Ο Οκτώβριος είναι ο μήνας που επιστρέφουμε στις αγαπημένες μας cozy συνήθειες. Μπαίνουμε στο κλίμα του χειμώνα. Ανάμεσα σε αυτές και το θέατρο. Ανυπομονώ τόσο πολύ. Ξέρω ότι κάποιοι θα συμφωνήσετε μαζί μου. Κάποιοι άλλοι ίσως όχι. Κι ενώ ανυπομοονώ να βρεθώ σε μια θεατρική αίθουσα, διαπιστώνων ότι δεν έχω καμία διάθεση να βρεθώ σε κάποιο σινεμά.Όσο κι αν μου αρέσει το ποπ κορν.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Βασιλική Καραγιάννη: “Είμαι απίστευτα ευγνώμων για όλους τους ρόλους που έχω ερμηνεύσει και αυτούς που ανυπομονώ να ερμηνεύσω”

Έχει κάτι μαγικό το σανίδι. Πάντα με γοήτευε. Από τα παιδικά μου χρόνια ένιωθα ότι οι ηθοποιοί έχουν “υπερδυνάμεις”. Μπορούν να γελάνε τη μια στιγμή και να κλαίνε την επόμενη. Μπορούν να είναι καλοί και μετά να γίνονται κακοί. Αυτό θα μου πείτε το κάνουν όλοι οι άνθρωποι. Θα συμφωνήσω. Αλλά συνήθως είναι κακοί ηθοποιοί.

Μπορείτε να διαβάσετε επίσης: Μελέτης Ηλίας: “Μαθαίνουμε από τις απώλειες αλλά όταν πια είναι αργά”

Για κάποιο λόγο δεν μπορώ να ταυτιστώ με το σινεμά. Μου μοιάζει απόμακρο και πολύ στημένο. Και πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις, συνήθως μου φέρνει υπνηλία στο δεκάλεπτο. Αντίθετα στο θέατρο δεν κοιτάζω καν το ρολόι μου. Τα πρόσωπα των ηθοποιών, η περιπλοκότητα του λόγου και η ενέργεια τους με μαγνητίζουν. Νιώθω δέος. Το θέατρο δεν είναι θέαμα. Είναι μια κατάθεση ψυχής.

Για να κάνεις κατάθεση ψυχής, προϋπόθεση είναι η ύπαρξη της. Σίγουρα υπάρχει και στο σινεμά. Το γεγονός όμως ότι στο σινεμά υπάρχει το μοντάζ εμένα μου χαλάει την μαγεία. Αντιλαμβάνομαι ότι το αποτέλεσμα είναι αψεγάδιαστο. Αλλά στα μάτια μου είναι λιγότερο αληθινό. Η σκηνή δεν έχει “cut” και δεκάδες λήψεις. Ούτε special effects. Τα λάθη είναι εκεί. Το κοινό τα βλέπει. Άλλοτε τα συγχωρεί. Άλλοτε όχι.

Η θεατρική σεζόν της Αθήνας ξεκινά. Και θα είμαστε όλοι εκεί. Για να δούμε τους ηθοποιούς να μεταμορφώνονται σε ήρωες του Τσέχοφ, του Πίντερ και του Καμύ. Για να βλέπουμε τα πρόσωπα τους να συσπώνται και να κάνουν αυλακιές. Να συμμετέχουμε στην αγωνία τους, την χαρά τους και την λύπη τους. Να ανατριχίζουμε στο άκουσμα του οδυρμού τους.

Το σινεμά τα έχει όλα αυτά. Αλλά οι άνθρωποι είναι μακριά. Και αυτό μπορεί να μας δίνει την ευκαιρία να θαυμάζουμε αστέρες της διεθνούς σκηνής. Δεν θα διαφωνήσω. Τους θαυμάζουμε αλλά δεν τους νιώθουμε. Δεν είναι οι δικοί μας άνθρωποι.

Photo Credits: @theaterstrust