Σάντυ Τσαντάκη

Δεν ξέρω πότε ακριβώς συνέβη, αλλά ξαφνικά όλα όσα θεωρούσαμε αυτονόητα ελληνικά έχουν γίνει της μόδας.

Η Αθήνα είναι η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Απλώς κάνει ένα μικρό διάλειμμα το μεσημέρι και μετά ξαναρχίζει.

Υπάρχουν παπούτσια που συμπληρώνουν ένα σύνολο και άλλα που το καθορίζουν. Το καλοκαίρι, η δεύτερη κατηγορία κερδίζει έδαφος.

Το second hand, τα ρούχα και τα αξεσουάρ που αγοράζουμε δεύτερο χέρι, δεν είναι πια απλώς ένας τρόπος να αγοράσεις φθηνότερα.

Για λίγο καιρό τις είχαμε αφήσει στην άκρη. Τώρα οι ζώνες επιστρέφουν, αλλά όχι απαραίτητα για να κρατήσουν ένα παντελόνι στη θέση του. Γίνονται κόσμημα, τσάντα, φούστα, λεπτομέρεια με κρόσσια ή ένα μικρό styling trick που μπορεί να αλλάξει ολόκληρο το look.

Το αεροδρόμιο δεν είναι απλώς ένας χώρος αναχώρησης και άφιξης. Είναι ένας μικρός κόσμος από μόνος του, ένας τόπος που επισκεπτόμαστε όχι μόνο όταν έχουμε εισιτήριο στο χέρι, αλλά και όταν θέλουμε απλώς να ξεφύγουμε για λίγο από την καθημερινότητα.

Για ένα διάστημα, το μπαλέτο έμοιαζε να ανήκει σε έναν κόσμο λίγο έξω από τη μόδα. Σήμερα συμβαίνει το αντίθετο.

Η αληθινή πολυτέλεια δεν είναι μια designer τσάντα, ένα καινούργιο ζευγάρι παπούτσια ή το επόμενο ταξίδι που θα γεμίσει το Instagram.

Τι θυμόμαστε από τα ’90s; Τη μουσική, την τέχνη, τη μόδα ή εκείνη την αίσθηση ότι όλα μπορούσαν να συμβούν;

Τα μικρά σύμβολα που έγιναν η νέα γλώσσα της επικοινωνίας. Το αγαπημένο μου αυτή την εποχή είναι εκείνο με τη ροζ γλώσσα έξω. Και ο μονόκερος.