Τα βραβεία CFDA/Vogue Fashion Fund θεωρούνται τα Όσκαρ των σχεδιαστών μόδας. Και φέτος, μόλις ανακοινώθηκε, ότι ανάμεσα σε 10 φιναλίστ, η Julia Ferentinos, μια γυναίκα με ελληνικές ρίζες κλέβει την παράσταση χωρίς καν να το επιδιώκει.
Το καλοκαίρι που μόλις ξεκινά, οι σχεδιαστές επιβεβαιώνουν την αγάπη τους για τη λάμψη, παρουσιάζοντας μοντέλα που συνδυάζουν την τέχνη των αξεσουάρ της πολυτέλειας με τη ζεστή λάμψη του μετάλλου.
Όταν η Madame Grès έπιανε στα χέρια της ένα κομμάτι ύφασμα, δεν το κοίταζε ως σχεδιάστρια μόδας αλλά ως γλύπτρια. Και ονειρευόταν να γίνει γλύπτρια.
H ταινία προβλήθηκε αρχικά στις Κάννες. Σκοτεινό δωμάτιο, κόκκινο χαλί, ο Ron Howard να μας ταξιδεύει εκατό χρόνια πίσω. Φως στην Κυανή Ακτή, δίπλα στα ασπρόμαυρα κάδρα. Τίτλος της ταινίας; «Avedon».
O Karl Lagerfeld δεν τα έβγαζε ποτέ. Η Anna Wintour έχτισε την εικόνα της με αυτά, ως μια αυστηρή περσόνα, απροσπέλαστη, παράδειγμα που υιοθέτησε με επιτυχία και η Victoria Beckham.
Μας αρέσει να τα φοράμε με τζιν. Ή με μαύρο παντελόνι. Αλλά και με φούστα. Ειδικά όταν θέλουμε να κάνουμε μια δήλωση, μαζί με μια υπέρβαση, το σωστό t-shirt έχει σίγουρα πολλά περισσότερα να αφηγηθεί από ένα λογότυπο, ένα χρώμα, ένα παιχνίδι με τις λέξεις.
Ας μεταφερθούμε στην εποχή που οι γυναίκες σπάνια φορούσαν μία δημιουργία υψηλής ραπτικής πάνω από μια φορά, ξεχνώντας ότι κάθε φόρεμα κοστίζει μια μικρή περιουσία.
Φέτος συμπληρώνεται μια εκατονταετία από τη γέννηση ενός θρύλου, της Marilyn Monroe, που διάβαζε Rilke, ήθελε να παίξει Lady Macbeth και φορούσε την εξυπνάδα της σαν το πιο ακριβό της κόσμημα.
Θαυμάζω τους ανθρώπους που κατορθώνουν και χωράνε όλα τα «απαραίτητα» μέσα στην βαλίτσα, τα ρολάρουν, τα τυλίγουν μέσα σε ειδικές θήκες, σφηνώνουν με μαθηματική ακρίβεια πράγματα που δεν τσαλακώνουν, ταξιδεύουν light και τους φαίνεται.
Παρίσι, τέλη Ιουνίου. Καθώς η υπόλοιπη πόλη ετοιμάζεται να υποδεχτεί την υψηλή ραπτική, το Palais de Tokyo επιλέγει να μιλήσει για κάτι διαφορετικό.