Ο λευκός, ο ροζ, ο μαύρος κύκνος, δεν είναι ψευδαίσθηση αλλά ένα μοτίβο που επανέρχεται, σχεδόν εμμονικά, στη μόδα, στην ζωή μας, σαν μικρές υπενθυμίσεις αθωότητας, μαζί με παιδικές αναμνήσεις. Οι κύκνοι είναι παντού.
Τι θα πουν για εμάς οι επόμενες γενιές; Aν δουν αυτά τα σκισμένα τζιν, τα πετροπλυμένα τζάκετ, τα στενά παντελόνια σαν φόρμες για άνδρες, τα διάφανα φορέματα, τα κολάν, τα υπερμεγέθη παπούτσια και τις τσάντες με τα λογότυπα και τα λουκέτα;
Όσοι αγαπούν τη μόδα, γνωρίζουν καλά την Ann Demeulemeester. Κι όσοι ασχολούνται με τη μουσική, αναζητούν με πάθος ποιος έχει σχεδιάσει τα κοστούμια της Rosalía στην πολυσυζητημένη περιοδεία που μόλις ξεκίνησε.
Θυμάμαι όταν είχα πάρει συνέντευξη από τον John Galliano. Τότε που έδινε ακόμη συνεντεύξεις, έβγαινε στο φινάλε των shows μεταμφιεσμένος σε διαφορετικούς ρόλους, δεν φοβόταν να εκτεθεί στο χειροκρότημα, στην κριτική.
Όλα ξεκίνησαν όταν ο Donald Trump αποκάλυψε ότι απολαμβάνει να αγοράζει και να προσφέρει τα ίδια παπούτσια στους υπουργούς του, φυσικά σε διαφορετικό μέγεθος, γιατί όπως λέει, τον «διασκεδάζει». Είναι θέμα εξουσίας, κυριαρχίας ή απλώς γενναιοδωρίας;
Πώς μπορεί κάποιος να ξεχωρίσει σε ένα κόκκινο χαλί γεμάτο από μαύρα σμόκιν και σκούρα βραδινά φορέματα; Η απάντηση φέτος ήταν απλή αλλά εντυπωσιακή: επιλέγοντας λευκό.
«Τα λάθη γίνονται πρόκληση. Το θέμα είναι να βρίσκεις λύσεις και να μετατρέπεις το πρόβλημα σε ευκαιρία.»
Οι «απελευθερωμένοι» χειρουργημένοι. Οι ακομπλεξάριστοι. Οι πλαστικοποιημένοι. Μια νέα κοινωνική υποκατηγορία που διεκδικεί τη νεότητα ως δικαίωμα.
Στις 15 του μηνός θα ξέρουμε. Μέχρι τότε, η μεγαλύτερη πασαρέλα της χρονιάς θυμίζει μεγάλη πρόβα. Οι Χρυσές Σφαίρες ήταν η πρόβα τζενεράλε. Όχι, εδώ δεν είναι Met Gala και σίγουρα δεν είναι εποχή για εκκεντρικότητες.
Η «διπλωματία της ενδυμασίας» θα φορεθεί πολύ (και) φέτος. Σε περιοδείες και επίσημες εκδηλώσεις, τελετές βράβευσης, προβολές, επιδείξεις μόδας, εθνικές γιορτές, η βασιλική οικογένεια χρησιμοποιεί συχνά τη μόδα ως εργαλείο, συνώνυμο της εξουσίας.