Η Ελληνίδα μάνα υπήρξε και παραμένει ηρωίδα. Σε μυθιστόρημα, σε έπος, σε προτομή με το όνομά της χαραγμένο στην πέτρα. Το τελευταίο διάστημα, όμως, μοιάζει να έχει μεταλλαχθεί από σύμβολο αυτοθυσίας σε χιονοστιβάδα υπερπροστασίας, έτοιμη να καταπλακώσει αυτό που υποτίθεται πως προστατεύει. Στο όνομα της αγάπης. Πάντα στο όνομα της αγάπης…
Αποστεωμένες φιγούρες που θύμισαν προηγούμενες δεκαετίες μας έβαλαν σε σκέψεις. Μιλάμε για comeback του heroin chic;
Στιγμιότυπα της μόδας. Σαν τρέιλερ της εποχής μας. Παράλληλα, ξεχωρίζουν διοργανώσεις, βραβεύσεις, παραφωνίες.
Ήρθε ο Brad Pitt στην Ελλάδα και αποκαλύφθηκε η πικρή αλήθεια. Τα 90s και οι paparazzi είναι ακόμα εδώ.
Η αποκάλυψη της Charlize Theron φωτίζει μια αθέατη μορφή βίας: τη λεκτική, ψυχική και οικονομική κακοποίηση που βιώνουν οι γυναίκες καθημερινά.
Η Eurovision στην Ελλάδα δεν είναι διαγωνισμός. Είναι ετήσιο μνημόσυνο για την «ποιότητα που χάθηκε» και την «αισθητική που κατρακυλά». Γύρω της, μοιρολογίστρες και μοιρολογητές με πατερίτσες νοσταλγίας κι ανασηκωμένο φρύδι, έτοιμοι να θάψουν τη χαρά πριν καν αρχίσει το πάρτι. Μόνο που εμείς δεν πίνουμε κονιάκ. Πίνουμε μπύρα. Και τραγουδάμε Ferto…
H πρόσφατη κυκλοφορία του Wuthering Heights έφερε στο προσκήνιο ένα ερώτημα που επιστρέφει κατά καιρούς: πρέπει οι τηλεοπτικές και κινηματογραφικές διασκευές να είναι πιστές στο βιβλίο στο οποίο βασίστηκαν; Και τι σημαίνει τελικά πιστή διασκευή;
Αν δεν είσαι στη Νέα Υόρκη, μάλλον δεν μπορείς να καταλάβεις. Στην πόλη όπου όλα επιτρέπονται και ανατρέπονται. Νέα brands συνυπάρχουν με πετυχημένους δημιουργούς.
Η περίοδος του καρναβαλιού μπορεί μαν να φτάνει στο τέλος της, οι μάσκες της καθημερινότητας μας παραμένουν.
Όλοι έχουμε τραύμα παιδικής ηλικίας. Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς αυτό. Το ζήτημα είναι πώς επιλέγουμε να το διαχειριστούμε.