιστορικός οίκος να παραμένει relevant μέσα στα χρόνια και να μη θεωρείται ανάλογος των trends. Των εμπορικών και των marketing τάσεων, όχι ποιο χρώμα είναι στη μόδα. Να μη θεωρείται ότι είναι: “Τώρα έφυγε η σειρά του, τώρα θα έρθει κάτι άλλο”. Θεωρώ ότι είμαστε πάνω από αυτό.

Σκεφτόμουν όμως πόσο διαφορετικό είναι για μία αναγνωρίσιμη γυναίκα πολιτικού με θέση εξουσίας να έρθει να φτιάξει ένα ρούχο σε σχέση με μία γυναίκα που είναι καλλιτέχνης, που είναι ρόλος ή μια ηθοποιός. Εδώ τι αλλάζει στο story και σε αυτό που σας ζητείται να κάνετε; 

Οι προσωπικότητες των γυναικών είναι τρελά διαφορετικές και αυτό είναι κάτι το οποίο είναι συναρπαστικό στη δουλειά μας και γι’ αυτό προσπαθούμε να το κρατήσουμε έτσι, πιο ατελιέ και όχι τόσο εμπορικό-μπουτίκ. Η προσωπική επαφή με την πελάτισσα, όποια και να ‘ναι αυτή, για εμάς είναι έμπνευση. Κάθε γυναίκα είναι εντελώς διαφορετική. Μπορεί να είναι γυναίκα πολιτικού, μπορεί να είναι τραγουδίστρια, εικαστικός, μπορεί να είναι απλά κορίτσια που τους αρέσει το ωραίο ντύσιμο. Αυτό ξέρεις, είναι ένας κόσμος που εμένα μου τον έφερε ο Βενέδικτος. Με τον Φαλιάκο ήταν και τελείως διαφορετικό το σύστημα. Στο ατελιέ λειτουργούσαμε τελείως διαφορετικά, με τον γαλλικό τύπο, τις vendeuses, την πρεμιέρα. Πιο αποστειρωμένο.

Είναι τόσο στρεσογόνα αυτή δουλειά όσο φαίνεται απέξω;

Όταν θέλεις να είσαι οραματιστής και να πρωτοπορείς όσο γίνεται, ναι, είναι στρεσογόνα. Όλες οι δουλειές είναι στρεσογόνες. Εμείς στην Ελλάδα δεν έχουμε δώσει ακόμα σημασία στη μόδα. Η μόδα είναι μια βιομηχανία σε όλα της τα επίπεδα, η οποία βγάζει πάρα πολλά λεφτά στον κόσμο. Βλέπουμε τι γίνεται. Αυτή τη στιγμή στους πέντε πλουσιότερους του κόσμου, οι δύο είναι άνθρωποι που ασχολούνται με τη μόδα. Ο ένας με το πιο οικονομικό και ο άλλος με το πιο ακριβό. Η μόδα είναι πάρα πολλά πράγματα. Η μόδα επηρεάζει κοινωνίες. Εμείς εδώ δεν το έχουμε πάρει είδηση ακόμα.

Αυτό το μαύρο φόρεμα που μου έχετε δώσει για να φορέσω τώρα για τη συνέντευξή μας, με τη ζώνη, αν πούμε στο ChatGPT ότι θέλω να μου ανασύρεις από το αρχείο Maison Faliakos ένα μαύρο φόρεμα και να μου το σχεδιάσεις τι θα βγει; Θα βγει αυτό που φοράω τώρα;

Είναι τέλεια ερώτηση αυτή. Πρέπει το κάνουμε. Να σου πω, μας έδωσες μια πάρα πολύ ωραία ιδέα. Εμάς είναι πάρα πολύ πλούσιο το δημιουργικό μας. Δηλαδή ένα μαύρο φόρεμα μπορεί να σου βγάλει ένα ταγιέρ της υψηλής ραπτικής ολοδούλευτο. Από τότε που ήρθε ο Βενέδικτος κάνουμε και το κομμάτι μας στο pret-a-porter, συνεχίζουμε και την υψηλή ραπτική, όλη αυτή την τεχνογνωσία που έχουμε. Με ενδιαφέρει το υβρίδιο. Δηλαδή κάνουμε πάρα πολλά πράγματα. Εμάς είναι και στο DNA μας αυτό. Διότι στον Φαλιάκο ερχόντουσαν οι κυρίες αρχές Σεπτεμβρίου και λέγανε: “Κωστή φέτος θα χρειαστώ τρία ταγιέρ, δύο κοκτέιλ και δύο βραδινά”. Γινόταν η μία μελέτη, μία κολεξιόν. Ξεκινούσαν τα ρούχα τους να κατασκευαστούν. Αυτό εμείς ακόμα το δουλεύουμε. Δηλαδή δεν είναι ότι έκανα μια κολεξιόν το εξάμηνο και τελείωσε. Εμείς μπορεί να έρθει μια πελάτισσα τώρα και να της κάνουμε τα ρούχα της ειδικά για αυτή και με αυτόν τον τρόπο θέλουμε να δουλεύουμε και το pret-a-porter μας. Δηλαδή εμείς μπορεί τον επόμενο μήνα να βγάλουμε τέσσερα πέντε καινούργια κομμάτια.

Τα πρώτα χρόνια, επειδή και εμείς ήμασταν πιο experimental, προσπαθούσαν να καταλάβουν ποια είναι η καινούργια κατεύθυνση του Φαλιάκου, τι πρόκειται να έρθει. ΟΚ, δεν είναι τα ολοδούλευτα ρούχα ή οι τουαλέτες που είναι super occasional. Είναι κάτι άλλο. Προσπάθησαν λίγο να το καταλάβουν. Τους πήρε λίγο περισσότερο καιρό. Νομίζω τώρα είμαστε και εμείς στην πιο ειλικρινή μας απόδοση της δουλειάς μας και ο κόσμος έχει αρχίσει πλέον και το καταλαβαίνει πολύ καλά. Ναι, και εμείς το παίρνουμε τρομερό feedback αυτό από τον κόσμο, έτσι; Γιατί αυτή τη στιγμή μπορεί να έχουμε μέσα στο ατελιέ και παίζουνε τα πάντα. Όλες οι εκδοχές. Είναι super inclusive. Το οποίο είναι τρομερά ενδιαφέρον. Εμένα με ενδιαφέρει να ξέρω ότι υπάρχει ένας πληθυσμός γυναικών ή κοριτσιών ή παιδιών γενικά, ας μην το πούμε περί φύλου, οι οποίοι αποταμιεύουν χρήματα για να έρθουν να πάρουν κάτι από εμάς. Είναι σχεδόν συγκινητικό για μένα όταν αυτά τα άτομα είναι Gen Z. Και έχουν ήδη καταλάβει τη σημασία του χειροποίητου.

Όπως επίσης το ότι έχουμε και νέα κορίτσια που είναι ήδη δεύτερη και τρίτη γενιά. Δηλαδή είχαμε τη μαμά, τη γιαγιά, δηλαδή από την εποχή του Κωστή τη γιαγιά, την κόρη, την εγγονή τώρα. Αυτό κι αν είναι τρομερό. Έχουμε πολλές τέτοιες οικογένειες. Φέρνουν παλιά ρούχα της γιαγιάς να τα κάνουμε upcycling. Για την εγγονή. Τρελά πράγματα.

Πολύ ωραία και δημιουργικά και πολύ ωραία. Που έχουν ακόμη την ετικέτα.

Ακριβώς. Ναι, ναι, ακριβώς. Και ξέρεις τι; Και στην πάροδο των χρόνων έχουν αλλάξει και οι ετικέτες. Costas Faliakos haute couture. Μετά Κώστας Φαλιάκος όταν είχαμε κάνει το πρώτο pret-a-porter. Μετά Κώστας Φαλιάκος by Πετρίδης την εποχή που πήγαινα στο εξωτερικό και μου λέγανε: “Γεια σας κύριε Φαλιάκο, τι κάνετε;” Θυμάσαι εσύ με τις παλιές εβδομάδες μόδας…

Και αν σας ζητήσω από μία ιστορία εσύ Χρήστο που θυμάσαι από την εποχή που έζησες με τον Κώστα Φαλιάκο και εσύ Βενέδικτε από την εποχή που ανέλαβες πια να συνεχίσεις μαζί με τον Χρήστο το όραμα; Mια στορία με συναίσθημα, με μία γυναίκα, με μια πελάτισσα στο ατελιέ, έτσι που να είναι πολύ τρυφερή και που δεν μπορεί να καταγραφεί ούτε σε βίντεο ούτε στα social media. Ποια θα θυμόσασταν;

Υπάρχουν πάρα πολλές ιστορίες. Γιατί αυτό είναι επίσης ένα πράγμα που έχει το ατελιέ. Έρχεσαι σε προσωπική επαφή με αυτό τον κόσμο, τον γνωρίζεις, σε γνωρίζει, ξέρεις τις στεναχώριες του. Δηλαδή εδώ η γυναίκα θα χαλαρώσει, θα μιλήσετε, θα βγάλει το μέσα της. Θα πει βάλε μου και μια μπίρα να πιούμε και μια σαμπάνια. Δηλαδή είναι ο κόσμος των γυναικών. Πώς πηγαίνουν οι άνδρες στο καφενείο για να ξεδώσουν; Το ατελιέ είναι το κλαμπ των γυναικών. Γίνονται συναντήσεις εδώ. Δηλαδή μια γιατρός θα συναντήσει μια καλλιτέχνιδα, θα τα πούνε, θα γνωριστούν. Είναι πάρα πολλές ιστορίες τέτοιες εδώ που έχουν συμβεί και στην κοινή μας πορεία.

Μια πολύ ωραία ιστορία είναι ότι έχει έρθει μια γυναίκα από τη Νέα Υόρκη σε ένα ταξίδι της στην Ελλάδα. Έχει ζητήσει να μας δει. Έρχεται εδώ. Κλείνουμε ραντεβού. Δεν ξέραμε ακριβώς το λόγο. Υπήρχε φιλική επαφή. Και έρχεται με ένα μεγάλο κουτί, λίγο παλιοκαιρισμένο, φαινόταν ότι είναι κάτι treasure μέσα κάτι. Λοιπόν, λέει, θεωρώ ότι είστε οι κατάλληλοι. Μαζί θα στήσουμε, μια καινούργια intimate ιστορία όπως αυτή που έχω ζήσει με αυτό εδώ. Ανοίγει και βγάζει ένα 80’s νυφικό. Ταφτά, πούλιες, eighties. Αγορασμένο από την Αμερική και από τη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του ’80. Dynasty. Μπορείς να θυμηθείς και να καταλάβεις τώρα.

Aλέξις Ντόλμπι-Κάρινγκτον-Ντέξτερ.

Ναι, ναι. Θέλω να γίνει deconstruction σε όλο αυτό. Και κάντε ό,τι θέλετε. Και θα ήθελα ιδανικά να σπάσει και τα θραύσματα. Είναι ένας γάμος που δεν θέλω να τον θυμάμαι. Όμως, επειδή από αυτόν τον γάμο προέκυψαν πολύ ωραία πράγματα, τα παιδιά μου και φιλίες ζωής, θέλω να το κρατήσω αλλά να έχουν μια πρακτικότητα από το να βλέπω ένα νυφικό που δεν θυμάμαι καν πως ήμουν εγώ μέσα σε αυτό νυφικό. Οπότε ήρθε ένα 80’s νυφικό εδώ. Μαζεύτηκε όλο το ατελιέ. Βοήθησαν όλοι, όπως γίνεται και στην couture δηλαδή. Αυτή η κυκλικότητα της δουλειάς μας. Και από αυτό το ρούχο προέκυψαν από φόρμα μέχρι πουκάμισο για την παραλία, παρεό, μπουστιέ καθημερινό, μπουστιέ βραδινό. Zero waste. Δεν πετάξαμε τίποτα. Και όταν την καλέσαμε πια για να δει όλο το πρότζεκτ και να της πούμε τελικά από ένα νυφικό εμείς σου βγάλαμε πέντε κομμάτια, το ντοκιμεντάραμε, το κρατήσαμε όλο, ήταν πολύ συγκινητικό και πολύ πρακτικό.

Ήταν κάτι που ούτε η ίδια δεν φανταζόταν. Και έξω από τη φόδρα του νυφικού έγινε ένα πουκάμισο. Η φόδρα είχε και μερικές τρύπες, οπότε το πουκάμισο είχε και τρύπες. Έστειλε στον Βενέδικτο κάποια ποιήματα από κάποιους ποιητές που της αρέσουν. Και όλο αυτό το κάναμε print. Αρκετές τέτοιες ιστορίες που έχουν να κάνουν με το ένδυμα και την ιστορία από πίσω και το πραγματικό storytelling. Όχι, αυτό που ακούγεται τώρα συνεχώς. Είναι μία λέξη sustainability, storytelling, content. Ξέρεις, το ακούς συνέχεια. Αυτό είναι το πραγματικό storytelling. Το storytelling που πατάει σε μια ιστορία ζωής και συνεχίζεται. Δηλαδή αυτά τώρα τα ρούχα φοριούνται από μια καινούργια γενιά γυναικών και είναι ρούχα upcycled που έχουν προκύψει από γάμους, από δεξιώσεις παλιότερων χρόνων.

Λοιπόν, εγώ έχω να σας πω κάτι. Πρόσφατα έγινε. Μία από τις οικογένειες που έχουμε, και είχαμε εδώ γιαγιά, μαμά και εγγονή. Ράβαμε τη γιαγιά, ράβαμε τη μαμά, την εγγονή. Ήταν εδώ. Εδώ σε αυτό το χώρο που είμαστε κάναμε πρόβες. Και ξέρεις, περνούσαμε πάρα πολύ ωραία με όλο αυτό. Με ανθρώπους τους οποίους ξέρουμε πολλά χρόνια. Συνδεόμαστε με τους ανθρώπους. Έχουμε επαφή. Έγινε ο γάμος. Ήταν πάρα πολύ ωραία. Μετά από μερικούς μήνες η γιαγιά «έφυγε». Και με πήρε η κόρη της τηλέφωνο, την οποία γνωρίζω πολλά χρόνια. Και μου είπε: “θέλω να σε ευχαριστήσω γιατί απόλαυσα απίστευτα τη μαμά μου στις πρόβες. Δηλαδή στο χώρο σας έζησα πολύ ωραία τη μαμά μου αυτές τις τελευταίες μέρες και με αφορμή το γάμο της κόρης μου.” Αυτό ήτανε, ήτανε εκπληκτικό.

Αυτό δεν μπορεί να το ζήσεις διαφορετικά, όταν αγοράζεις ένα ρούχο από μια κρεμάστρα…

Όχι, όχι. Δεν μπορείς. Αυτό κι αν είναι storytelling. Αυτή η επαφή, έρχεται η γυναίκα, θα ξεντυθεί μπροστά σου. Το να ξεντυθείς δεν είναι και ένα εύκολο πράγμα. Καθόλου. Οπότε πρέπει να νιώσεις ένα περιβάλλον ασφάλειας για να το κάνεις αυτό. Εμείς αυτό το έχουμε εδώ.

Σε αυτή την εξέλιξη αν φτιάξουμε ένα ντοκιμαντέρ και σας ζητήσω να κάνουμε τώρα μαζί ένα trailer, τι θα βάζαμε; Ποιες εικόνες που θεωρείτε ότι δεν μπορεί να λείπουν και τις έχετε στο αρχείο σας από το χθες, από το ξεκίνημα του οίκου μέχρι σήμερα; Ποια πρόσωπα θα βάζατε;

Ποια πρόσωπα; Κοίταξε Σάντυ, πάρα πολύς κόσμος.  Καταρχήν είναι η σχέση που δημιουργείται με τα μοντέλα. Δηλαδή εγώ μεγάλωσα με τα μοντέλα της γενιάς μου, τη Ρέα, τη Νόνη, την Κάλλυ. Πώς να το πω, μεγαλώσαμε μαζί, γεράσαμε μαζί. Μπορεί να ήταν η δουλειά, αλλά δημιουργήθηκαν αυτές οι προσωπικές σχέσεις. Τη Βίκυ Κουλιανού, τη Βίκυ Καγιά, την Κουντουρά, τη Σοφία Χρυσοχοΐδου, τη Μάρα Δεσύπρη. Εμείς φέρναμε πάντα με τον Κωστή δέκα μοντέλα από την υψηλή ραπτική της Γαλλίας. Ερχόντουσαν μια μέρα πριν ετοιμαστούν τα ρούχα και πέφτανε καρφί.

Επίσης με ενημέρωσε ο Χρήστος όταν ήρθα, ότι να ξέρεις ότι αυτός ο οίκος ήταν inclusive πολύ πριν προκύψει αυτός ο όρος. Δηλαδή παίρναμε πάντα μαύρα κορίτσια και Ασιάτισσες. Πάντα. Άρεσαν πάρα πολύ στον Φαλιάκο όταν όλοι είχαν πολύ εξιδανικευμένο πρότυπο της ξανθιάς, αδύνατης, ψηλής κοπέλας. Σε αυτό το ντοκιμαντέρ δεν ξέρω τι θα μπορούσε να χωρέσει μέσα από τα τόσα χρόνια. Καταρχήν χρόνια ασταμάτητης δουλειάς.

Ποια πρόσωπα θα μπορούσαν να ήταν μέσα;

Θεωρώ ότι τα φανταστικά πρόσωπα δε θα ήταν οι γνωστοί.  Μοδίστρες, τεχνίτες, κεντήστρες. Δηλαδή δεν είναι μόνο το μπροστά αλλά και οι πελάτισσες.  Θα ήταν προσωπικοί φίλοι του Κωστή. Ένας κόσμος ολόκληρος από πίσω. Προσωπικοί φίλοι του Κωστή. Θα έπρεπε να είναι άλλοι σχεδιαστές του παρελθόντος που δεν υπάρχουν, που τον λάτρευαν και τον σεβόντουσαν πάρα πολύ και έχω προλάβει να μου το έχουν πει. Και εγώ τώρα στη δική μας γενιά δεν το βλέπω αυτό. Δηλαδή δεν έχω δει να μιλάει ένας άλλος σχεδιαστής στην ηλικία μου έτσι για εμένα ή εγώ να μιλάω για κάποιον άλλον σχεδιαστή έτσι. Δηλαδή μου κάνει πάρα πολύ εντύπωση.

Ας επιστρέψουμε στην Βίβλο που φτιάχνουμε για την ελληνική μόδα. Μία εικόνα Maison Faliakos και δίπλα θα πρέπει να βάλουμε ένα ρούχο. Θα ήτανε ποιο; Θα ήταν μαύρο; Θα ήταν χρώμα; Θα ήταν λευκό; Ποιο είναι αυτό που είναι πολύ χαρακτηριστικό δικό σας;

Είναι μία τεχνική που τη δουλεύαμε. Το ρούχο-γλυπτό είναι ένα ύφος που το δουλεύουμε από τον Κωστή μέχρι τώρα. Ακροβατεί ανάμεσα σε αυτή την σχέση που λέμε μόδα τέχνη. Ναι, είναι, έχει την άψογη ραπτική γιατί όλο αυτό στηρίζεται σε ένα strapless. Έχει όγκο και την ζωγραφική που είναι ένα στοιχείο γιατί και ο Κωστής ζωγράφιζε.

Για μένα το πιο αντιπροσωπευτικό θα ήταν ένα ταγιέρ με περίεργη κουπ. Ναι, είναι πολύ Φαλιάκος. Ο Κωστής λάτρευε πάρα πολύ τις περίεργες κουπ. Εμένα μου αρέσουν οι περίεργες κουπ γιατί είμαι πολύ γεωμετρικός. Ο Βενέδικτος τρελαίνεται για περίεργες κουπ. Νομίζω ότι αυτό θα ήταν. Ένα ταγιέρ με κουπ και κάποιο στοιχείο που θα ήταν αυτό που λέμε το κερασάκι στην τούρτα, μια ζωγραφική, μια τεχνική, ένα κέντημα, ένα κάτι.

Και όταν θα ξαναβρεθούμε πέντε χρόνια μετά για το The Fashion Bible Connections, για την ελληνική Βίβλο της Μόδας, πώς φαντάζεστε να είστε χαρούμενοι, να κουβεντιάζουμε για μόδα, για υψηλή ραπτική, για pret-a-porter;

Εγώ θα ήθελα να είμαι όπως είμαι τώρα. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος με την καθημερινότητά μου. Απλά θα ήθελα να αλλάξει λιγάκι η κατάσταση που επικρατεί κοινωνιολογικά. Δηλαδή όλο αυτό το μίζερο, το καταπιεστικό, το προβληματικό, πόλεμοι, κορονοϊοί, κρίσεις. Όλο αυτό με ενοχλεί. Το έξω από τη βιτρίνα. Ναι, στο πλαίσιό μου είμαι τρομερά ευτυχής. Έτσι θα’θελα να είμαι και σε πέντε χρόνια.

Πολύ ωραίο είναι αυτό που λες. Βενέδικτε εσύ;

Εξελιγμένος.

Εξελιγμένος με εξωστρέφεια;

Ήμουνα πιο εσωστρεφής γενικότερα σαν ένα πολύ δημιουργικό παιδί. Τώρα δεν έχω καμία σχέση με αυτό. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ξεκάθαρα εξωστρεφής. Έχω κάνει άλματα.

Σας ευχαριστώ για τα ωραία χρώματα, για τις αφηγήσεις, για τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, τα χρώματα, τις πινελιές και αυτή την ωραία αναδρομή στο παρελθόν και στο μέλλον.

Εμείς Σάντυ μου, μεγάλη χαρά για εμάς που είσαι μαζί μας.