Σάντυ Τσαντάκη

Ας μεταφερθούμε στην εποχή που οι γυναίκες σπάνια φορούσαν μία δημιουργία υψηλής ραπτικής πάνω από μια φορά, ξεχνώντας ότι κάθε φόρεμα κοστίζει μια μικρή περιουσία.

Φέτος συμπληρώνεται μια εκατονταετία από τη γέννηση ενός θρύλου, της Marilyn Monroe, που διάβαζε Rilke, ήθελε να παίξει Lady Macbeth και φορούσε την εξυπνάδα της σαν το πιο ακριβό της κόσμημα.

Θαυμάζω τους ανθρώπους που κατορθώνουν και χωράνε όλα τα «απαραίτητα» μέσα στην βαλίτσα, τα ρολάρουν, τα τυλίγουν μέσα σε ειδικές θήκες, σφηνώνουν με μαθηματική ακρίβεια πράγματα που δεν τσαλακώνουν, ταξιδεύουν light και τους φαίνεται.

Παρίσι, τέλη Ιουνίου. Καθώς η υπόλοιπη πόλη ετοιμάζεται να υποδεχτεί την υψηλή ραπτική, το Palais de Tokyo επιλέγει να μιλήσει για κάτι διαφορετικό.

Γυναίκες που επιμένουν να χτενίζονται σαν την Βrigitte Bardot, με ξανθή μπούκλα, καμένη από το σίδερο, κορίτσια που τσακίζουν τα μαλλιά τους στις άκρες για να μοιάσουν στην Gisele Bundchen, κυρίες που πηγαίνουν την ίδια ώρα, κάθε μέρα της εβδομάδας, στο κομμωτήριο της γειτονιάς, για να φτιάξουν μια φωλιά με λακ, όπως και τότε, στη δεκαετία του '60. Και οι σύντροφοι τους;

Λίγες ημέρες μετά την ατμοσφαιρική επίδειξη με «Chiaroscuro» αποχρώσεις η Λιάνα Καμπά υποδέχτηκε τη Σάντυ Τσαντάκη για να μιλήσουν για Connections μόδας και τέχνης, ανακωχής λευκού και μαύρου, τον πρωταθλητισμό του design στην Ελλάδα.

Ποιες είναι οι πρώτες εικόνες όταν σκεφτόμαστε τον οίκο Fendi; Δέρμα και γούνες, ακραία πολυτέλεια, μαύρο, λευκό και μπεζ, ίσως και μια κόκκινη πινελιά.

Τα capri κολάν, εκείνα τα παντελόνια που μας θυμίζουν τις αρχές των 00s, αλλά και την Brigitte Bardot κυρίως στη δεκαετία του ’60, επιστρέφουν δυναμικά.

Η πρόσκληση για τη συνέντευξη Τύπου είχε φτάσει μέρες πριν. Το ραντεβού ήταν στο Μουσείο Μπενάκη Ελληνικού Πολιτισμού, στην οδό Κουμπάρη 1.

Το καλοκαίρι του 2026, η είδηση στην πασαρέλα δεν γεννήθηκε από έναν σχεδιαστή μόδας. Το φαβορί της νέας σεζόν δεν θα είναι ένα στιλ μαγιό, ένα φόρεμα ή μία και μοναδική απόχρωση.