Με αφορμή την προβολή της Μεγάλης Χίμαιρας από το πρώτο κρατικό κανάλι, ανοίγει ξανά η συζήτηση για το ποια ακριβώς είναι η τηλεόραση που έχουμε, και ποια αυτή που θα θέλαμε να έχουμε.
Ένα παλιό σημείωμα με τη φράση «είσαι ένα μάτσο δουλειά», ένα βλέμμα μηχανικό, χαμένο σε υποχρεώσεις που ποτέ δεν τελειώνουν, και μια ζεστή σοκολάτα με έκαναν να καταλάβω πως το πιο δύσκολο δεν είναι να μεγαλώνεις παιδιά, αλλά να μικραίνεις μαζί τους…
Το “it” δεν βασίζεται πια μόνο στην εμφάνιση, αλλά στην αφήγηση: ποια είσαι, τι πρεσβεύεις, πώς επικοινωνείς.
Είναι κάτι σαν έθιμο πια. Να θέτουμε τους στόχους μας για την νέα χρονιά, και να δίνουμε σχεδόν όρκο τιμής ότι θα τους εκπληρώσουμε. Όμως επειδή συνήθως δεν τηρούμε τις περισσότερες υποσχέσεις που δίνουμε, μήπως φέτος να δοκιμάσουμε κάτι πιο ρεαλιστικό; Μήπως να γράψουμε σε μια κόλλα χαρτί όχι όσα θα κάνουμε, αλλά όσα δεν θα κάνουμε;
Η αρχή του χρόνου είναι η εποχή που υποσχόμαστε στον εαυτό μας ότι θα είμαστε δυνατές. Ή μάλλον πιο δυνατές.
Η μόδα, μπορεί να γίνει, έστω και με καθυστέρηση, το μυστικό μας όπλο χωρίς να μας μεταμορφώσει σε κάποιον άλλο. Αρκεί ένα γύρισμα σελίδας με μια παύση ανάμεσα στις αλλαγές.
“Ο παίζων χάνει και ο πίνων μεθά” – σε κάθε περίπτωση πάντως “και το ήπαρ αναπλάθεται”...
Αν (και) φέτος έχετε μεγαλεπίβολα beauty resolutions, λέω να κάνουμε κάτι: να τα αναθεωρήσουμε παρέα. Τι λέτε;
Ο χρόνος αλλάζει, αφήνοντας πίσω του υποσχέσεις. Όμως η αλλαγή που πραγματικά μετρά δεν μετριέται σε χρόνια, αλλά σε στιγμές εσωτερικής επίγνωσης.
Τα οικογενειακά τραπέζια των γιορτών δεν είναι έξοδος μετά φαγητού. Είναι τελετουργία. Λίγο ιεροεξεταστήριο, λίγο πολιτική αρένα, λίγο τηλεοπτικό πάνελ, και η τρανότερη απόδειξη ότι ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει τα πάντα…