Η λιακάδα κάτω από τη μαύρη τέντα. Ένα μπισκότο που μόλις βγήκε από τον φούρνο και έχει ακόμη λιωμένη σοκολάτα. Ένα τραγούδι που είχες ξεχάσει και ξαφνικά ακούγεται στο ραδιόφωνο. Και για τρία λεπτά είσαι πάλι εκεί.

Ευτυχία είναι να περπατάς το βράδυ χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Να σε πηγαίνουν τα πόδια αριστερά, δεξιά, ευθεία. Να μη χρειάζεται να ξέρεις πού καταλήγεις.

Να σε παίρνει ο ύπνος στο σινεμά. Για λίγο. Να ανοίγεις τα μάτια και να καταλαβαίνεις ότι δεν έχασες τίποτα σημαντικό. Νιρβάνα.

Διαβάστε ακόμη: Το παζλ της ευτυχίας

Ευτυχία είναι ένα hot-dog με κέτσαπ και μουστάρδα στο θερινό σινεμά και η απόφαση να του βάλεις και τσιπς, μέσα στο σκοτάδι, χωρίς καμία απολύτως κομψότητα. Να περιμένεις μετά στην ουρά για δύο μπάλες παγωτό σοκολάτα. Χωρίς σιρόπι. Κάποια πράγματα δεν χρειάζονται βελτίωση.

Ευτυχία είναι ένα happy end σε μια γαλλική ταινία. Ή σε μια ταινία του Hollywood. Ιδανικά ένα τέλος που δεν είχες προβλέψει. Γιατί στο δικό σου κεφάλι είχες γράψει άλλο σενάριο. Μπορεί και καλύτερο. Μπορεί και χειρότερο. Ποιος ξέρει;

Ευτυχία είναι να είσαι σε είκοσι λεπτά στην παραλία. Να μπαίνεις στη θάλασσα όταν όλοι οι άλλοι ακόμη γκρινιάζουν, καπνίζουν, μιλάνε στο κινητό, παίζουν ρακέτες, τρώνε σάντουιτς, αλείφονται με αντηλιακό, τσακώνονται. Να βγαίνεις όταν η παραλία έχει σχεδόν αδειάσει. Η καλύτερη ώρα ήταν πάντα η ώρα που οι άλλοι έφευγαν.

Να ξυπνάς και να υπάρχει ένα τραγούδι για καλημέρα. Πριν ή μετά το ξυπνητήρι. Δεν έχει σημασία.

Ευτυχία είναι να βρίσκεις έναν τρόπο να διασκεδάσεις ακόμη και την πιο βαρετή εκκρεμότητα. Μια δουλειά που δεν τελειώνει. Μια αγγαρεία. Μια ουρά. Ένα email που περιμένει απάντηση από χθες. Δεν είναι εύκολο. Αλλά ποιος είπε ότι ήρθαμε εδώ για τα εύκολα;

Ευτυχία είναι να αγκαλιαζόμαστε λίγο περισσότερο. Όχι για τη φωτογραφία. Όχι για το Instagram. Για πέντε λεπτά, αν γίνεται. Χωρίς να κοιτάμε το κινητό.

Να καταλαβαίνουμε πότε ο άλλος δεν είναι καλά, ακόμη κι αν λέει «μια χαρά». Να ακούμε λίγο περισσότερο. Να θυμόμαστε ότι πίσω από κάθε άνθρωπο που βιάζεται, θυμώνει, εξαφανίζεται ή δεν απαντάει, μπορεί να υπάρχει μια μέρα που απλώς δεν του βγήκε.

Και να έχουμε κάπου μέσα μας ένα μικρό προσωπικό αρχείο ευτυχίας.

Όχι απαραίτητα στο κινητό. Αν και έχουμε πια χιλιάδες φωτογραφίες και παρ’ όλα αυτά ξεχνάμε τι μας έκανε πραγματικά χαρούμενους.

Να κρατάμε το τελευταίο κομπλιμέντο που μας έκανε κάποιος. Μια φράση που μας έκανε να γελάσουμε. Ένα βλέμμα. Μια απρόσμενη συνάντηση. Ένα ταξίδι. Ένα μπάνιο στη θάλασσα. Ένα τραγούδι. Ένα βράδυ που δεν θέλαμε να τελειώσει. Μια μέρα που δεν συνέβη τίποτα σπουδαίο και γι’ αυτό ακριβώς ήταν υπέροχη.

Να τα βάζουμε όλα μαζί, σαν μικρά κομμάτια ενός παζλ.

Γιατί τελικά η ευτυχία μάλλον δεν είναι μία μεγάλη στιγμή.

Είναι όλες οι μικρές που μαζεύτηκαν χωρίς να το καταλάβουμε.

Και κάποια στιγμή κοιτάς πίσω και λες: τελικά, ήταν πολλά.