Δεν είναι μόνο ότι ζούμε σε μια περίοδο που σκρολάρουμε, ξεχνάμε, δεν σκεφτόμαστε, επενδύουμε στην εικόνα και την ταχύτητα. Στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα, η «εξυπνάδα» μοιάζει να είναι το νέο «κουλ».
Είναι η στιγμή που έχεις μετρήσει προβατάκια. Άσπρα και μαύρα. Έχεις πιει χλιαρό γάλα με ή χωρίς κακάο, έχεις αποτοξινώσει το στρώμα με θαλασσινό αλάτι.
Η επιστροφή της μόδας στο χρώμα και τον μαξιμαλισμό δεν σημαίνει το τέλος του quiet luxury και της διαχρονικής κομψότητας.
Κάποτε λέγαμε πως η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Ομορφύναμε, αλλά χαΐρι δεν είδαμε. Μένει η καλοσύνη. Όχι από καλοσύνη, αλλά από ανάγκη. Ως η μόνη επιλογή αντίστασης σε έναν κόσμο που μοιάζει χαμένος από χέρι.
Η Τάμτα ακολούθησε το "no phone" trend και μας ανάγκασε να ζήσουμε τη στιγμή.
Όλες κρύβουμε μια Carrie, λίγη Charlotte, ίσως και μια Miranda. Με τη Samantha καμία δεν βιάζεται να ταυτιστεί, τουλάχιστον όχι δημόσια.
Τι γίνεται όταν ο χρόνος μετράει αντίστροφα και τα φίλτρα στις φωτογραφίες σου μειώνουν τις τελευταίες ελπίδες να σε βρουν;
Κάποτε ήταν δακτυλοδεικτούμενα. Τώρα το βλέπουμε παντού. Ίσως και χωρίς λόγο. Εσείς θα κάνατε τατουάζ;
Η ζωή της μικρή, και το τέλος της τραγικό. Όμως πιο τραγικές, είναι οι ζωές όσων δεν δίστασαν να σκυλεύσουν το κορίτσι δημοσίως, αποφεύγοντας πριν σχολιάσουν τα χείλια της, να κλείσουν τα δικά τους από ντροπή.
Συνηθίζουμε να μιλάμε και να αποθεώνουμε αποκλειστικά σχεδόν τα κορίτσια μοντέλα. Πώς είναι λοιπόν ο κόσμος του μόντελινγκ για τα αγόρια;